Leestijd: 3 minuten

Mijn vader en moeder waren een bijzonder hecht stel. Na mijn vaders dood kreeg mijn moeder talloze signalen die erop wezen dat mijn vader nog zeer betrokken bij haar was. Dat was echt iets voor hem, de trouwe ziel. Hij was zachtaardig, bescheiden en toegewijd, terwijl mijn moeder altijd het stralend middelpunt was en grenzeloos in haar behoefte aan aandacht en bevestiging. Hij had een hekel aan disharmonie en had er dus baat bij haar altijd gelijk te geven in de talloze conflicten die zij met anderen had. Mijn vader kocht zijn gemoedsrust met gedienstigheid en toegeeflijkheid. Maar ook hield hij met heel zijn hart van haar en droeg hij haar op handen.

Aangezien mijn moeder wel geloofde in een leven na de dood, ging ze ervan uit dat mijn vader er nog was en wel contact zou zoeken. Daarom was ze niet geschokt toen ze vrij snel na zijn dood zijn stem hoorde, die zei: “Daar moeten we iets op vinden!” Wat hij daarmee bedoelde werd al snel duidelijk: hij zocht naar manieren om haar van zijn bestaan op te hoogte te brengen en haar te troosten. Dat heeft hij in de elf jaar dat mijn moeder hem overleefde met veel inventiviteit gedaan, zij het soms met grote tussenpozen.

Het begon ermee dat om drie uur ‘s nachts de telefoon drie keer overging. Als mijn moeder opnam volgde er een stilte en was er niets te zien op het display. Een paar nachten achter elkaar gebeurde hetzelfde. Mijn moeder was er erg blij mee, overtuigd als ze was dat het mijn vader was, en vroeg elke dag om meer. Kennelijk was dat teveel gevraagd want de vijfde nacht explodeerde het toestel en lagen de brokstukken door de kamer verspreid!

Hierna maakte hij mijn moeder blij door ongeveer anderhalf jaar lang het knipperlichtje te laten branden van een apparaatje dat bedoeld was om de deurbel in de slaapkamer te kunnen horen. Dat toestel deed het allang niet meer, de batterij was op, maar dat verhinderde niet dat het lichtje dag en nacht knipperde. Mijn moeder was er erg gelukkig mee, maar ze begreep wel dat het na zo lange tijd toch een keertje op moest houden. ‘Je vader moet zijn eigen weg maar gaan, hij heeft vast alweer een ander’, zei ze tegen mij. Maar ze miste het geweldig, dat lichtje in haar eenzame bestaan.

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram

trouw tot na de doodZe had de gewoonte om mijn vader regelmatig te bedanken voor alles wat hij voor haar had gedaan.  ’s Avonds voor het slapen gaan zong ze vaak de liedjes voor hem die ze samen zongen in cafés in Zürich, toen ze geld moesten verdienen om hun veel te krappe inkomen aan te vullen. Mijn vader studeerde daar en ik was net geboren. Ze leefden van een studiebeurs voor één persoon.

Zes jaar na mijn vaders dood ging ik met mijn moeder naar de dokter omdat ze een knobbel in haar borst had die er al heel lang zat en waarvan ze toch wel wilde weten of het kanker was. Ik had haar geadviseerd om er maar geen aandacht aan te schenken en het zeker niet te laten behandelen, omdat ze fysiek weinig kon hebben en ze tenslotte al negentig was. Maar natuurlijk was de dokter het daar niet mee eens en die adviseerde om het weg te laten halen en zo nodig na te behandelen met bestraling en/of chemo. Als ze dat niet zou doen zou het wel eens een heel akelige wond kunnen worden en veel ellende kunnen veroorzaken. Toch adviseerde ik haar om het niet te doen en daar was ze blij mee, maar ze voelde zich er wel onzeker over.

Die nacht sliep ze slecht. Maar tegen de ochtend hoorde ze een melodietje. Het kwam uit het apparaatje dat nog steeds op haar slaapkamer stond en waarin lange tijd het knipperlichtje had gebrand. Daar hoorde natuurlijk helemaal geen muziek uit te komen, daar was het nooit voor bedoeld! Het was één van de liedjes die ze samen vroeger zongen in Zürich en de tekst luidde vertaald uit het Zwitser-Duits: ‘Maak je daar maar geen zorgen over!’ Hoe toepasselijk wil je het hebben?

Dit liedje klonk nu met een zekere regelmaat uit het apparaat, vooral als mijn moeder het moeilijk had, maar soms ook op een speciale dag, zoals hun trouwdag. Mijn moeder vroeg er vaak om, maar soms bleef het lange tijd stil. Zowel mijn oudste broer als ikzelf hebben het ook een keer gehoord, dus het was beslist geen product van een levendige fantasie, alhoewel: wél die van mijn vader. Toen mijn moeder overleden was en mijn beide broers samen in het appartement waren klonk plotseling het melodietje weer! Ze kregen er kippenvel van. Mijn jongste broer gelooft niet in een leven na de dood, maar dit vond hij toch wel bijzonder spookachtig en onverklaarbaar.

Wilde mijn vader even laten weten dat mijn moeder goed was aangekomen en dat ze nu weer samen zijn?

7 REACTIES

  1. Mijn vader is 14 maanden na zijn dood door mij heen gaan schrijven. Hij vertelde mij elke dag gedurende 14 maanden hoe het hem vanaf het begin in het hierna(nog)maals – zo als hij het noemde – verging. Waar hij tegenop liep, wat hij helder moest krijgen. En ik wist geen enkele dag in die 14 maanden wat er nu weer aan woorden zou komen. Het werd een verhaal over liefde en een bijzondere zevenvoudigheid die we hier op aarde al kunnen herkennen.
    Ik heb al veel mensen kunnen helpen met zijn boek.
    Ik wil melden dat ik er een pdf van heb gemaakt, die je van mijn website vrij kunt downloaden.
    Je kunt het vinden op http://www.moniquehagemeijer.nl. Mijn verhaal gaat over wat hem overkwam na zijn dood.
    Nu ik jouw verhaal lees en er zoveel in herken, herinner ik me als gisteren de aanwijzingen die ik in de eerste tijd na zijn dood kreeg.
    De ‘kattenbelletjes’ die jouw vader gaf zijn ook zeer herkenbaar.
    Ook ik heb veel aanwijzingen gekregen. Mijn moeder indertijd ook, want in ieder stukje tekst stond wel iets wat mij niets bijzonders leek, maar wat voor haar een speciale betekenis had. Zo moest ik een keer een regel schrijven over een witte roomfondant.
    Mijn moeder gaf later aan dat dit tussen hen een zeer speciale betekenis had. Nooit iets van geweten.
    Ze hadden een verbonden verbinding zoals mijn vader het noemde.
    Na veertien maanden stopte ons contact en kon ik zijn verhaal pas écht gaan lezen.
    Dank voor jouw verhaal!
    Inmiddels weet ik dat je wezen deze informatie herkent, maar dat het ego het vaak niet zal begrijpen.
    Je wezen komt vaker op aarde. Het ego is eenmalig.
    Het ego start immers pas in het bestaan. Als mensen je uitlachen of voor gek verklaren, je een zwever noemen enz. weet dan dat op dat moment hun ego spreekt. Nooit hun wezen. Alleen een ego kan leven na de dood afwijzen. Het wezen doet dat niet en de ziel zeer zeker niet.

    • Hallo Monique,
      Wat een mooi verhaal en wat fijn dat je het boek van je vader aan iedereen ter beschikking stelt! Ik zal het zeker gaan lezen.
      Hoe meer er geschreven en verteld wordt over het leven na de dood, hoe meer onze angst voor de dood zal verdwijnen. Jammer dat de meeste mensen hier nog niets van willen weten. Ze doen zichzelf tekort.
      Lieve groet, Ellen

      • Goede morgen,
        Ja wat sterk kunnen overleden dierbare(n) van zich laten “horen”.
        Mijn vader was daar ook een kei in…Ik was 34 toen hij overleed en we hadden een lastige relatie. Zijn liefde voor mij was erg verstikkend en hij gedroeg zich vaak als een jaloerse partner.
        Hij was zeer dominant en kleinerend….dat was zijn manier van lief hebben, wat uiteraard invloed had op de keuzes van mijn partner/vriendschap relaties.
        De eerste keer dat ik zijn graf bezocht, kreeg ik weer diezelfde druk en beklemming over mij heen, als bij leven…ik dacht dat dat ten einde was na zijn overlijden!!
        Ik durfde niet meer naar zijn graf….Maar daar liet hij het niet bij zitten hoor. Ik kreeg mijn eerste paard en elke keer als ik naar mijn paard ging, op de fiets, kon ik niet meer vooruit, zo zwaar…hij zat achter op mijn fiets!! Dat gebeurde als ik langs de begraafplaats fietste waar hij lag.
        Om daar een einde aan te maken, heb ik hem gevraagd; “als je bij mij wil zijn, steun mij dan in de relatie die ik met dit paard wil, help mij me veilig te voelen.” Zo iets dergelijks. Vanaf dat moment heeft hij dat ook gedaan en ik heb de meest mooie band gekregen met dat paard…onvoorwaardelijke liefde en trouw.
        Nu ik dit schrijf, realiseer ik me dit pas echt….mooi!!!
        Ik heb vele mooie ervaringen mogen meemaken met mensen die zijn overgegaan en nog wat wilde “zeggen”….dood is voor mij geen einde, maar een andere vorm van zijn. Ik weet ook, dat je altijd je eigen leven zelf in de hand heb, ook al is iemand over….heb ik het nu even over mijn situatie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in