Dana MrKich Vrede vinden temidden van alle schommelingen Dana Mrkichdoor Dana Mrkich www.danamrkich.com
De ironie van groei is dat je, net voor een sprong voorwaarts, vaak een zwaarte of begrenzing voelt. Als je je dit kan voorstellen: vooraleer energie, die zich probeert uit te breiden, voorbij de muren raakt waarbinnen ze voordien gezeten heeft, moet ze die muren eerst neerhalen of doorbreken.

Nu we ons in het midden van twee eclipsen bevinden, kan je je voelen alsof je ergens halfweg tussen de uiteindelijke bevrijding van iets bent, maar je toch vol bent met frustratie, angst, stemmingswisselingen en hartkloppingen, omdat het oude naar boven komt om als eerste losgelaten te worden – en dat blijft maar komen, en komen, en komen. En dit is niet zoals het vroeger in het midden van oude eclipsen was, dit is zoals het nu in 2014 is.

We beginnen nu volop op snelheid te komen in onze nieuwe evolutie-cyclus, en ook al kan je misschien om je heen kijken en je afvragen of er eigenlijk nog iets positiefs aan de gang is wat onze evolutie betreft, toch kunnen we zeker stellen van wel. Onze innerlijke en uiterlijke werelden draaien om en om, opgetild door de tornado die dit evolutieproces is….en iedereen vraagt zich af waar die ons gaat neerzetten en wanneer.

Je hebt onlangs misschien enkele slapeloze nachten en dagen vol vermoeidheid gehad, want deze recente energie-golven duwen ons zoals nooit tevoren om uiteindelijk nog meer rommel los te laten, of nog preciezer, ons eindelijk te bevrijden van alle resterende illusies dat we nog meer rommel hebben! In het proces duwt deze energie ons gelaat en onze lichamen tegen alle resterende muren die onze illusies ophouden.

Dit kan aanvoelen als fysieke druk die van binnenin jou komt en je omringt, en je kan het vaak voelen rond de borst, letterlijk alsof er daar iets gespannen aanvoelt. (Raadpleeg natuurlijk je gezondheidswerker voor alle zorgen rond je gezondheid.)

Ons hart, onze ziel, ons heel energieveld breidt zich uit, en we kunnen het voelen: we voelen het fysiek en emotioneel via de delen van ons waartegen er geduwd wordt, die opgeroepen worden om zich uit te breiden, te breken, ineen te storten en te transformeren.transparante watervrouw

Je ziel zegt: ‘Woeha, ik kom naar boven en kom eruit!’, en intussen zijn je mentale en emotionele afweer in over-drive, en zeggen ze: ‘Wat doet die nu toch????!!!!’ Weet zij/hij niet dat ze op die manier vermoord/vervolgd/in de steek gelaten wordt?’

Intussen is de ziel goed aan de gang, high van de high-vibraties, ‘Ik kom eruit en ik neem al je prachtige, toegeëigende en niet toegeëigende aspecten met me mee, woehaaaaa, vrijheid en expressie, hier komen we aan, yeehaa!!’

We zijn allen onze oude versie van ons zelf ontgroeid. Hey, we zijn ontgroeid wie we vorige week waren, we laten oude overtuigingen en kwetsuren die hun wortels hebben in onze kindertijd, in ons voorouderlijke DNA, in onze collectieve verhalen en vorige levens achter. Onze energie breidt snel uit, en wil naar die grote open onbegrensde wei waar alles mogelijk is, zonder onze beperkende verhalen.

Maar we blijven in dat proces maar tegen die muren aanbotsen. Ze zijn dunner dan gewoonlijk, maar vreemd genoeg zijn de frustratie en emoties die ze triggeren tsunami-waardig, omdat we zo duidelijk kunnen zien wat achter die muren ligt! We weten nu dat onze overtuigingen gewoon tapes zijn die we maar bleven afdraaien. We kunnen op elk moment op stop drukken. We weten dat onze kwetsuren komen van de manier waarop we iets dat we ervoeren wilden waarnemen, maar we kunnen onze lens van perceptie op elk moment aanpassen. We weten dat veel van onze emotionele reacties oude gewoonten en verslavingen zijn die we gewoon aanhouden. We weten dat we niet langer gedefinieerd hoeven te zijn door iets dat niet goed of juist of waar aanvoelt voor ons. We bevinden ons in deze fase een beetje als de olifanten die hun kleine kettingen al lang ontgroeid zijn, maar na zolang geketend te zijn geweest, hebben we nog niet echt beseft hoezeer we onze ‘rommel’ al hebben losgelaten, als we daarvoor kiezen.

Het is normaal dat alles wat niet in aflijning is met wie we echt zijn, nog een laatste keer opflakkert, wanneer we verschuiven naar boven en in wie we echt zijn. De uitdaging is dit: je niet laten opslokken door al dat stof, in de overtuiging dat het feit dat dat stof er is omdat er niets verandert, of omdat je echt identificeert met dat stof. Het stof is een goed teken. Het is een teken dat je net een groot gat in een muur hebt gemaakt, of er zelfs één helemaal vernietigd hebt. Het stof is een kans om die verstikkende gedachten en emoties die naar boven gekomen zijn, om te keren en te zeggen: ‘Hey, ik kies niet meer voor je, dank je wel dat je nu weggaat.’
Moge vele van je muren nu naar beneden komen.

Moge je het stof wegblazen met je adem. Ik bedoel dat letterlijk, stop gewoon even, haal adem, adem uit, en laat los.

Adem vrijheid in en uit je hart en borst. Voel dat die zone open komt en zich uitbreidt.

Herhaal dit wanneer je hiermee resoneert: ‘Ik ben nu vrij op alle levels, fysiek, emotioneel, mentaal, spiritueel, cellulair, DNA, voorouderlijk en etherisch, doorheen alle tijden, ruimte en dimensies. Dank u.’

Dana Mrkich

vertaling Fran Tielemans

4 REACTIES

  1. -De ironie van groei is dat je, net voor een sprong voorwaarts, vaak een zwaarte of begrenzing voelt. Als je je dit kan voorstellen: vooraleer energie, die zich probeert uit te breiden, voorbij de muren raakt waarbinnen ze voordien gezeten heeft, moet ze die muren eerst neerhalen of doorbreken.-

    Ondanks door healingen die diepgaand zijn en veel loslaat, herken ik ook bovenstaande.
    Het lijkt erop of ik gemangeld wordt. Alles, werkelijk alles waar ik pijn, verdrietig enz. over voelde, wordt eruit getrokken. Dat duurt 3 dagen en daarna……vrijheid!
    Voor één dag ja. En dan krijg ik weer het volgende.
    En dit duurt al zo ontzettend lang.

    Om dóór dit poces te gaan, LAAT ik het (dat wat ik loslaat). Dat is anders dan loslaten.
    Ik visualiseer het dan maar als een hondje wat naast mij aan de riem loopt. Dat laat je ook lopen.
    Zo loopt dit loslatend proces met je mee, maar geef je je aandacht aan de dingen die je wilt doen.
    Dan ga je er het snelste doorheen.

  2. “Maar we blijven in dat proces maar tegen die muren aanbotsen.”

    Als je werkelijk ziet dat een muur enkel ‘oud zeer/angst’ is en dat het niets met het moment Nu van doen heeft, wie bots er dan tegen die muren op.

    Kan toch enkel ‘oud zeer/oude energie’ zijn.

    M.a.w. als er het gevoel/de beleving van muren is dan is er al ‘het oud zeer/angst’ aan het roer en is er niet meer in het moment Nu zijn.

    Kom je ‘oud zeer/angst’ tegen dan is dat gewoon een gegeven en de mate waarin dat ‘oud zeer/angst’ de ‘jij in het moment/werkelijkheid’ doet verdwijnen en ‘overneemt’ bepaalt de beleving.

    Wat het proces ‘lastig’ maakt is dat de meeste mensen het verschil tussen het moment Nu en ‘de energie van het verleden’ niet door hebben.

    De energie van het verleden ervaren zij als zichzelf i.p.v. dat zij vanuit het NU oude energie zien opkomen.

    Muur is maar muur/oude energie, stof is maar stof/oude energie.

    Enkel de muur/stof ziet/voelt zichzelf als echt.

    Als je dat werkelijk zo ziet dan is het geen kwestie van kiezen.

    Zal je net zien, komt er bij mij een muur naar beneden, lig ik er precies onder.

    https://www.youtube.com/watch?v=QHh6sYaceNM

    Blijft toch een WONDER dat alles wat we ervaren/voelen ontstaat vanuit het HOOFD/geheugen/mind/ego/angst.

    Ik heb er dan ook een zwaar hoofd in met al die muren.

  3. “We zijn allen onze oude versie van ons zelf ontgroeid.

    Hey, we zijn ontgroeid wie we vorige week waren, we laten oude overtuigingen en kwetsuren die hun wortels hebben in onze kindertijd, in ons voorouderlijke DNA, in onze collectieve verhalen en vorige levens achter.

    Onze energie breidt snel uit, en wil naar die grote open onbegrensde wei waar alles mogelijk is, zonder onze beperkende verhalen.”

    “We weten nu dat onze overtuigingen gewoon tapes zijn die we maar bleven afdraaien.

    We kunnen op elk moment op stop drukken.

    We weten dat onze kwetsuren komen van de manier waarop we iets dat we ervoeren wilden waarnemen, maar we kunnen onze lens van perceptie op elk moment aanpassen.

    We weten dat veel van onze emotionele reacties oude gewoonten en verslavingen zijn die we gewoon aanhouden.”

    Mijn Dana, is het zo simpel.

    Die mens toch met de werkzaamheid van de mind/geheugen/celgeheugen die hem/haar van alles voelen laat en dat nog eens voor echt aan ziet.

    Ja zal dat maar eens werkelijk gaan inzien.

    Die aarde is dan 1 grote groene speel weide.

    De koeien hadden het waarschijnlijk al lang door.

    https://www.youtube.com/watch?v=JrosN2EQDKs

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in