soulmates

Lieve mede-tweelingvlammen-stralen,

Net als jullie die mij soms bellen of mailen, maak ik zelf ook zo diep de ervaringen van de tweelingstraal mee. Gelukkig heb ik een prachtige vriendin, Annelies, die dezelfde diepe onbeantwoorde twinliefde en pijn al meer dan zeven jaar heeft meegemaakt en zich net als ik daaraan heeft gepolijst. Ondanks het polijsten blijft de pijn en vinden er soms ontmoetingen plaats.

 

Het tweelingstraal contact

Het samenzijn wordt nog dieper en intenser. Het lijkt alsof de ziel in een hogere trilling belandt, oplaadt en daarna de afgescheidenheid als loutering met een verhoogde staat van bewustzijn, ervaart. Verdriet en dankbaarheid zijn in eenheid. Je bent leeg en gevuld tegelijk, je leeft je diepste Essentie en voelt alleen maar liefde, mededogen voor al het leven op aarde. Zo beschrijft Annelies haar tweelingstraal contact.

Net als bij mij lijkt haar tweelingcontact soms even hoopvol en staat het daarna weer in de kast. Beiden begrijpen we het zo goed hoe de pijn van de onmogelijkheid ons het mooiste en waardevolste brengt, namelijk de liefde van onze eigen Goddelijke Vonk, de liefde van Thuis voor onszelf, steeds dieper in ons systeem. Maar ook het innige “weten” dat er niemand anders is. We kunnen andere mannen ontmoeten, ermee vrijen, in vriendschap mee zijn, het kan zelfs veel leuker klikken en kloppen, veel makkelijker zijn, maar het is niet hetzelfde. De eenheid van ziel en bewustzijn wordt nooit meer verloochend, is en blijft gewoon, ook zonder dat er energie in gestoken wordt. Voor het polijsten, in de tijd voordat onze Essentie en zielenlichamen in de mens waren gezakt, was dat nog wel eens anders. Wilden we er vanaf en konden we het even een tijdje wegdrukken.

Tweelingstraal relaties

Tantric Touch Seksualiteit en Intimiteit, de op handen zijnde transformatieTweelingstraal relaties zijn het mooiste en lastigste, omdat als je het toelaat in heel je wezen, in al je systemen, alle angst omhoog komt om jezelf te verliezen. Ons hele wezen komt in totale overgave aan de ander. Voelt alles mee, reikt helemaal uit, geeft alle steun, respect, liefde en support aan diens bewustzijn, ziel, hart en lichaam. Pas als we zelf gerealiseerd zijn, als Essentie heel de tijd in ons woont, kunnen we vanuit onze eigen autonomie als mens en Goddelijke Vonk op een gezonde manier in overgave bij de geliefde zijn, mits dit wederkerig is.

Bij tweelingvlammen is het zeker niet altijd de bedoeling een intieme relatie aan te gaan. Dit is soms heel verwarrend door de intensiteit van het contact.

Bij tweelingstralen zien we in negen van de tien keer een bedoeld leven en een Taak samen. Een innige relatie dus, door de Goddelijke Vonk en ziel geregeld, niet door menselijke behoefte of seksuele aantrekkingskracht. Wel kan dit eruit ontstaan.

In mijn geval, dat van Annelies en van nog zoveel anderen was een relatie met de tweelingstraal niet mogelijk. De Goddelijke verbinding, de liefde blijven altijd aanwezig, maar ook het “open gat”, iets dat niet af is en zo nu en dan pijn doet.

Liefde door al je lichtlichamen tot in je mens zijn

tantricWe weten het allemaal wel hoe het zit, maar als iemand mijn pijn werkelijk begrijpt en in haar omarming van Liefde neemt, dan is dat toch even heel prettig, helend en verrijkend. Ik gun jullie allemaal een vriendschap zoals ik die met Annelies mag hebben, zeker als ook jouw parel nog zo geslepen moet worden door pijn en afwijzing. Met weinig vrienden kun je dan echt delen wat er dan met je gebeurt. Vrienden zeggen: laat dat contact toch gaan of het gaat wel weer over. Of je hoort ze denken: ze weet niet beter, ze is verliefd en verlangt … Gelukkig ken ik ook beantwoordde zielenrelaties waar het zonder moeite is gegaan.

Des te meer in het dagelijks harte-leven, je ziel en Essentie het hebben overgenomen, des te dieper komt liefde en pijn binnen. Immers het gaat zoveel verder dan je persoon, dan de mens, het trilt in al je lichtlichamen, in je kundalinikanaal, in al je dimensies tot je Goddelijke Vonk. Dat is nogal wat. Wat kunnen mensen erover zeggen die dit “bereik” niet in hun dagelijks leven kennen. Hoe zullen ze het verschil kennen tussen verliefdheid welke zich op persoonlijk niveau afspeelt en dat wat er gebeurt als de liefde vanuit herkenning met je tweelingstraal is ontwaakt door al je lichtlichamen heen totdat het in de mens reikt.

Als liefde Liefde wordt

tantra1 Seksualiteit en Intimiteit, de op handen zijnde transformatieHoe moeten ze weten hoe het is als mijn tweelingstraal in mijn nabijheid loopt en zonder dat ik als mens er iets aan kan veranderen alle deurtjes van mijn bewustzijn, zielenhart en lichaam als vanzelf open gaan en stromen? Hoe het is als er geen resonantie terugkomt?

Zelfs als ik dat niet wil, stroomt alles toch. Over mijn ziel en daarboven, daar heb ik niets over te zeggen. Welk een Liefde, welk een pijn! Dat laatste gun ik niemand. Het eerste iedereen. Twee jaar had ik nodig om mijn parel te slijpen. Twee intense jaren van het louteren en leren kennen van alle uithoeken en lagen van liefde, eenzaamheid en pijn. En tenslotte werd liefde Liefde, ik Ik. Onvoorwaardelijk. Liefde is niet meer gekoppeld aan één mens, dat kan nooit meer.

Tijden heb ik gekend en heb ze nog, van het niet meer zien van mijn tweelingstraal.

Pijn door alle lagen heen

In het eerste jaar was dat pijnlijk en eenzaam. Dacht ik er bijna dagelijks aan. Onderzocht ik mijn behoefte aan fysieke en emotionele nabijheid en koestering. Nooit eerder had ik daaraan zo’n behoefte gehad , maar nu dus blijkbaar wel. Ik merkte op dat de nabijheid van harten en ook dat van bewustzijn, zo ik dat kende van de “goede” dagen met mijn straal, geen pijnlijk gemis opleverde nu we elkaar nauwelijks meer zagen. Wel vond ik het heel jammer dat het afgelopen leek te zijn met de meest wonderlijke en prachtige ontmoetingen op dit gebied met hem,maar er was ook een volledig aanvaarden van wat was of niet was. Ik merkte op dat mijn hart en bewustzijn/geest geen verlangen kenden naar opvulling door mijn tweelingstraal. Maar dat het anders lag op het gebied van emotionele en fysieke aanraking.

Ik oefende ermee. Alleen met mezelf, maar ook tijdens de dagen en momenten dat we het afgelopen jaar nog wel samen voor even alleen waren. Ik voelde dan het uitreiken van heel mijn wezen naar hem, maar vulde tegelijkertijd mezelf op met liefde op het gebied van seksualiteit en innerlijk kind. Ik stond elk gevoel van verlangen toe en doorleefde het helemaal. Vulde het zelf op met Zelf. Waar kon ik het beter leren en ervaren dan bij hem waar het zich voor deed? Waar was het gemis en de pijn het grootst dan daar waar ik het niet kreeg van hem?

Zijn persoonlijk zelf wilde dan wel geen relatie met mij, maar zijn hogere ziel zond me steeds terug naar mijn eigen Liefde en gaf me constant de mooiste mogelijkheden. Als een koorddanser balanceerde ik op de grens van het dragelijke van pijn en afwijzing, van identificatie met de mens en de pijn, maar ik doorstond het door bewustzijn. Het was bewustzijn dat me mezelf liet opvullen, naar mezelf liet kijken, me liefhad, me louterde en heelde. Identificaties met mijn behoeften lieten hier los.

In de eerste tijd nadat we uit elkaar gingen waren er toch steeds weer de goede momenten, de juiste vanzelfsprekendheid in het nog eens bij elkaar zijn, de echte warmte, de woorden vanuit de diepte van geest en ziel, al waren ze veel minder dan de afstand die er zeker ook tussen ons was en is. Het intense één zijn, al was het niet fysiek maar in hart en geest. Eenheid. echt, puur, prachtig. Een enkel woord, een enkele nabijheid, een moment van hart tot hart maakte dan weer dat ik alles vergat wat ik allang wist; hij kiest niet voor mij. Hij voelt niet wat ik voel. Hij is (nog?) niet open op dit gebied.

Door dat ene goede moment, ontstond er opnieuw hoop, verlangen, alles waarvan ik dacht dat heb ik toch nu wel eens gehad en begrepen ontstond opnieuw. Laag voor laag, lichtlichaam voor lichtlichaam moest ik doorwerken, op elk niveau van de ziel en mens kwam ik het tegen.

Voor je eigen Essentie kiezen

apr1 sananda ttl Sananda: De Hereniging met je Goddelijke TweelingstraalIk leerde me beschermen, afsluiten, niet thuis geven. Ik sloot mijn gedachten over hem af en ook mijn gevoel. Ik begreep dat ik mezelf wilde beschermen tegen pijn. Het voelde als een steun en trouw aan mezelf, iets wat ik nog moest leren in het leven. Maar ik miste na een tijdje het Stromen, het stromen van liefde, van gevoel, van hart. Dan maar pijn zei mijn systeem, maar ik wil weer voelen, zelfs in zijn stralen-nabijheid waar alles zo open ligt, kwetsbaar en intens is. Waar mijn lichtlichamen vanzelf in overgave gaan.

Ondertussen ga ik door met van mezelf te houden, mijn grenzen aan te geven, zijn en mijn persoonlijk zelf niet te verwarren met zijn en mijn Essentie, bewustzijn en geestelijk hart. Ik zie steeds beter, naast de ongelofelijke schoonheid van zijn hoger Wezen, ook zijn persoon met mooi en minder mooi. Weet dat ik daar nu geen relatie mee zou willen of kunnen hebben. Net als hij dat weet.

Ik kies voor mijn eigen Essentie. Mijn geluk is niet langer afhankelijk van de tweelingstraalrelatie. Ik wil en kan niets meer verloochenen van de andere mij. Ik weet dat we bij elkaar horen, samen zijn gekomen met een doel. Maar het geeft niet als het niet lukt. Ik ben er achter gekomen dat al is mijn rust en vrede er nu, pijn nooit weggaat, maar dat het pareltjes van menszijn zijn die louteren, die tot nog meer heelheid en liefde leiden. Ik aanvaard dat mijn systeem toch steeds opnieuw open zal gaan, omdat de ziel dat als van nature doet. Ik besef dat er niets is dat mij kan beschermen tegen het leven zelf. “Ik zal nooit vrij zijn van pijn, ik kan slechts vrij zijn in de pijn. Alleen daar worden mijn tranen kleine lichtpareltjes”, zo zei een andere goede vriendin met dezelfde ervaringen in haar mail zo mooi.

Zelf ervaar ik nu bijna dagelijks hoe juist Vreugde, Dankbaarheid en Liefde deel zijn van pijn en hoeveel sterker dat eerste is geworden.

Ik hoop dat het beschrijven van mijn eigen ervaringen anderen weer kunnen helpen die ook in een dergelijke situatie zitten. Zielenrelaties trekken zoveel hogere liefde en eenheid door hun systeem naar de aarde en doen daarmee zoveel goeds voor mens en maatschappij dat ik graag daaraan mijn steentje bij wil dragen. Het is daarom ook dat ik mijn boek geschreven heb over Goddelijke relaties, intimiteit en seksualiteit en de tweelingstraal relaties.

Ik wens alle tweelingzielen, vlammen en stralen veel liefs en succes toe,

Joke ElZiam Nootebos

De bovenstaande tekst mag gecopyeerd worden, mits in zijn geheel gebruikt en met bronvermelding:  Joke ElZiam Nootebos, Elohim-Centre.org, tel 0597 541539

 

77 REACTIES

  1. Gehuild bij je stuk…Het is zo triest en zo mooi tegelijkertijd. Leven met de pijn de rest van mijn leven omdat ik mijn tweelingziel op fysiek niveau moet missen, in ons hart zijn we altijd samen maar ik zou er alles voor over hebben als hij me nog een keer vast zou houden <3

    • @cora,
      @ Aart: je reactie heb ik gelezen in de mail maar is hier weggehaald, mooi, want dergelijke projectie wil ik iig niet op mijn netvlies.

      Was dit je eerstelijns associatie?

      • Cora,
        Borduur er niet meer op door, anders blijft het langer op je netvlies dan strikt noodzakelijk is.
        🙂
        Groet van Lia

        • @Lia,
          Heb jij mijn mail gelezen Lia? Nee. Waarom je zgn advies in deze?

          Voortborduren? Met één reactie die aan Aart gericht is geef ik zijn beeld/herinnering gewoon weer netjes terug en daar blijft het bij. Of ben je zo nieuwsgierig naar wat het is en wil je via je advies een reactie uitlokken?

          Nop. Tussen Aart en mij.

          Voortborduren… daar is overigens talent voor nodig.

          • Cora,
            Ik bedoel er niets anders mee dan wat ik schreef:
            Als je niet iets op je netvlies wil, moet je er niet op doorborduren.
            Groet van Lia

      • @cora, ik heb echt geen flauw idee waar het vandaan kwam, ik zag het plots binnen komen en getypt worden.

        Het zei met net zoveel als alles wat ik hier getypt zie worden en mogelijk was dat waarom het hier binnen kwam.

        Enkel voor een ieder de mogelijkheid om te zien wat iets met iemand doet en hoe dat werkt in dat hoofd.

        Net zoals ik dit nu typ, het zegt mij niets, ik heb er niets mee, wat letters op een scherm.

        Dat is waarschijnlijk waar het werkelijk om gaat, niet om die belevingen die een ieder bij zichzelf heeft of van zichzelf heeft MAAR om dat ‘stiltepunt’ van waaruit er geen invulling, serieusheid der dingen plaats vindt.

        • @Aart,

          Hi Aart.

          Dat “stiltepunt” vormt zich na een opbouw in je tekst: “het zegt mij niets, ik heb er niets mee, wat letters op een scherm.”

          Duidelijk. Dan komt er toch beweging in het hoofd, want het trekt erna een conclusie:
          “Dat is waarschijnlijk waar het werkelijk om gaat…” en dan volgt er ook een krachtige maar…

          Het stiltepunt was er in mij na het lezen van je tekst, en toen kwam er beweging in de lijn die jouw tekst heeft. Het “stiltepunt” werd energie en trok dezelfde energie in jouw tekst aan. Ik zag de opbouw. Het werd een structuur, een reactieproces, stilte met uiteindelijk een conclusie, dit.

          Dank je voor de mogelijkheid om te zien hoe het in mijn hoofd werkt. Ik wist het al, maar doorliep het nu vertraagt.

          Na het lezen van de kip en het ei, volgde er een stiltepunt, dit werd energie in beweging en trok alle energie aan die daar op resoneerde.. jouw conclusie, hup out of the blue zag je het plots binnenkomen en getypt worden.. toch?

          Na het lezen in mijn mail dat er een reactie was op de kip en het ei, was er het stiltepunt…, beweging en dit alle energie aan die daarop resoneerde. Ik las je conclusie en kedeng!!, daar was helemaal geen resonerende energie. Chaos in mijn met Kinderogen kijkend hoofd! Stilte.
          Jouw conclusie ging daarop zijn eigen weg op zoek naar dezelfde energiestructuren… er kwam een beeld. Weer kedeng!
          En toen was het hele, heeeele lange tijd stil… 🙂
          Toen ontsprong de vraag: waar ligt de associatie? Stilte. Oh, ik ga het Aart vragen. Kedeng, post weg! Chaos. stilte.. omweg via kip en ei enz enz. Doel: die vraag stellen. En dank voor je antwoord in de nietszeggende letters op het scherm.

        • Aart, ik heb een paar opmerkingen.
          1.
          M.i. is hier niet van belang waar die impulsen vandaan komen (je hebt geen flauw idee), maar dat die natuurlijke filter ontbreekt die bepaalt wat jij kan zeggen en beter niet kan zeggen. Er is kennelijk geen oordeel, geen normbesef, geen onderscheiding wat wel en niet gezegd/gedaan kan worden??
          Ik zou zeggen, als er zomaar iets in je bol opkomt, misschien toch eerst filteren d.m.v. nadenken? Niet alles wat binnenkomt, hoeft naar buiten.
          2.
          Wanneer alles zomaar in je opkomt, je geen flauw idee hebt, het je allemaal niets zegt, etc. bedoel je te zeggen, dat hetgeen er gezegd/gedaan wordt buiten jou omgaat. In feite is er dan niemand die er iets aan kan doen en verantwoordelijkheid draagt. Volgens mij is dit de grootste comfortzone die je kunt verzinnen.
          Ik geef 2 voorbeelden:
          ”Geen idee waar het vandaan kwam, maar ineens kwam het op om oud vrouwtje van tasje te beroven. Sorry hoor, mijn naam is haas. Ik kan er niks aan doen.

          ”Geen idee waar het vandaan kwam, maar ineens kwam het op om potje te schelden, te beledigen en vulgaire taal te gebruiken. Sorry jongens, maar ik druk mijn snor. Ik zie p.o.e.p. hooguit als 4 letters. Als iemand daar poep van maakt.. tja daar kan ik toch niks aan doen?

          Aart, als het je werkelijk om dat Stiltepunt gaat, en er volgens jou geen invulling plaatsvindt, dan zwijg je gewoon.

          • @Lia, wat word er hier zwaar aan getild zeg, er wordt van een mug een olifant gemaakt!
            een ei met een kip erbovenop is trouwens ook een uitdrukking waar niemand iets aan heeft. en dan kun je allerlei reacties verwachten. allemaal verstand.

            • Ha Leen,
              Ik moest ook even mijn ei kwijt. Zwaar was-ie niet hoor en er zat geen kloek bovenop.
              Hij floepte er zomaar uit.
              🙂
              Dag, Lia

  2. Leen,

    (– hallo ik ben er nog is mn grote liefde me vergeten?ben ik zo aan de kant gezet?:) mn egootje toch.–)

    Kortom, ego in de rol van slachtoffer. Wat is mij aangedaan. Ik kan er niets aan veranderen. Ik wil koste wat kost slachtoffer blijven.
    Doorzie deze rol van het ego!
    Doeg, Lia

  3. oh jaaa, Leen, zo herkenbaar… ik ‘weet’ ook dat het bedoeld is om samen te werken en te stralen voor de mensheid… maar het lukt me nu om het ‘hoe en wanneer’ los te laten en te leven in het moment. Ik heb het geluk gehad dat er een andere vlam op mijn pad kwam, die me ook geholpen heeft in het loslatingsproces en bij de heling en die me steunt in wie ik ben en wat ik doe en neer wil zetten in de wereld. Het is heel mooi om te ontdekken hoe we allemaal met elkaar verbonden zijn, welke levens we hebben gehad en hoe de link is met het hier en nu in dit leven. Aanvaarden van je verlangen en zelf gaan creëren. Wonderen bestaan en komen uit onverwachte hoek, als je echt los durft te laten. En ja, die dooddoener zeiden ze ook ooit tegen mij, toen ik nog zo vocht tegen mijn verlangen haha, maar ja, het is wel echt zo… Sterkte!

    • @Leonie Linssen,

      Hoi Leonie en hoi Leen,

      Leonie, jij schreef aan Leen: “Wonderen bestaan en komen uit onverwachte hoek, als je echt los durft te laten.”

      Ja, gek is dat hè! Kunnen we zo vasthouden en vasthouden en vasthouden, aan onze wensen, onze verlangens, aan anderen. Uiteindelijk allemaal maar ‘gehechtheden’. That’s it. ’t Zijn maar Gehechtheden.
      Onze gehechtheden, niet alleen aan de uitkomst van onze verlangens en wensen, maar ook onze gehechtheden aan die wensen en verlangens.

      Wie Zijn Wij zonder Verlangen? Wij zijn wij zonder te Willen?

      Heb ik een identiteit zonder die identiteit die verlangt en wilt? En wat is dat dan voor identiteit?

      Wanneer we onze gehechtheden dúrven los te laten, je als het ware over te geven aan het onbekende, vertrouwen op iets wat je nog niet kent, of weet, of ziet, ergens denk je dat het het einde van je zal betekenen, maar het is pas het begin! Als Ego weinig greep meer heeft en wanneer je het zijn van een Persoonlijkheid los durft te laten, begint er een heel nieuw leven, zonder daarvoor eerst te hoeven sterven. Vind ik zo bizar! 🙂

      Liefs, Susanne

      • Hallo Susanne,
        Je kunt van alles willen, wensen en verlangen, en vervolgens realiseren terwijl je er niet aan hecht. Jezelf er niet in verliest.
        Voorbeeld1:
        ik wil in mooie villa wonen. Werk me rot om het te kunnen betalen. Denk ik net rustig te zitten, vliegt de boel in brand. Weg villa. Wat gebeurt er dan met mij? Haal ik mijn schouders op, of blijf ik mijn levenlang kniezen omdat ik gehecht ben en mij slachtoffer voel?
        Voorbeeld2:
        Ik ben succesvol zakenman. Heb e.e.a. bereikt in het leven en ben nogal gehecht aan dit beeld van mijzelf. Dan raak ik werkloos, dus verlies ik mijn imago. Dit doet reuze pijn omdat ik gehecht ben aan het beeld van mijzelf en eigenlijk niet zonder kan.

        Groetjes, Lia

  4. Dank je wel Leen, je beschrijft precies wat ik ook ervaren heb. Het loslaten van je allergrootste liefde zorgt ervoor dat je bij je Godskern komt. We hebben het allebei ervaren en konden elkaar na 8 maanden geen contact met andere ogen zien, zo mooi. Zo vrij. Innerlijk vrij. Dat is waar het uiteindelijk om gaat. Dat je die alomvattende liefde in jezelf kunt herkennen en je de ander er niet meer voor ‘nodig’ hebt. Ik kijk uit naar de wonderen die er mogen ontstaan na deze intens moeilijke maar mooie reis. Dankbaar. Over mijn diepste en meest pijnlijke moment in deze periode schrijf ik hier: de donkere nacht van de ziel http://www.mijngenezing.com/de-donkere-nacht-van-de-ziel/

  5. Liefde Is…
    genegenheid,
    goed gezind zijn,
    lief hebben,
    Je kunt liefde nemen en geven.
    Je geeft jezelf zoals je Bent.
    Je neemt de ander zoals hij Is.

  6. Hoi aart ik denk dat nog wel eens gelijk kan hebben , van liefde , dat kan je op een zeer nuchtere heldere manier vertellen , ik zie er wel wat in , er zijn al zo veel dingen over liefde geschreven , nou ik kan ook liefde voelen voor , mensen die goede dingen doen , mooie kleren , wel een andere liefde maar ik noem het ook liefde , er zijn zo veel dingen wat liefde is of liefde nodig heeft , en een tweelingvlam ,tot nu toe zegt het mij niets , misschien nog eens naar de vlammen in mijn kachel kijken om inzicht te krijgen , of naar mijn eigenhuis vlam, wie weet begint er toch wat te vlammen , ik moet de dingen nog eens rustig overdenken , en misschien toch nog meer gelijkgestemde gaan ontmoeten , of toch maar niet . We zien wel wat we met liefde doen . Wat betreft de tweelingvlam , ik heb wel bepaalde dingen meegemaakt maar om nou te zeggen een tweelingvlam gevoel , ik heb het volgens mij nooit meegemaakt , en ik heb er geen enkel idee van . Groeten Jannie

    • @Jannie, hallo aart en Jenny,
      Ik heb weleen twz liefde ontmoet en mee samengeleefd. Op het moment dat dit eindigt is de pijn zo groot dat je verplicht bent je eigen goddelijke kern te ontmoeten. dit is volgens mij één van de wegen om tot je eigenliefde of eigen godskern te komen en alle oude wonden die omhoog komen afteleggen. er zijn 2 wegen om met die immense pijn om te gaan of je sluit je compleet af van de pijn je eigen en gaat verder met je denken en tweestrijd of je ego of je gaat laag perlaag door je pijn om tot je zielekern je godskern te komen.het laatste is een zware weg maar je gaat erdoor omdat je geen eigen keuze hebt dat is een keuze die gemaakt is voor je geboorte,net zoals de keuze er kan geweest zijn om in dit leven verder persoonlijkheid op te bouwen en nog niet bewust te zijn van je godskern. misschien is dit inzicht er pas op het sterfbed, we kunnen dit niet weten. of plots morgen dan is dit voorzien we kunnen zo weinig zelf bepalen volgens mij.

      • @leen, ik herken waarschijnlijk wel wat je schrijft, ik vertaal het als het volgende/pak even de breipennen op en brei een stukkie.

        Och jee wat gaat er weer komen, ik ben benieuwd.

        De pijn is groot vanuit dat behoeftige, vanuit het nog niet HEEL zijn.

        Het is een zware weg voor de persoonlijkheid, het ego, de controle, oud zeer, afhankelijkheid.

        Als de mens even de helderheid/bewustheid krijgt dat enkel wat er zich in het hoofd afspeelt, datgene is wat voor ellende/pijn/weerstand/allerlei echt voelende gevoelens zorgt dan is het eigenlijk een makkie.

        We zijn wat we zijn (mag van mij Godskern en/of zielekern genoemd worden maar het is absoluut niet te vergelijken en herkenbaar vanuit het ego) en daar hoeven we niets voor te doen.

        Ik blijf het een wonder vinden (tuurlijk snap ik het proces wel, althans dat vermoed ik) hoe de mens het toch voor elkaar krijgt om wat hij/zij niet is in stand te houden, ondanks alle ellende die dat met zich meebrengt.

        De pijn die er gevoeld wordt heeft niets met wat je werkelijk bent (HEEL) te maken, het is maar pijn vanuit oud zeer, de comfortzone, oude ervaringen die vasthouden aan wat gedacht wordt hoe het leven er dient uit te zien vanuit die afhankelijkheid/kleine kindenergie.

        Wol is op, heb ik weer.

        • @Aart, i now aart,
          maar ik kan mn weg niet voorbijlopen, ik ken het gevoel als mn ego ondergeschikt is maar altijd van korte duur het gemis komt er altijd tussen sluimeren, zal jammer genoeg een sterk ego hebben zeker dat soms zo graag opde voorgrond komt. ik wou dak al maanden verderwas en het kon overslaan maar is onmogelijk:)

          • @leen, ach Leen, jij komt er wel, hoe meer je inzicht krijgt in de drijfveren van het ego en op een gegeven moment niet meer trapt in de ego-energie des te makkelijker het wordt.

            Even kort door de bocht; op de voorgrond willen komen is in basis niets anders dan; hallo, hier ben ik, ben ik gewenst, krijg ik te eten, hallo zie je mij wel, ikke honger, ikke verzorging nodig, hallo, hallo.

            Overslaan is inderdaad onmogelijk, steeds meer inzicht krijgen waarom het ego doet wat het doet is wel mogelijk.

            En het ego denkt je echt nog te dienen, een nut voor je te zijn en dat moet jij als Leen in het NU steeds meer gaan doorkrijgen en daardoor kun je op een gegeven moment het ego laten kletsen maar toch dat doen/reageren vanuit het simpele NU.

            De kunst is steeds duidelijker het verschil zien/voelen tussen ego en NU.

            Ik weet dat je het weet.

            Ik heb in huis nog ergens 24 kilo aan inzicht liggen, ik ben enkel vergeten waar ik het heb neergelegd.

            • @Aart,
              hihi ja zo is het , hallo ik ben er nog is mn grote liefde me vergeten?ben ik zo aan de kant gezet?:) mn egootje toch. tijd dat ik me meer bewust word van mn eigen licht (godskern):)
              dankjewel

  7. Susanne, Ware Liefde bestaat niet.

    Ware Liefde is onbezorgde toestand die er in de baarmoeder was.

    Eenmaal de navelstreng doorgebeten ontstaat die buitenwereld die voor je overleving noodzakelijk is.

    Zo ontstaan alle behoeften van buiten.

    Ware Liefde is niets anders dan; zorg voor mij, wees er voor mij, bescherm mij, etc.

    En dat terwijl je geheel voor jezelf zorgen kan, je HEEL bent, je al compleet bent.

    Enkel door die ervaring van de geboorte DENKEN we dat niet te zijn.

    Die ervaring is wel noodzakelijk want door die ervaring van afhankelijkheid kunnen we pas bewust gaan ervaren dat we compleet/HEEL zijn.

    Zolang dat kwartje niet valt, er geen herkenning is van deze woorden is het een kwestie van ERVAREN.

    M.a.w. alles in het leven ondergaan/ondervinden en zo bewust te worden hoe dingen in elkaar steken.

    Je moet appeltaart proeven om te weten hoe die smaakt en er niet over nadenken hoe die zou kunnen smaken.

    Ik begrijp dus dat je behoefte hebt aan een gelijkgestemde, zou dat ook een vrouw mogen zijn of een pratende papegaai?

    • @Aart,

      Hoi Aart,

      Dank voor je reactie :).

      Ik wil graag reageren op jouw reactie.

      Jij schrijft dat Ware Liefde niet bestaat. En ergens geloof ik dat ook. ’t Kunnen Liefdes van het moment zijn. Of bij gebrek-aan-beter-mensen, jaren geleden zo’n fase gehad, schiet al helemaal niet op. Ik geloof wel in Liefde :)! Liefde an sich. Met of zonder navelstreng! 🙂 Ik geloof in de Liefde. Interesseert me niet hóeveel ellende op me afkomt, ik weiger pertinent dat geloof op te geven. Basta. Maar Dé Liefde, dat er maar eentje is, weet je wel, nee, dat geloof ik ook niet.

      Een gelijkgestemde ontmoeten en in mijn dagelijks bestaan te ervaren, lijkt me geweldig. En dat maakt inderdaad niet uit of dat een man of vrouw is. Een pratende papegaai aan de andere kant, is op zich welkom, haha, maar mijn focus ligt meer op menselijk vlak zeg maar. ;).

      Ik vind dat je hele mooie dingen hebt geschreven in je reactie en ik ben het er helemaal mee eens. Maar ja, ik ben ook van de romantiek, en misschien ook nog wel van de Zomersprookjesdromen. Ik snap het houden van jezelf, het voor jezelf kunnen zorgen, de Liefde in jezelf ontdekken, accepteren, ervaren, voelen, etcetera. D’r zit ook niets anders op, want ja, haha, het leven dwingt je ergens dat te ontdekken en te accepteren en te ervaren en te voelen. En dat is ergens maar goed ook, dat dat zo werkt. Maar ja, neemt niet weg dat ondanks alle lessen en leren en wakker worden en je onthechten en je bekrachtigen, en ál dat soort werk, en huiswerk wat het lijkt, en Hoog zijn, ofzo, en altijd maar dat Hoger zijn, waar ik overigens ook vermoeid van kan worden om dan maar Hoger te gaan zitten zijn, van je 3D naar je 5D, en ga er maar mee aan de slag. Ja. Maar ondanks dat, neemt niet weg dat gewoon het ervaren van liefde, het delen, dat verlangen, blijft.
      Is er niet uit te slaan. Alle therapieën van de wereld, mooie bewustwordingen, krachtige zelfontdekkingen en noem het allemaal op, groeien, groeien, groeien, maar het Delen, van jezelf, je gevoel, je wereld, je dagelijkse dingetjes. Het Delen. En het Voelen.
      Ik snap dat ‘die ander’ de Liefde, of wat dan ook, niet voor jezelf kan invullen, dat moet je ook niet willen, vind ik, als mens. Maar delen. Gewoon voelen. Wisselen, van gevoel, ervaringen. Maar het schijnt alsof je eerst helemaal tot op bot jezelf te moeten hebben uitgepluisd, en dan – is – er – eventueel – als je er klaar voor bent – en het aan kan – misschien wel – dat maatje. Ofzo. Genoemd blijkbaar als de tweeling, de vlam, de straal. En alle anderen zijn om los te laten, en om te onthechten, en oud karma mee te delen/ervaren, om door wakker gemaakt te worden, en om dus uiteindelijk weer los gelaten te worden, wat weer met heel veel pijnen gepaard gaat. Ja. ;( Ik word daar niet heel vrolijk van. En denk ik; Maar wat dan met mijn Zomersprookjesdroom? Maar goed, is dat dan dat Kind dat heus niet volwassen wilt worden, en lekker in de speeltuin van laten we zeggen Zomerland wilt spelen, met vriendjes en vriendinnetjes, en dat de zon maar mag schijnen? :). Dat zal misschien dan wel.
      Het is ontnuchterend, kan ik het vinden, de liefde die geschetst wordt vanuit een Hoger bewustzijn, een Hogere waarheid. Ik vind die ergens ontnuchterend. De belofte, maar die maar niet komt. De belofte die uitgesteld dient te worden, eer men… Weet je wel, zo doet het een beetje op me over komen, terwijl ik natuurlijk ook wel begrijp dat waarschijnlijk weer veel meer over mij iets zegt, dan überhaupt over Liefde :), want ja die Is, Liefde Is gewoon.
      Ik snap dat om licht te ervaren we dienen te weten wat donker is. Om heelheid weten te ervaren dienen we te weten wat (de illusie) van afgescheidenheid is. Om van een ander te houden, dien je van jezelf te houden. Dat snap ik wel.
      En dus weer veranderen van je perceptie, al die lagen, doorgaan, met afpellen. Maar ja, dat is dan inderdaad wat je dan maar een beetje aan het doen bent, terwijl je eigenlijk gewoon wilt ervaren, en voelen, en delen. De ander hoeft het niet in te vullen, dat kan ook niet. Maar ik vind soms al die verhalen van tweelingzielen, vlammen en stralen, iets hebben van; komt dat zien, komt dat zien.. maar of je er nu wezenlijk iets aan hebt?, dat weet ik eigenlijk niet, haha :). Een soort lekker gemaakt worden, terwijl het in de prakijk met veel pijnen gepaard blijkt te gaan om vervolgens alsnog los te laten. Een beetje apart vind ik dat.
      Maar goed, heel verhaal, :), het zal allemaal wel zo moeten zijn. En zo vlinderen wij voort :).

      Veel liefs, Aart, en bedankt voor altijd meer weer je grappige én je scherpe woorden. ‘k Heb er veel aan!

      Susanne

      • @Susanne/Universum, okay je gelooft in Liefde.

        Wat is dat, hoe doe je dat; geloven?

        Ik geloof niets, laat mij Liefde maar eens zien.

        Waar staat Liefde bij jou voor?

        Wat is je behoefte?

        Kun je niet zonder Liefde?

        En wat is dat dan die Liefde waar je niet zonder kunt.

        Nee Robbie kom nou niet met die onzin dat je Liefde bent want daar heb je bij de kassa bij Appie niets aan en het zegt ook praktisch geheel niets, tis eerder een ontsnapping aan wat is, namelijk behoeftigheid.

        Liefde is niets anders dan; gewenstheid, afhankelijkheid, behoeftigheid, een loze kreet en als de mens Heel is (vrij van zijn/haar verleden) dan bestaat er niet zoiets meer als Liefde.

        Maar zolang dat niet ervaren is kijk nou eens echt wat je onder Liefde verstaat. Ga er voor maar kijk waar je voor gaat. Of er buiten het denken/voelen wel zoiets als Liefde is.

        Delen van Liefde is niets anders dan je bij de ander veilig voelen, een mogelijk opgaan in elkaar waardoor je even geen ik-beleving hebt. Het gaat om die geen ik-beleving want zonder ik-beleving is er geen ellende, narigheid en behoefte aan iets en dat is onze natuur die we zoeken.

        Maar zolang dat niet herkent wordt deel die Liefde en op een gegeven moment ga je evaren dat het niet om die ander of Liefde gaat, het gaat enkel om weer in die natuurlijke staat van HEEL te geraken.

        Vanuit die staat is er geen delen, er is geen ander, is er geen Liefde.

        Dat is ontluisterend vanuit behoeftigheid maar vanuit HEELHEID is het de normaalste zaak.

        De basis van elk verlangen is; verlangen naar HEELHEID, de natuurlijke staat, in het NU verkeren.

        Eenmaal daar dan is ieder verlangen verdwenen, het leven is dan goed zoals het is.

        Maar zolang die laatste fase er bij mensen niet is, uit verlangen zich nog in andere dingen en zeg ik GA DAARVOOR, zodat je kunt ervaren wat er gebeurd als je dat verlangen nastreeft en denkt vervult te hebben door iets in die buitenwereld.

        Maar okay Susanne, daar zitten we samen op de bank, ik verkleed als papegaai en jij als gelijkgestemde.

        Wat ga je met me delen?

        • @Aart, Hi Aart, ik geniet iedere keer weer van je reacties want je brengt orde. Dat maakt me blij, en die overload van positieve energie wordt zo de kosmos en Moeder Aarde in gezonden, wat weer goed is voor het geheel! Dus Aart.. keep on going! 🙂

        • Susanne, Aart,
          Als God Licht (d.w.z. zuiver, helder bewustzijn) is, en we dit Licht vergelijken met een innerlijke Zon, dan is Liefde een zonnestraal die op ons neerdaalt. Dus is de zuivere Liefde waar wij naar op zoek zijn in wezen geen menselijke liefde in de vorm van erotiek of empathie, maar goddelijke Liefde. Deze Liefde zoekt God, verlangt naar God d.w.z. verlangt naar heelheid en eenheid.
          Dag, Lia

          • @Lia, ik wil niet lullig doen, ik zou dat trouwens niet eens kunnen MAAR hier het volgende, even praktisch.

            Wie is God?

            Welk Licht?

            Zuiver, helder bewustzijn?

            Liefde een zonnestraal die op ons neer daalt?

            Ik heb zeker een natuurlijke beschermingsfactor 44 zodat ik die Liefde niet voel.

            Hoe voelt die Liefde voor jou dan?

            Zuivere Liefde?

            Goddelijke Liefde?

            Wat zoekt wat?

            Heelheid?

            Eenheid?

            Woorden dekken absoluut niet hoe het in de praktijk werkelijk zit.

            In de praktijk, in de natuurlijke staat is er geen God, geen Liefde, geen eenheid, er is dan totaal geen beleving van dat alles.

            Enkel dat beroemde DENKEN komt met dat soort woorden en nog erger; dat soort gevoelens.

            En dat is het nou net allemaal niet.

            Al die reut zal nog moeten oplossen.

            Althans zo is het bij mij in de praktijk.

            Ik heb ook alle woorden gebezigd vanuit het verstandelijke (zeg ik niet mee dat jij dat doet) en zogenaamde Liefde gevoeld, etc, etc.

            Leuk allemaal, leuke opstapjes vanuit nog de vernauwing/leerproces/behoeftigheid/persoonlijkheid/ik-beleving maar RobbieDANK heb ik ze zien verdwijnen.

            Neen, vraag me niet wat datgene is wat het LiaDank heeft zien verdwijnen.

            God doet er het zwijgen toe.

            Trouwens, als cora er niet was dan zou ik nog aan mezelf gaan twijfelen.

            Neen, er is geen mezelf die twijfelen kan.

            Ik verlang naar een koppie thee (lippen geven seintje; help we drogen uit), wat zou God rond deze tijd drinken?

            Lia, wil je zo goed zijn mij te schrijven hoe Liefde voor jou voelt (de rest van mijn woordenbrij moet je maar met een slak nemen).

            • Aart,
              Inderdaad. Woorden schieten te kort en ik kan het niet anders uitleggen dan d.m.v. woorden, vergelijkingen, symbolen en die zal ik inderdaad eerst moeten denken voor ik ze kan opschrijven. Wat ik ervaar doet denken aan…lijkt op…, voelt als…en dan komen er bijpassende beelden omhoog. Meer mogelijkheden om mij te uiten heb ik niet. En voor de derde maal inderdaad: God zwijgt.
              Dus Liefde voelt ALS een lichtlichaam, een warme deken om mij heen.

            • @Aart, Hi! 🙂

              De mens is, zoals wij dit beschouwen met ons beperkte bereik, een geheel van energie opgedeeld in 3 samenwerkende aspecten: de bron, blauwdruk, intrinsieke mot(ivat)or, intuïtie, inspirator, universele levensenergie, gewaarwording of aansturing ofwel het emotionele lichaam dat zich bevindt in subspace. Dit is ook de algehele verbindende factor met het collectief en Omniversum, de leegte in het Al. Dan is er het fysieke lichaam; gematerialiseerde energie en het mentale aspect met het anti-materiele denken; gedachten, intelligentie, ervaring, opgedane wijsheid en leren de kracht van intentie om de energie te sturen en optimaal te gebruiken.

              Het lichaam bestaat uit zo’n 75 triljard cellen die allemaal een lichtcode hebben; allemaal aspectjes van onszelf die voortdurend informatie zenden en ontvangen, analyseren en doelgericht toepassen. Het is een cyclisch proces. Deze cellen kunnen zelfstandig functioneren.

              Licht is energie en uitwisseling van energie vindt plaats via aantrekkingskracht. Alle cellen zouden onderling moeten communiceren, dit doen ze bij lange na nog niet. Het mentale aspect kan met al die cellen communiceren, samenwerken, ze aansturen en v.v. via de kracht van intentie, focus enz. Dit is wat men kan, en nog niet beheerst. Het emotionele aspect is de aangever hoe die samenwerking te verbeteren en dit werkt weer samen in het geheel van Omniversa. Blijheid geeft pure energie en voeding aan de cellen. De cellen lichten op en communicatie onderling geschiedt.

              Dus, waar maken we ons druk om zolang we nog niet in staat zijn om als zelfvoorzienende energiebron te functioneren, ons lichaam te genezen met de kracht van intentie, aantrekkingskracht te beheersen en aan te sluiten op het elektromagnetisch veld van de aarde en het allesomvattende geheel van energie?

              Lachen, giechelen is Liefde en creëert een positief trillingsveld wat de cellen in het lichaam doen oplichten. Dus focus gewoon daarop, want hoe meer cellen oplichten, hoe beter je batterijtje werkt en hoe beter ook de verbinding met subspace waardoor creatie kan geschieden.

              Creatie is niet meer dan een vermenigvuldiging van je energie. M.a.w., wie geeft het meeste licht, wie is de grootste ster, wie brengt licht in de grote leegte? Who’s got talent? Competitie all over again. Dualiteit, + en – is nodig voor expansie.

              Gelijkgestemden vloeien samen en geven nog meer licht. Dan heb je ook nog een ander magnetisch veld waardoor licht wordt afgetapt, ofwel wat het licht doet doven omdat er geen volmaakte zuiverheid is in de creatie.

              Maar ach.. het is slechts mijn denken in woorden uitgedrukt, in dit moment.

        • @Aart,

          Hoi Aart,

          Dank je voor jouw reactie (6 december) :).

          Jij schrijft: “Maar zolang die laatste fase er bij mensen niet is, uit verlangen zich nog in andere dingen en zeg ik GA DAARVOOR, zodat je kunt ervaren wat er gebeurd als je dat verlangen nastreeft en denkt vervult te hebben door iets in die buitenwereld.
          Maar okay Susanne, daar zitten we samen op de bank, ik verkleed als papegaai en jij als gelijkgestemde.
          Wat ga je met me delen?”

          Hahaha, jij verkleed als papegaai en ik verkleed als gelijkgestemde :), en wat ik dan met je ga delen? Jeetje.. Nou, tja, als jij als een papegaai bij mij op de bank zou zitten, ik zou dat eerlijk gezegd wel een beetje ‘freaky’ vinden, hoor, haha, maar ik snap de context waarin je dat bedoelt.

          Waar het mij meer om gaat is dat ik überhaupt in dit leven nog niet op fysiek niveau heb meegemaakt iemand te ontmoeten die met dezelfde dingen bezig is als ik wat betreft ook mijn eigen leeftijd. Voor jongeren te oud, voor ouderen te jong. Ik was net 22 jaar toen ik de opleiding Intuïtieve Ontwikkeling ging volgen, ik was de jongste van mijn klas, de enajongste was 49. Iedereen had kinderen, kleinkinderen, kwam ik daar aan met m’n spicegirl-schoenen, spring in ’t veld, ik ben binnen, dus het feestje kan beginnen, hahaha, was apart. Een leuke opleiding, heb er veel aan gehad, en nog steeds, maar je valt toch een beetje buiten de boot, voor m’n gevoel. D’r was er zelfs iemand die zei “moet jij niet naar de kroeg?”. Dat ik dacht; ‘?? Jij zou toch beter moeten weten, nietwaar?’ En weer een ander zei; “Wat weet jij nou van het leven?” Waardoor de lerares het nodig vond om het voor mij op te nemen en we een heel groepsgesprek kregen, waarin de lerares aan de ‘ouderen’ probeerde uit te leggen dat leeftijd niets uit hoeft te maken. Gekke gewaarwording. Dat iemand je in de kroeg raar aan zit te kijken wanneer je vertelt dat je graag energetisch op jezelf afgestemd wilt raken, a la, maar bij mensen die een ‘spirituele’ opleiding volgen? Dus ja, het is ook wel een beetje mijn ding, zeg maar, de Ervaring te willen hebben om iemand te ontmoeten waarbij je niet hoeft uit te leggen, die snapt, die verder kijkt, in den levende lijve. Alhoewel ik op deze site wel veel herken en ook terug ontvang :). Erg prettig is dat! Voelt fijn. Voelt zacht. Als een zacht briesje. Heerlijk is dat! Haha.
          En ja, de wens om hopelijk dat te kunnen ervaren met iemand van mijn eigen leeftijd in mijn eigen omgeving, en ja, is de zomersprookjesdroom misschien, met een leuke vent. :).

          Mijn leven lijkt te gaan, inmiddels, een beetje wat betreft Ont-Willen. ’t Is erg vermoeiend gebleken, en maar willen, en maar verlangen, en maar wensen. Ergens in de laatste jaren ben ik steeds minder gaan willen, het steeds meer best gaan vinden, wow, dat zorgt voor een héél andere beleving die ik te gek vind! Ben daar nog steeds van aan het bijkomen.
          Ik vind vrijheid in het loslaten van gehechtheden, en het lef om alles los te laten waar ik mij aan gehecht heb over de tijden heen. Wezenlijk alles los te laten, dat te durven, en ‘alleen’ met jezelf over te blijven, ondanks, ondanks, blijkt heel geen zwakte te zijn, maar 1 van mijn grootste kracht, vind ik zelf. 🙂 Is een groot thema in mijn leven. Het leek mij het engste. Het blijkt zo het mooiste te zijn!

          Maar soms, ergens, kan ik nog wel verlangen, naar mijn idee van een zomersprookjesdroom, met die ander. Ook al kan bewustzijn, opgedane wijsheid, en bladiebla, heus wel zijn antwoorden hebben, ergens blijft dat spelen, of prikkelen. Ik vind dat ook niet erg. Mijn ‘verandering’ lijkt te zijn in het okee zijn, het okee Voelen, met mezelf. Dat ik Genoeg ben. Dat vind ik zo’n te gekke gewaarwording! Dat het gewoon Genoeg is. En dat dat het al die tijd al geweest. Nouou, hoe vet is dat, Aart! 🙂

          Dus ik snap wat je schrijft. en wat betreft Liefde, want daar vroeg je ook naar,, Liefde Is. Wij mogen daar zelf welke vorm dan ook aan geven, welke interpretatie ook. Mijn interpretatie is; Liefde Is. That’s it. Dat is hoe de wijze vrouw in mij daar naar kijkt. Liefde.. Is.
          Maar het meisje in mij, die kan nog een beetje van de zomersprookjesdromen zijn. En zoals ik al zei, ik vind dat inmiddels prima. En Vlinder maar fijn. En may life treat you kindly. :).

          … hoe bizar overigens… ik zit dit te schrijven, krijg ik ineens een dejà-vu! ..hoe bizar.. De laatste keer dat ik een dejà-vu had was meer dan 10 jaar geleden. Héél gek. Alsof ik dit al eens eerder aan jou heb geschreven, Aart. Hahaha, moet niet gekker worden nu. Over een papegaai gesproken! Hahaha (LOL) 🙂 :). Erg aparte beleving momenteel… :0.

          Dus ja, nou goed. Is dit dan wat ik tegen je zou zeggen wanneer je als papegaai bij me op de bank zou zitten?? Hmmm.. 🙂 Dus dank je, voor je lezend oog.

          Liefs, Susanne

  8. Ik vind het superinteressant allemaal, tweelingzielen, tweelingvlammen, tweelingvlammen, alhoewel ik nog niet helemaal doorheb wat nu precies wat is ;), en hoe je het verschil nu weet/voelt. Maar misschien is dat een kwestie van herkennen. Misschien Weet je, op het moment dat je Ontmoet. Denk ik dan maar.

    Zelf denk ik niet één van hen in dit leven ontmoet te hebben. Maar ik kan er natuurlijk helemaal naast zitten. Heb wel mensen ontmoet met wie ik iets bijzonders, speciaals voelde, en dat was niet altijd op het positieve vlak. Langere ontmoetingen, kortere ontmoetingen, dan wel positief als negatief, waarbij herinneringen van andere tijden naar boven kwamen en waar ik veel herkenning op bepaalde vlakken ervaarde, veel onverklaarbare emoties, gevoelens en gedachten die naar de oppervlakte kwamen, en waar ik flink mee worstelde. Ik weet niet precies natuurlijk wie hún waren. Het voelde als verbindingen vanuit andere Tijden. Of waren het contacten die me deden herínneren aan andere Tijden. Dat kan ook. Dat blijft vaag en wazig. En ik kan daar moeite mee hebben dat dat vaag en wazig blijft. Het moeilijkste is misschien nog wel dat er geen herkenning of erkenning terugkomt, zeg maar. De ander is bezig, met bezig zijn. En in dat bezig zijn, is-ie bezig. Mensen die niet of nauwelijks met spiritualeit bezig zijn, of ook maar iets van bewuste bewustwordingsprocessen lijken te doen ervaren. Dan kan het voelen alsof je ergens alleen staat in dat contact. Je bent er wel, zoals ik zeg; in je menselijke uniform. En die ander staat daar ook, is daar, in zijn menselijke uniform. Maar er lijkt ergens geen contact te zijn. Er wordt tégen elkaar gepraat, niet met. Er wordt of tégen elkaar gecommuniceerd, of langs elkaar heen. Dat is pijnlijk, en eenzaam. En daardoor ook moeilijk om mijn eigen gevoel, gedachten, emoties te lezen. Want wat is waar, en wat niet? En is dit wel zo? En houd ik mijzelf niet voor de gek? Verdwalen in één of ander zomersprookjesdroom, met nul op je request. Dit soort contacten zijn tot nu toe in mijn persoonlijke, fysieke omgeving, de contacten die ik blijkbaar ervaar. Het positieve is dat het wel enorm veel oproept en het me enorm bewuster heeft doen maken van het één of ander. En daar ben ik erg dankbaar om :). En wordt het ook makkelijker de ander in een wat positiever daglicht te zien, en los te laten. Maar ik verlang wel erg naar de tijd dat je op menselijk niveau, in je eigen fysieke omgeving, een vriend tegenkomt die gelijkgestemd is. Op Zielsniveau is natuurlijk uiteindelijk iedereen je vriend, ook diegene die jou afwijst, ook diegene die jij afwijst. En zo lijken we elkaar alleen maar te helpen. En dat is ergens een rustgevende gedachte :). Maar een echt vriendje, waarbij je energetisch ‘klikt’, zeg maar, en of dat nu je tweelingvlam, ziel, straal is,, om het even.
    Ik schrik wel een beetje van al die verhalen van pijn. Ergens voel ik daar zelf nog weerstand bij. Al die bijzondere verhalen, over bijzondere ontmoetingen met tweelingzielen, vlammen, stralen etc., en die dus in de praktijk met veel pijn, toestanden, moeite en onthechten gepaard gaan. Ik vind dat een beetje vreemd. Die pijn, toestanden, moeite en onthechten heb ik over het algemeen alleen máár ervaren, haha waren dat allemaal je tweelingzielen, vlammen en stralen dan? 🙂 Lijkt me sterk. Ik heb met diegene waarvan ik het zo moeilijk vond om hem los te laten, juist op een hele relaxte manier afscheid kunnen nemen, en nu, inmiddels jaren later, denk ik daar ook zonder moeilijk gevoel op terug. Dat vind ik dan juist weer zo apart. En met diegene waarvan ik zoiets had; ‘ga alsjeblieft uit mijn leven’,, daar kan ik nog steeds met wat moeilijke gevoelens op terugkijken. Ik wil altijd graag weten Wie die ander is, en waarom ontmoeten wij elkaar, en wat zegt dat over ons, en waarom heb ik je gemanifesteerd, en waarom heb je mij gemanifesteerd. Maar hoe dieper ik daar in duik, haha hoe meer ik daar in lijk te verdwalen. En dat verdwalen zet ook geen zoden aan de dijk :). Heeft ook niet iets gezonds, vind ik. Maar goed, misschien komt het ook doordat ik nog niet heb ervaren hoe het is om iemand te ontmoeten die hier ook mee bekend is, die hier ook van af weet. Die ook het één en ander herkent. Een gelijkgestemde dus. Ben benieuwd. Ben zo benieuwd. Hoe dat zou zijn. Maar het vooruitzicht wat ik zo her en der lees over pijn, en toestanden, en onthechten, en al dat soort gedoe, pff.. dan denk ik; nog meer?? Dat vind ik dan een beetje vreemd. Net zoals de schrijfster van dit artikel, Joke geloof ik dat ze heet, een ontzettend mooi en bijzonder verhaal overigens en ik ben zeer blij dat ik het hen mogen lezen, maar als ik dan zo lees wat voor gedoe er allemaal plaatst heeft gevonden en dan ook dat die ander géén relatie met haar wil, dan vraag ik mij af; waarom niet? Want dat is me geloof ik niet helemaal duidelijk geworden. Als mensen zulke hoge verbindingen zijn en allebei die herkenning hebben, waarom zou de één niet met de ander willen zijn? Je kan ook samen groeien, denk ik dan maar. Bovendien, áls je elkaar al mag ontmoeten, en dus blijkbaar een ‘bepaald niveau’ hebt gehaald dat je de ontmoeting aankan, de kracht ervan, de herkenning ook, en dus dat je allebei blijkbaar al een bepaald bewustzijn op menselijk niveau gecreëerd/bereikt hebt, waarom zou de één dan alsnog niet bij de ander willen zijn? En dan kan men wel met allerlei praktische excusen komen, zo van; leeftijd, in een huwelijk met een ander, etc.etc. Dan denk ik; ja, maar bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Dus waarom niet bij die Grote Liefde? Bij die Bijzondere Verbinding? Maar goed, ik bedoel absoluut niet kort door de bocht te zijn, want het is me maar een ingewikkeld onderwerp ;), dus ik wil ook absoluut niet mensen voor de schenen schoppen – of hoe je dat dan ook zegt. Ik vind de verhalen superbijzonder en intrigerend om te lezen, ik vind alleen de verhalen dat dat met zoveel pijn gepaard gaat zeer verwarrend. Ik ben benieuwd hoe het met mij zal gaan! 🙂 Spannend! Of ga ik nog teveel uit van een zomersprookjeservaring… 😉 Dat kan ook.

    🙂

    Veel liefs en iedereen heel veel kracht en Ware Liefde toegewenst,

    Een nieuwsgierige Susanne

  9. Onlangs heb ik het volgende aan mezelf geschreven… misschien voor een beter beeld:
    20 oktober 2013

    Ik denk wel eens dat ik een ziel ben die niet gelukkig mag zijn en die alleen maar levenslessen meekrijgt in dit huidige leven. Mijn ziel zal daarna overgaan naar een volgend leven en kan met mijn levenservaring en emoties het leven beter invullen en genieten van het echte geluk. Ik ben slechts een boodschapper die anderen wijzer maakt en zelf mag worstelen met levensvragen, de huidige maatschappij en alles wat daarbij komt kijken. Als ik het zo bekijk snap ik mijn leven ook, en zie ik het als een weg die ik moet bewandelen om het voor anderen beter te maken.

    Dit bovenstaand geschreven snap ik ook mijn denkwijze en de wijze waarop ik zaken benader en waarom ik het mezelf af en toe heel erg moeilijk maak… maar vooral ook waarom de huidige maatschappij en mensen om me heen het leven maken zoals het is. Want als je het mij vraagt hoort het leven niet in een hokje te staan en hoeft een weg niet uitgestippeld te zijn, omdat anderen dat ook zo doen, of omdat het in deze maatschappij nu eenmaal zo hoort om zo te doen / denken… Het is werkelijk de grootste onzin dat wij elkaar allemaal in een bepaald hokje plaatsen. Er zouden geen vooroordelen mogen zijn, over wie dan ook, over wat dan ook… er zou respect moeten heersen voor een ieder op deze aardbol. Men zou moeten kunnen uitgaan van het beste in de mens en men zou elkaar moeten respecteren zoals we werkelijk zijn. En dan heb je het eigenlijk gezegd… wie is er nu nog werkelijk, echt en puur…. Niemand meer… we acteren allemaal in een bepaald patroon, omdat het zo hoort, of omdat het verwacht wordt… We zijn zo voorgeprogrammeerd, zo zielig, zo onecht, zo kortzichtig….

    Ik weet eigenlijk bijna zeker dat ik een keer de kracht zal vinden om te doen wat ik echt wil, mijn eigen dromen en wensen nastreven, mijn eigen geluk opzoeken… en daar zal niemand het mee eens zijn, maar ik krijg daar steeds minder moeite mee… Mijn hele leven voel ik me al alleen in mijn denkwijze, er is maar 1 persoon die mij snapt en die het ook ziet en dat is mijn prins. Er komt een dag dat ik samen met die prins vertrek naar het geluk… Ik kan niet voorspellen hoe en wat… maar er komt een dag dat ik ergens met mijn prins zal zijn en dat wij het ultieme geluk zullen ervaren… sterker nog… mensen zullen ons respecteren en jaloers zijn op dit prachtige plaatje.. alles om ons heen verandert in goud en het ultieme geluk zal zegevieren… Mijn grootste wens zal werkelijkheid worden, hoe dan ook… in dit leven of in een volgend leven… ik wil echt het ultieme geluk nastreven en proeven, zonder moeilijkheden, problemen of andermans bemoeizucht… ik WIL gelukkig zijn… En of dit allemaal in mijn korte leven gaat lukken weet ik niet.. maar er zal een moment komen dat ik zal denken… het was het allemaal waard, alle problemen, alle hindernissen.. het was het meer dan waard om dit geluk te mogen ervaren! En pas dan… als ik dat zal denken weet ik dat ik het ultieme geluk eindelijk gevonden heb… dat ik het heb gehaald, dat mijn dromen eindelijk werkelijkheid zijn geworden… dat ik helemaal compleet ben, in hart en ziel… en zo zou ik willen sterven, met die gedachte… Dat ik het niet beter had kunnen doen, dat ik alles uit het leven gehaald heb, wat er in zat…. Zucht… wat een emoties…

    • @Ikke, Hallo Ikke, het gaat je allemaal lukken; waar een Wil is, is een weg, de weg van jóuw waarheid. Die waarheid draag je bij je, het is jouw weten. Ik heb een visioen gehad over mijn volgende missie, het betreft het creëren van een nieuwe wereld, alles was van goud. Of dit werkelijk zo zal zijn is de vraag. Wel weet ik dat goud de hoogste waarde wordt toegekend. Wat we nu doen, alle hindernissen die we nu nemen, brengt ons dichter bij het ervaren van die hoogste waarde. Zuchten is loslaten en verder gaan 😉

  10. Zonder echt te reageren op bovenstaand bericht, moet me toch even iets van het hart. Ik ben nog lang niet zover zoals jullie allen zijn…. maar ik worstel enorm met de levenslessen die ik moet leren. Ik heb een stiekeme relatie met iemand, waarvan ik zeker weet dat het mijn tweelingziel is, hij is dertig jaar ouder, maar het is alsof ik in de spiegel kijk. Hij is mij, ik ben hem… Ons hele leven heeft verband met elkaar… heel bijzonder, we zijn op dezelfde plaatsen geweest en we hoeven elkaar alleen maar aan te kijken en dan praten we eigenlijk. Ik worstel zelf met de tijd van nu… ik voel me onbegrepen door mijn omgeving en vraag me af of er geluk voor mij is weg gelegd in dit leven, ik voel alleen maar pijn. Ik vind het heel lastig om mijn gevoelens te verwoorden… er gaat zo ontzettend veel door mij heen. Ik ben momenteel gescheiden en heb vier kinderen, die ik natuurlijk een geweldig leven wil geven, maar ik vraag me heel vaak af of ik alles wel goed doe… ik ben onzeker en ik vraag me af of ik wel op deze planeet thuis hoor. Er leven heel veel gevoelens in mij en ik kan daar momenteel geen kant mee op. Ik voel me alleen, alleen door mijn tweelingziel word ik begrepen en zelfs daar vertel ik niet alles tegen, onbewust natuurlijk wel door ons oogcontact… Wat is in godsnaam mijn doel in het leven. Ik kan niet genieten van het leven en worstel alleen maar met vragen, wie ben ik, waarom ben ik hier en welke voldoening moet ik hier halen… Hoe kan ik het leven voor mijn kinderen zo goed mogelijk maken? Hoe kan ik mijn tweelingziel voor mezelf winnen.. hij is getrouwd en uit plichtsbesef kan hij “nog” niet voor mij kiezen… Wat doe ik fout? Waarom ben ik wie ik ben? Waarom communiceert mijn overleden oma wel met hem over mij… maar kan ik dat nog niet? En ga zo maar door… ik ben een beetje ten einde raad.. Excuses voor de reactie op dit artikel, ik moest even iets plaatsen ergens en hoop dat er iemand is die mij kan helpen.

    • @Ikke, Hallo Ikke, ikzelf heb een relatie (gehad) die past binnen de termen van tweelingziel, hij is 27 jaar jonger. Het gaat om jullie verbinding en niet om de maatschappelijke conditionering. In verbinding is leeftijd niet van waarde.

      Wat zie je als je de ogen dicht doet? Zie je een bordje staan met je naam erop? Nee, want we hebben geen identiteit. Kun je met je ogen dicht voelen hoe oud je bent? Nee, want we zijn geen leeftijd. Kun je met de ogen dicht voelen of je man bent of vrouw? Nee… Met de ogen dicht Zijn we, net zoals iedereen Is. Met de ogen kunnen we onszelf ervaren, in verbinding met hetgeen dat om ons heen is en met anderen. Ons geluk is niet afhankelijk van tastbare personen, maar hoe we onszelf ervaren in het contact. Met de ogen dicht ben je alleen, en toch is alles aanwezig. Begrijp je wat ik bedoel?

      Je schrijft dat je hem voor je wilt winnen? De ervaring van de prachtige verbinding is misschien al zoveel zeggend, dat het gewin voor jou al aanwezig is. Je wordt begrepen door je tweelingziel; leert hij jou te kijken naar jezelf, jezelf te begrijpen? Als jij je gevoelens met hem kunt delen, deel je ze in feite met jezelf.

      Wat leren de hindernissen die er nog zijn jou over jouzelf?
      Vaak is het de behoefte aan controle en zekerheid waardoor we niet open staan om te ontvangen. Onze blik wordt gekleurd waardoor we niet zien wat er Is. Als je de macht, kracht en vertrouwen in jezelf herkent, wellicht zijn er dan geen anderen meer nodig voor de communicatie met je oma. Misschien krijg je wel ingevingen die rechtstreeks van je oma komen, maar herken je die nog niet als zodanig. Als jij aan je oma denkt is de energie/verbinding aanwezig. Elke gedachte die jij dan ervaart kan onbewust communicatie zijn. Vertrouw op jezelf. Is alles van jezelf waarin je je oma herkent, is ze aanwezig, je herinneringen, je eigenschappen, talenten enz.

      Met een warme groet, Cora

      • @cora,

        Hoi Cora,

        Ik wil graag reageren op wat jij als reacties aan anderen geschreven hebt.

        Je schrijft: “Ons geluk is niet afhankelijk van tastbare personen, maar hoe we onszelf ervaren in het contact.”

        Wat zeg je dat mooi, zeg :), jeetje.. ga/wil ik over nadenken! Mooie zin..

        Ook schrijf je: “Als jij je gevoelens met hem kunt delen, deel je ze in feite met jezelf.”

        Da’s ook weer zo’n mooie zin :). Als jij je gevoelens kunt delen, deel je ze in feite ook met jezelf. Hmmm.. wil ik ook over nadenken :)!

        Ik vind dat je mooie dingen zegt, Cora, waar ik veel uit kan halen! Dank je wel voor je reacties en je adviezen! 🙂

        Liefs, Susanne

        • @Susanne, Hi Susanne, dank je wel hoor. Ieder doet z’n ding hier.. Er wordt in veel artikelen aangegeven dat in deze periode van groeiend bewust Zijn, zich groepen gelijkgestemden gaan vormen. Ik zie dit hier als zo’n groep waar men dezelfde focus deelt; waar iedereen om elkaar heen beweegt in dezelfde materie: bewustzijnsontwikkeling.
          Je bent me er eentje hoor :-).

          Ik heb je reacties hieronder gelezen. Het komt in mij over als dat je je tweelingziel gevonden hebt: jouw zelf. Jouw schrijven is als een gesprek met jezelf waarin jij je ervaringen en gedachtesprongen deelt, deze analyseert en samenvattingen doet waarmee jij en jezelf weer samen verder kunnen.

          Wij zijn niets anders dan objectieve toeschouwers, deelgenoten van die ervaring. Overigens dank voor het vertrouwen daarin. De toeschouwers, lezers hier, doen in feite niets anders dan objectief jouw energie en proces waarnemen en feedback geven dmv ondersteuning of een andere perceptie bieden, door andere verbindingen of openingen te zien, of zoals Aart :-), met een geweldige directheid tot de kern komen, als in: die koe bij de horens vatten.

          Al met al; ben jij degene die met jezelf in gesprek moet gaan, en ook gaat zoals hier in het schrijven. Jij weet dat je moet leren luisteren (ontvangen) naar jezelf, leren vertrouwen op jezelf en jouw waarheid, en leren afstemmen als één heelheid. Jij bent je eigen tweelingziel.

          Fijne dag!

          • @cora,

            Hoi Cora,

            Dank je wel voor je reactie :).

            De zin: “Jij bent je eigen tweelingziel”, moest ik even over nadenken :). Ik dacht; ‘Ik ben mijn eigen tweelingziel?!?’
            Hahaha, ik moest dat even op me laten inwerken 🙂 :). Je zal maar je eigen tweelingziel zijn.. Je bril die op je hoofd staat, maar geen idee waar-ie is, weet je wel :).
            Maar ik begrijp nu denk ik wat je bedoelt. Uiteindelijk zijn we natuurlijk allemaal onze eigen tweelingziel. Uiteindelijk zijn we ook God. Die ontdekking had ik een paar jaar geleden en die vond ik eigenlijk nogal en het meest intimiderend :). Je zou maar Gód zijn..(!).. pff.. ;).

            Veel mensen, of veel, maar goed, mensen die hun tweelingziel vinden/ontmoeten, die zijn natuurlijk ook hun eigen tweelingziel, maar vinden/ontmoeten ‘zichzelf’ dan dus via die ander, en dat bedoelde ik meer, dat ik daar nieuwsgierig naar kan zijn, om dat in Menselijke vorm te mogen / kunnen ontmoeten. Maar goed, ik realiseer me ook terdege (of hoe je dat woord ook schrijft) dat ik naast wijsheid, bewustzijn, ook nog iets zomersprookjesachtig kan hebben als het gaat om den Liefde :). Ik vind dat niet erg. :). ’t Zijn alleen de verhalen over al die pijnen enzo wat me soms schrik kan geven. Terwijl ik er aan de ene kant ook steeds minder bang voor wordt, wat ergens ook weer het gevolg blijkt te zijn juist dóór veel ellende, zeg maar.

            En wat jij schrijft over objectieve toeschouwers, ik weet niet of ik het eens ben met het woord Objectief, want wat is nu objectief? En kan iemand überhaupt mijn schrijven objectief interpreteren, dan wel beoordelen/veroordelen/lezen/gadeslaan, hoe je het noemen wilt? Wij kunnen dat ook niet van ons eigen schrijven, laat staan die van een ander.

            En ja, wat je schrijft over Aart, die kan inderdaad de boel even een andere draai geven, nuchter, ofzo is mijn intepretatie en beleving van zijn schrijven. Vind ik ook erg prettig en heb ik veel aan. Maar heb ik eigenlijk wel met een ieder zijn of haar schrijven, alhoewel je natuurlijk met het ene iets meer hebt dan met het andere, maar goed, dat is natuurlijk ook logisch.

            Veel liefs,

            Susanne

  11. Lieve Alexandra, dank voor je reactie. Wat is je eigen gevoel? Jij ervaart kippenvel om een reden.

    Mi: Er is een verschil tussen een 1-eïge tweeling en 2-eïge tweeling. Jullie hebben beiden unieke kenmerken, 2 kinderen die heel nauw verbonden zijn geweest tijdens de zwangerschap, en wellicht de eerste jaren erna. Die verbinding is een basis voor energetische communicatie -telepathie- en geborgenheid die verder gaat dan bij 1-kinddragende zwangerschappen in opvolging.

    Je deelt iets heel speciaals met je tweelingzus, zoals overeenkomstige ontwikkelingsfasen met gelijke omgevingsfactoren. Maar daarin hebben jullie beiden toch een uniek schema gevolgd en een eigen reactiepatroon ontwikkeld, op basis van jullie genen.

    Jaren gelden heb ik een meisje van 7 jaar behandeld (wat nu als extreem HSP kan worden gezien), zij kon zich de communicatie met haar tweelingbroer tijdens de zwangerschap herinneren, ook de strijd wie er eerst geboren zou worden. Zij wilde als eerste, maar dat is een ander prachtig verhaal. Er is een reden dat jullie tegelijk zijn gekomen, die reden weet je ws wel.

    Een 1-eïge tweeling is uniek. Hier zou mi wel sprake kunnen zijn van tweelingvlam. Zij kunnen samen het gevoel behalen van ultieme eenheid; samen in 1 Ei zijn.
    Een ander lichaam kenmerkt andere energiepatronen.

    Persoonlijk denk ik dat het hier niet primair gaat om de contactervaringen/relaties in hokjes te plaatsen, maar om de ervaring die jij hebt in het contact met anderen en in dit geval jouw zus. Maw, wat de verbinding met jóu doet, en dit gezien vanuit het allesomvattend geheel; jouw Eenheidsbewustzijn.

    Als jij een tweelingvlam verbinding ervaart, (wat volgens de boekjes als zodanig wordt omschreven) dan is dat zo. Het gaat erom welke waarde jij aan die verbinding geeft. Jij hebt kippenvel ervaren, iets heeft jou geraakt. Het is aan jou om te ontdekken wat en waarom. Ik kan je mijn perceptie geven, maar het is niet meer dan dat.

    Met een warme groet,
    Cora

    • @cora, Dank je wel voor je antwoord…
      Ik heb niet het gevoel dat zij mijn tweelingvlam zou zijn.. Wel heb ik een diep gebonden gevoel voor haar, ondanks dat wij ontzettend verschillen van elkaar, niet alleen in looks, maar heel verschillend gua karakter. Ik ben ook extreem HS. En zij niet, en wij hebben ons hele leven al strijd met elkaar….:( ik heb ook al mijn hele leven het gevoel dat ik haar moet beschermen….Ook al kwetst ze me soms heel erg, toch hou ik ziels veel van haar.
      Ik dacht eigenlijk dat het logisch was, als je samen op de wereld komt, dat je dan tegelijk ook elkaars tweelingvlam bent…:)

      Liefs Alexandra.

      • @Sandra, Lieve Alexandra. In je reactie signaleer ik een aantal dingen waarop ik een reactie zou willen geven. Je schrijft dat zij je soms heel erg kwetst. Je schrijft het hier, maw het speelt. Je eerdere reactie met kippenvel is mogelijk ook hieraan gerelateerd? Wellicht kan een andere perceptie verlichting bieden. Als ik mag… doe ermee wat jij wilt.

        Een aantal dingen springen eruit, wat ik zie als reactiepatronen/energiestructuren die niet helemaal verbonden zijn:
        A. jij hebt een diep gebonden gevoel voor haar.
        B. jullie hele leven al strijd met elkaar.
        C. jij bent HS (zullen we het begrip extreem maar achterwege laten voordat er nog meer hokjes komen? Ik weet, ik heb het zelf spontaan geschreven maar oei oei… 🙂 Ik weet iig wat je bedoeld)
        D. jij hebt het gevoel dat je haar moet beschermen. E. Zij kwetst je soms heel erg.

        Vanuit je HS, wat zie je hierin dan als de gemene deler op een diepere laag?
        E is het aandachtspunt, het signaal dat ze binnenkomt, jouw raakt. Wat betekent dat je je grenzen moet bewaken. Op welk gebied?

        Als HSP kun je, hieraan tegengesteld, die grenzen verruimen door anderen (ongevraagd) in het eigen energieveld te trekken, in je ei zeg maar (A) om een bepaalde reden. Redenen die liggen in de eigen motivaties.

        Het Eenheidsbewustzijn (energie) is er altijd en dit is Goed want alles is één, alleen moeten we leren dit te gebruiken op de manier die goed is voor iedereen: Gewaarwording zonder de ander te betrekken in eigen motivaties. Door het invoelend vermogen niet af te bakenen van die persoonlijke issues wordt een verantwoordelijkheidsgevoel getriggerd en bij de ander neergelegd. Wat niet de bedoeling is omdat iedereen verantwoordelijk is voor zichzelf.

        De buitenwereld reflecteert voortdurend op onze eigen energiepatronen, ons gedrag én onze liefde. Dit proces creëert mogelijk ook het gevoel dat je haar moet beschermen, maar is dit wel zo en waarom? Misschien reflecteert zij juist dat jij je grenzen moet leren afbakenen. Hoe zie jij dit?

        Kan dit de oorzaak zijn van de strijd? Mogen jullie van elkaar zijn wie je bent? Maw, kunnen jullie samen Zijn zonder elkaar te willen veranderen; liefde zonder voorwaarden?
        Competitie in tweelingrelaties is niet ongewoon. Competitie is een afspiegeling van de innerlijke dualiteit. Het gezin is een leerschool.

        Mensen uit de zielengroep, tweelingvlam, soulmate, tweelingziel… Het zijn leuke aspecten om eea te belichten in de relatiesferen, het voegt een spannende dimensie toe aan het leven, maar het is niet van levensbelang. Heelheid in jezelf, activatie van het zelf-genezend vermogen om zelfrealisatie te bereiken, dat is waar het leven / evolutie om draait; houden van jezelf en je Waarheid leven.

        Enfin… hoe je hierop reageert is in jou. Of je kan er iets mee, of niet. Je bent een warm betrokken mens, dat is waar het om gaat!

        Liefs, Cora

        • @cora, bedankt! Hier kan ik zeker wat mee…..:-)

          Zij reflecteert mijn innerlijk.. ik moet inderdaad mijn grenzen bewaken…. wat een eyeopener!

          En indd…….ik wil zeker niet in een hokje….Dus sorry voor mijn taalgebruik….maar het kwam uit mijn tenen, het woord ( extreem) :O want zo voelt het soms wel… ik heb inderdaad ook gemerkt, dat nu ik beter mijn grenzen aangeef bij haar, zij ook minder bot tegen me doet. 🙂
          We zijn nu 45, dus er is hoop haha

          Bedankt. Alex

          • @Sandra, Ja wows hé, hoe we in feite alles zelf in de hand hebben? Geen dank, je doet het zelf 🙂

            Soms lijkt het zo’n dooddoener om te zeggen dat we alles zelf creëren. Toch blijkt het iedere keer weer zo.

            Iemand kan bv worden aangesproken op een schuldgevoel, wat een eigen aandachtspunt is, maar door de angst hier weer op aangesproken te worden, is die energie in het contact altijd aanwezig, waardoor het ook iedere keer weer opnieuw plaatsvindt. Door onszelf te helen van die angst- bv schuldgevoel, verandert onze hele wereld. Als het doorbreken van patronen die niet van toegevoegde waarde zijn.
            Het Waar-om blijft een mooi principe, en zolang we leven, leren we.

            Jij bedankt 😉
            Met het verzenden vroeg ik me af hoe oud je bent. Lol! Extreem voelen.. ja pff… het tegenovergestelde is normaal!

  12. @cora, Hallo cora, wat een prachtig verhaal…. kippenvel… ik ben zelf 1 van een tweeling, dus wij zijn wel met zijn tweeën gekomen( twee eiig) zou zij dan mijn tweelingvlam kunnen zijn?

    Liefs Alexandra

  13. In 2009 ontmoette ik mijn tweelingstraal op een congres in Amerika. Toen was ik nog totaal onbewust maar toen ik in haar ogen keek sloeg de bliksem in, ik keek op de bodem van haar ziel die oneindig was. Zij was wel al bewust en herkende in mij de reïncarnatie van haar overleden tweelingzus in de baarmoeder (haar moeder had geprobeerd ons te aborteren, zij bleef leven, ik stierf in dat leven). Zij heeft mij destijds niet verteld wat zij ervoer, de liefde was overweldigend. Zij heeft tot haar 5e voor twee geleefd en de engelen toen gevraagd mij een eigen leven te geven. Dat gebeurde. Zij bleef me natuurlijk zoeken in haar leven, en ontmoette mij 50 jaar later….

    Ik heb het zelf ontdekt hoe het zat begin 2012 in een van de vele regressies die ik had. Deze ontstonden na de ontmoeting met een man/tweelingvlam, met wie ik 86 (!) vorige levens deelde en waar ik er pakweg de helft van gezien en ervaren heb in regressies. Met hem kon ik de liefde niet leven en ik herken de pijn van het afscheid die beschreven wordt in dit artikel. Het heeft mij echter ook juist mijn bewustzijn helemaal geopend: energetisch sterven betekende voor mij een nieuwe geboorte en de uitnodiging mezelf volledig lief te hebben. Ik blog over deze ervaringen op mijn website mijngenezing.com

    Toen ik hem werkelijk losliet, ontmoette ik een nieuwe tweelingvlam met wie ik een aantal levens heb gehad maar ook vele dierenlevens heb gehad. Met hem valt alles op zijn plek, omdat ik bij het liefhebben met hem me zo een kan voelen met elkaar en tegelijk met het hele universum.

    Mijn tweelingstraal komt binnenkort weer naar Nederland, we gaan samen vrouwenworkshops geven, de eerste in mei 2014 in Frankrijk. We hebben elkaar dit jaar voor het eerst weer ontmoet en dat was waanzinnig, alsof ik een paar weken met mezelf ging samenleven.

    Er zijn zoveel mensen in een zielengroep, en met mijn tweelingzielen en vlammen deel ik een gezamenlijk leven in de 2e wereldoorlog in Auschwitz. Het is mooi als alles op zijn plek valt. Ik kan het leven steeds meer omarmen. Ik ga mijn andere tweelingvlam binnenkort na lange tijd weer ontmoeten en ik hoop dat we in liefde kunnen samenzijn met wat er wel is en kan zijn, en de tijd van pijn achter ons kunnen laten.

  14. “Ik zal nooit vrij zijn van pijn, ik kan slechts vrij zijn in de pijn. Alleen daar worden mijn tranen kleine lichtpareltjes”.

    Deze week heb ik dit ervaren, en het geeft desondanks de pijn een vreugdevol gevoel. De pijn heeft dan zin.
    Vreugde en verdriet gaan hand in hand samen.
    Ik ben dankbaar.

  15. Al jaren ben ik gefascineerd door het begrip tweelingvlam. Hoe meer ik tegenwoordig lees over tweelingvlammen en tweelingzielen, hoe meer ik afstand lijk te nemen van het begrip.

    Kan een persoon een tweelingvlam zijn? Ik heb de ervaring om die verbinding te voelen, maar is het niet meer mijn eigen reflectie en ontwikkeling, of hoort de ander bij je zielengroep, of iets dergelijks? Is het niet een menselijk streven om naar de ultieme verbinding te zoeken, afgeleid van het zoeken naar de Bron, door hiervan afgescheiden te zijn?

    Steeds vaker herinner ik mij, binnen deze context, ervaringen die mij diep hebben geraakt en waardoor mijn intuïtie blijft zeggen: die verhalen kloppen niet. Wat iemand voelt en weet is aan een ieder zelf. Wel wil ik delen wat voor mij heel aannemelijk is geworden, en dit een andere perceptie. Ws zoek ik op deze manier naar herkenning. Het is allemaal zo …..

    Een aantal jaren geleden, 2008 of zo, zag ik bij Discovery een documentaire over de het begin van leven in de baarmoeder. Vanaf de conceptie tot een aantal maanden hierna werd de ontwikkeling gefilmd in de baarmoeder zelf. Meerdere vrouwen hebben meegedaan aan het onderzoek. Prachtige beelden btw. Tot mijn grote verbazing werd door het onderzoek duidelijk dat iedereen begint als tweeling. Eén vruchtje sterft binnen 2 weken.

    Voor mij viel er veel op zijn plek, mn binnen het concept van tweelingvlam. Lang heb ik het idee eraan gekoppeld dat deze ziel dan via een ander lichaam verder ging, en de andere helft zou hervinden in dit leven. Heel aannemelijk, gelet op mijn eigen ervaring. Horus die op zoek gaat naar zijn andere oog…

    Echter, in 2010 werd ik ’s nachts plotseling wakker, want ik werd mij iets gewaar. In een flits wist ik mij dat er informatie werd doorgegeven, via mijn middelvingers, het tintelde enorm. Ik keek naar mijn rechterhand, en ja..
    Ik lag precies in het midden van mijn bed, in een aangespannen DaVinci houding, bizar!, met mijn vingers omhoog gericht, mijn voeten ook. Met dat ik keek, alles ging heel snel, zweefde er boven mij in precies dezelfde houding een energetisch lichtwezen, de vingers en voeten waren verbonden, waardoor de energie werd uitgewisseld en info binnenkwam. (ik weet niet meer wat)

    Die energie in de verbinding is niet met woorden te beschrijven en niet in aardse gevoelens te ervaren; ultiem, hoge energie, allesomvattende liefde, heerlijke spanning, kosmische eenwording, van alles tegelijk. Ik wist met heel mijn zijn dat dit mijn andere deel was. en zo snel als ik het allemaal realiseerde, zo snel was het weer voorbij. Die rare lichaamshouding en het gevoel in mij daarna maakte dat ik iig dat ik niet ging twijfelen aan mezelf.

    Maar goed, nog dacht ik dat dit dan een energetische verbinding is geweest met mijn aardse tweelingvlam, via de droomtijd. We zien wat we willen zien… Hoe fantastisch en energetisch mijn relatie met hem ook is, die speciale ervaring is hier (nog) niet haalbaar. Ik heb vaker mooie wezens bij me gehad en me omringd en doordrongen gevoeld van hogere liefde, maar dit was anders, er was een ultiem partnergevoel.

    Dus begin ik er meer en meer van overtuigd te raken, dat de energie die toen bij mij was en in zo,n perfecte eenheid misschien wel mijn tweelingvlam is vanuit de conceptie, zoals ik heb gezien bij Discovery. Zou zo maar kunnen. Zelf neem ik niet zo maar iets aan; ik wil zelf weten, onderzoeken en ervaren of het klopt. Dus heb ik de mogelijkheid open gehouden dat ikzelf een uittreding heb gehad of dat er verbinding was met de parallelle wereld. Maar daarin zijn er aspecten die niet overeenkomen met eerdere ervaringen. Ik hoef niet uit te treden om mezelf op zo’n manier informatie te geven. Ik heb daarna ook nooit meer zo gek in mijn bed gelegen… ??

    Nog steeds hoop ik die documentaire terug te vinden, maar helaas.. Ik ben van mening dat, met het ontwikkelen van een hoger bewustzijn en eenheid in jezelf ook je relaties beter worden en je leden uit je zielengroep ontmoet. Voor mij is het echter heel aannemelijk geworden dat een tweelingvlam, ook echt een vlam/energie is; een tweelingspirit. We denken nog steeds in Aardse begrippen en zoeken nog steeds antwoorden in de tastbare wereld, verpersoonlijking.

    Voor mijzelf raak ik meer en meer los van die perceptie, wat mi aansluit op de verhoging van dimensie; mijn ervaring en begrippen zijn ruimer geworden, minder Aards.

    Enfin, het is mijn verhaal hoor, niet meer dat. Ik gun iedereen geluk en vind het fijn om hierboven zulke blije mensen te lezen.

    • Ha Cora,

      Ik ben er ook nog niet helemaal uit, hoe e.e.a nu precies in elkaar steekt, maar ik weet wel dat veel staat of valt met het -zoals jij het noemt- “denken in aardse begrippen”. Zo gaat het in mijn beleving niet om verbinding tussen twee of meerdere zielen, omdat verbinding nog op een zekere afstand (en relatie) duidt tussen die zielen. Ik ervaar het contact als ver-Eeniging, waarbij afstand (en ook tijd) ontbreken, want alles treedt BINNEN je eigen bewust-Zijn op. Je Bent er Eén, en Eén en Dezelfde mee, daar alles en iedereen uit dit Zelfde Zijn voortkomt.
      Verschil zit ‘m in de mate waarin iemand zich hiervan bewust is, en daarmee op een andere vibratie staat. Zielsverwanten en de groep zielen waartoe je behoort herken je m.i. dus aan dezelfde “toon”. Maar daarvoor zul je eerst je eigen toon moeten kennen.
      Warme groet, Lia

      • @Lia, Hoi Lia,
        ik vind dat je het heel goed omschreven hebt; met name het stuk afstand. Zolang je de ervaring hebt van verbinding, ervaar je nog een vergelijk met het hebben van geen verbinding, terwijl alles Is en er dan geen bewuste ervaring meer is. Ik denk dat we dit principe al ervaren in gewaarwording op andere gebieden.

        Mi omvat dit het aspect identiteit. De ervaring van verbinding wel of niet, is een bewustwording van identiteit vs jezelf wel of niet. Naar mijn beleving is dit het oefenproces tot het Eenheid-bewust-Zijn of, zoals je zo mooi zegt: ver-Eniging.

        Het aspect identiteit blijft mi een lastig begrip, Aardse termen. We koppelen het los, terwijl identiek staat voor gelijk. Gelijk als Eenheid, als in aspecten van dezelfde bron..
        Een boom is één geheel, en toch heeft een boom heel veel wortels, takken en blaadjes die allemaal anders zijn. Elk wezen heeft binnen de eenheid ook een uniekheid, een intrinsieke eenheid. Zonder al die wortels, takken en blaadjes, zou de boom niet herkenbaar zijn als boom. Onze identiteit ligt naar mijn beleving in onze rol binnen het geheel. Zoals je zegt, de toon/kleur wie je bent. Een toon maakt nog geen muziekstuk en Licht kent vele kleuren.

        Groetjes, Cora

        • Ha Cora,
          je zou het eenheid in verscheidenheid kunnen noemen. Die twee gaan samen, ontstaan uit elkaar en kunnen niet zonder elkaar. In Wezen (d.i. uit dezelfde Zijnsbron ontstaan) zijn wij allemaal hetzelfde, en in die Zelfde Zijnsbron verenigd. Daarbij duidt de ervaring dit Zijn of bewust-Zijn Zelf te zijn, m.i. op de werkelijke Identiteit van de mens.
          Echter ieder mens drukt deze Identiteit op geheel eigen wijze uit, zodat er verscheidenheid en uniciteit (een eigen rol) ontstaan. Dit uniek-Zijn wordt m.i bepaald door de weg die de mens als ziel tijdens haar evolutie/involutie doorloopt.
          Wat betreft de boom kun je ook zeggen:
          wanneer 10 mensen naar een boom kijken, zien ze – uiterlijk – alle 10 dezelfde boom. En toch kijkt ieder mens door een andere, unieke bril, zodat de boom voor ieder mens anders verschijnt, andere gevoelens etc. oproept.
          Groetjes, Lia

  16. Hier een ontroerende uitspraak van RUMI waar dit mooie
    artikel me aan doet denken:

    “One day your heart will taken you to your lover,
    One day your soul will carry you to the Beloved”
    Don’t get lost in your pain
    Know that one day your pain will become your cure.

  17. Ik heb de tekst op me in laten werken en er kwam 1 woord naar boven, die naar mijn gevoel belangrijk is in dit proces: louteren oftewel zuiveren, door ervaring een beter mens (doen) worden. Pff …ik wou dat ik een soort Eckhart Tolle was, iemand die in 1 nacht verlost was van het ego!!!

      • @Gordon, 🙂 klopt! Maar tel de momenten uit je eigen leven eens op dat je depressief of zwaarmoedig bent geweest? Ik kom zeker wel tot drie jaar, als het er niet meer zijn geweest.

        • @Gordon, klopt eigenlijk niet (weer te snel gereageerd :)) Eckhart heeft 3 jaar euforisch op een bankje in London gezeten, maar voor zijn bewustzijnsshift was hij ontzettend depressief!

    • @Anne Marie, Hi Annemarie, je Bent als Eckhart Tolle! Alle overtuigingen, alle egotypetjes, zijn door anderen in je energieveld geplaatst. Onwetendheid, naïviteit, afhankelijkheid, onschuldigheid en je leermodus hebben dit toegestaan. Nu weet je beter, haal die prikkers uit je systeem. Elk egotypetje is als een prikker. Bij alles weet je dat ze niet van jou zijn, ze zitten in de weg. Haal ze er uit, één voor één. Je zult merken dat je dan jezelf niet meer bezeerd en vrij kan bewegen.

      Groetjes, Cora

  18. fieuw, beter omschreven kan niet , het is zooo waar.
    Zelf worstel ik wel met de pijn als die aanwezig is dat ik dan volledig diep zit en opgebrand ben, wat compleet verlammend is, wat me niet meer doet functioneren, hierdoor lukt het me niet te werken, complete eenzaamheid waarin ik op het randje sta van leven of dood. telkens opnieuw haalt de liefde het steeds een stapje verder met meer en meer liefde voor iedereen.
    die wisselt in uren , 3u op en 3u af zou ik zeggen, het betert en betert maar de nachten zijn echt wel na telkens 4u slaap heel beangistigend , gelukkig komt er altijd net het bewustzijn.
    ik zie rondom mij enorm veel twz samenkomen, alsof ik dat aantrek, mensen die schrik hebben ervoor te gaan bang dat ze dromen; ik kan ze zo erdoorheen halen om toch te durven en hen mijn voorbeeld te geven.
    Daarna voel ik me beetje inde steek gelaten en denk ik waarom zie ik ze zo mooi samenkomen en waarom niet bij mij,vraag ik me af of ook hij word geholpen vanuit het universum om ook tot bewustzijn te komen.

  19. Prachtig, t raakt mij enorm.
    Dat anderen dit ook ervaren geeft steun en het gevoel van een zijn. Geen dualiteit maar verbinding met je eigen kern. We zijn al-een!
    Vooral het vrij zijn in de pijn is erg treffend.
    Dank je wel ❤

  20. Het is allemaal soms innerlijk zo pijnlijk maar daarentegen zo verschrikkelijk prachtig..<3
    Idd het willen afsluiten voor die pijn maar daarentegen toch willen stromen..
    Werkelijk een verrijking voor de ziel om tweelingziel contact mee te mogen maken.. elke keer als t weer pijnlijk door een laagje van jezelf gaan wat je vervolgens los mag laten..
    Vooral de dromen kan ik erg van genieten gezien er soms periodes zonder contact zijn.
    Verder probeer ik vooral het gevoel er te laten zijn als iets moois en vooral waardevols maar t blijft moeilijk..

    Mooi geschreven je maakt me nieuwschierig naar je boek!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in