Van jezelf houden, hoe doe je dat?

Op allerlei manieren wordt ons verteld dat liefde voor onszelf de basis is van een gelukkig en vervullend bestaan. We zijn goed, precies zoals we zijn en hoeven niets te veranderen om van onszelf te kunnen houden. Als we onszelf accepteren in plaats van voortdurend bekritiseren zal dat ervoor zorgen dat we ook naar anderen milder zijn, dat we vol vreugde ons leven leiden en we van daaruit expressie kunnen geven aan wie we ten diepste zijn.  Het is misschien wel de belangrijkste, maar tevens moeilijkste opgave in ons leven om dat te leren.

Ik ervaar het zelf en zie ook bij anderen, hoe verschrikkelijk moeilijk het is om die onvoorwaardelijke liefde voor jezelf ook echt te voelen. En niet alleen als alles meezit: je haar vandaag goed zit, je een leuke afspraak in het verschiet hebt en net een mooi compliment van iemand gekregen hebt. Nee, óók, en misschien juist als het allemaal niét meezit: je voelt je niet lekker en ziet er niet uit, je partner heeft het even helemaal gehad met jou en jij met hem, je krijgt kritiek, al dan niet terecht, op werk waar je echt je best op hebt gedaan, de trein rijdt net voor je neus weg, enzovoort. Hoe voorkom je dat je onder die omstandigheden jezelf en het leven even niet ziet zitten? Mag dat eigenlijk wel, jezelf afschuwelijk vinden op bepaalde momenten? Of hoort dat er misschien juist bij, dat je jezelf toestaat zo te denken?

Waarom is het toch zo moeilijk om onvoorwaardelijk van jezelf te houden?

Tja, wie van ons heeft als kind deze boodschap meegekregen: jij bent goed zoals je bent en als je vervelend gedrag vertoont en daar kritiek op krijgt, dan betekent het niet dat jijzelf niet oké bent. Wie heeft ouders (gehad) die geleerd hebben om liefdevol naar zichzelf te zijn, zodat ze dat ook naar hun kinderen kunnen zijn? Als jij tot die gelukkigen behoort, dan ben je vast ook een goede ouder voor je eigen kinderen.

Maar voor de meesten was de werkelijkheid toch een tikje anders. Je werd niet gezien in wie je was en moest je aanpassen aan de opvattingen van je opvoeders. Hun ongeduld, kritiek en gebrek aan oprechte aandacht heeft de boodschap er al heel vroeg ingeramd dat je juist niet oké bent zoals je van nature bent. Nee, je moet van alles doen om liefde en aandacht te krijgen en daar hoort niet bij dat je gewoon maar jezelf kunt zijn. Ook de maatschappij doet er alles aan om je in te peperen dat er van alles aan je mankeert. Je moet constant bezig zijn om jezelf te verbeteren, zowel van buiten als van binnen. Er worden ons onrealistische ideaalbeelden voorgehouden waar je godsonmogelijk aan kunt voldoen en daar kun je erg ongelukkig van worden als je niet uitkijkt.

Te hoge verwachtingen, ook op het spirituele pad

Ga je het spirituele pad op, dan kun je ook geconfronteerd worden met al je gebreken: je hebt te weinig discipline om elke dag te mediteren, je bent niet zoals je zou moeten zijn: liefdevol, meedogend, zonder oordeel en vergevingsgezind; in plaats daarvan heb je last van vervelende gewoonten en verslavingen en karaktereigenschappen die niet bepaald spiritueel te noemen zijn en veroordeel je jezelf daar om.

In mijn boek Vederlicht – leven en werken met spirituele gidsen zegt mijn gids daar het volgende over:

“Je ziet bij veel zich spiritueel noemende mensen, dat ze vreselijk hun best doen om altijd maar liefdevol te zijn. Ze omhelzen en knuffelen elkaar voortdurend, zijn begripvol en altijd vol goede wil en goedgehumeurd. Het probleem is dat ze helemaal zichzelf niet zijn. Ze verbergen zich achter een masker dat heel onecht is. Zo hoeven ze hun eigen negatieve gevoelens niet onder ogen te zien: de afgunst en jaloezie, bekrompenheid en achterdocht, de inhaligheid en het gebrek aan humor. Het is een schijnvertoning die schadelijk is voor de persoon zelf en zijn omgeving.

Iedereen heeft eigenschappen die hij liever niet wil zien, maar het is beter om daar eerlijk over te zijn. Erken je onvermogen om altijd liefdevol te zijn, geef toe dat je soms iemand haat, kom uit voor je onlustgevoelens en je chagrijnigheid. Het maakt je echter en transparanter. Een ander weet waar hij aan toe is, herkent zijn eigen onvermogen in jou en voelt zich beter op zijn gemak in jouw gezelschap. Te hoge idealen koesteren is helemaal niet spiritueel. Spiritueel is: zijn die je bent in al je onvolmaaktheid: authentiek en waarachtig. Als je jezelf durft te zijn kun je ontspannen en ben je veel opener dan wanneer je krampachtig iets ophoudt dat (nog) niet bij je past. Als je werkt aan het verhogen van je bewustzijn, zul je vanzelf steeds dichter bij het ideaal van onvoorwaardelijke liefde komen. Forceer jezelf nooit.”

Wijze woorden van mijn gids, die mij echt geholpen hebben mezelf meer te accepteren en ook te accepteren dat ik nog niet iemand ben die onvoorwaardelijk van zichzelf houdt, maar dat ik daar steeds dichter bij kom en dat het oké is om ernaar te verlangen om helemaal in vrede met jezelf te leven en tegelijk te beseffen dat je midden in dat proces zit en dat waar je op dat moment bent, precies goed is.

10 REACTIES

  1. "Van jezelf houden, hoe doe je dat?"

    Las ik net in mijn tv-gids het volgende;

    wat moet de mens toch allemaal wel niet doen om niet van zichzelf te houden.

    Verdikkeme, zo is het maar net, realiseer ik me.

    Ik hoef niet bezig te zijn met hoe ik van mezelf kan (leren) houden.

    Ik hoef enkel te kijken wat nou de reden is/wat er in die kop gebeurd waardoor er niet dat natuurlijke (waar ik niets voor hoef te doen) houden van mezelf is.

    Wat ben ik toch dol op mezelf, mijn hemel, ik krijg toch bijna het gevoel dat ik onvoorwaardelijk geheel van mezelf hou.

    Gelukkig is het maar bijna.

    Had ik toch bijna niets meer omhanden.

    NIET van jezelf houden, hoe doe je dat?

  2. Wat zit er onder al de lagen verborgen?????……… Is dat geen fijne gedachte 🙂
    Het zuiverste, puurste,… wat wij ook zijn.
    Als je dat goed beseft, dan smelt alle rommel als ijs voor de zon. In welke miserie je ook zit. Dan laat je ook niet te veel rommel binnen.
    Dat besef geeft vreugde en blijheid, maakt je sterk en geeft je veel inzicht. Dan kan je echt van jezelf houden. En ik maak fouten, kan slecht gezind zijn, ongeduldig, zeuren,… Maar dat zal nooit lang duren. Dit besef maakt alles heel licht. Dit geeft je heel veel kracht. Waar je ook door moet. Werken van binnen naar buiten zet alles in een ander perspectief.
    Probeer maar.

  3. Ik stond al op met het verkeerde been maar na het lezen van de eerste zin (Van jezelf houden, hoe doe je dat?) van dit artikel werd ik toch een partij chagrijnig.

    Maar ja, ik zit midden in een proces (vechtscheiding met het ego) en ondanks dat ik lig, is het precies goed zoals het op dit moment is.

    Zou er nou iemand zich na het lezen van de eerste zin niet afvragen; 'jezelf' wat is dat?, 'houden van' wat is dat?

    'Houden van jezelf, hoe doe je dat' dat doe je met je hoofd en ook al wordt daar van alles bij gevoeld via dat zogenaamde hart, het is allemaal mind/verleden-aktiviteit en is absoluut van geen nut als er in het NU geleefd wordt.

    Ik haat mezelf trouwens.

    Maar gezien wat ik allemaal wel niet heb meegemaakt (ouders die onvoorwaardelijk van mij hielden) is het een logisch proces dat ik de andere kant moet leren kennen.

    Sorry, ik ben even mezelf niet.

    Even het beeld van mezelf scherp stellen.

    Hebbes daar ben ik weer.

    Houden van jezelf is een onmogelijkheid, een geheel nutteloos iets en enkel ego-energie die bezig is met dat zogenaamde (denkbeeldige) zichzelf.

    Maar ja als dat niet in 1 klap gezien/herkent wordt, is het nog vele levens roeren in de brij.

    Wat geheel goed is, natuurlijk.

    Ondertussen is mijn haatgevoel getransformeerd naar liefde voor mezelf.

    Ik dacht het al, tis kwestie van; van jezelf afschrijven.

    • ……Je blijft leuk Aart!
      Zou je zooo graag eens willen ontmoeten! Lekker stukkie appeltaart met een bakkie koffie erbij….
      Dat lijkt mij wel wat! Lekker lachen met meneertje Aart, en niet te vergeten een boekje meenemen om al jou wijsheden eens in te zetten voor als ik het weer eens vergeet

      • Sabine, je kunt me iedere ochtend in de spiegel ontmoeten, toch?
        Je bent een . vergeten.
        Kolere, als iets niet met meneertje Aart mogelijk is dan is het wel lachen.
        Ik zal je het nummer van mijn tekstschrijver geven.
        Ik ga ook niet met de eerste de beste appeltaart eten, mijn motto is; eerst sex en dan zien we wel verder.
        Hoe zou Isabelle Lambrecht dat nou aanpakken (je kan meer dan je denkt, want je bent een schepper? Geloof je me niet? Aan jou dan om nu aan de slag te gaan.)
        Zonder dollen Sabine, wees maar concreet, ik kom wel opdraven.
        Ik zie er nu al tegenop.
        Ik voldoe namelijk slecht aan beelden die mensen van mij hebben.
        Ik zal een post-it small voor je meenemen.
        Ik vergeet ze zelf te lezen.

        • Hahaha…..echt Aart? Kom je echt opdraven, of maak je weer eens een grapje?
          Mmmmm ik ben wel echt serieus hoor! Zou t echt superleuk vinden! Bij deze mijn emailadres voor als je het meent. Dan kunnen we het via de mail echt concreet maken 🙂 sabine217@hotmail.com

          • Sabine, Isabelle zou zeggen; waarom geef je die sukkel nou een ontsnappingskans, jij wilt toch iets scheppen.

            Wie ben ik nou om neen te zeggen, toch?

            Ik zal zo eens op die rode/roze letters klikken en zien wat er gebeurd.

              • Iris, terwijl ik klikte, ging de deurbel.

                En er verscheen een rood/roze streep onder die rode/roze letters.

                Probeer maar (dat klikken) zou ik zeggen.

                Toen ben ik dat stukje van Niels gaan lezen en kwam er zodoende achter dat ik helemaal niet besta en dat er geen ik is die iets doet.

                En toen sloeg ik of beter (Nielser) gezegd/geschreven, toen werd er een gevecht op leven en dood gadegeslagen tussen Isabelle en Niels.

                Was makkie voor Isabelle natuurlijk want zij is God de schepper en Niels lag op de grond gade te slaan.

                Ja had tie maar geslagen maar dat sloeg niemand gade.

                En TOEN heb ik die rode/roze letters gekopieerd en om een kort verhaal nog eens korter te maken want aan het gadeslaan zit ook een tijds (al bestaat tijd niet)spanne (of zoiets), bedoel ik mee (geen idee) dat tijd ook een eindig geduld heeft, heb ik Sabine een mail gestuurd.

                Ook eentje naar Niels maar die kreeg ik terug want Niels was in het ziekenhuis wat anders aan het gade slaan.

                Hou jij van jezelf, Iris.

                Tis al weer bijna bloemencorso.

                Ik doe niets hoor, ik sla sinds kort ook enkel gade.

                Er wordt zo even gadegeslagen dat er een spijkerbroek gestreken wordt.

                Althans dat hoop ik want ik weet niet door wie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in