gedrag

Als ouder ben je vaak zoekende. Daarin ben ik niet anders. Steeds wanneer ik in conflict lag met mijn zoon, hij boos was en ik hem niet begreep, zocht ik hulp buiten de deur.

Tien jaar lang was ik met en voor mijn zoon op pad. We gingen instantie in, instantie uit. Hoe dankbaar ik ook ben dat ze er zijn, eenmaal thuis moet je het toch zelf doen en dat bleek vaak niet zo makkelijk. De frustratie nam toe.

Jarenlang heb ik mijn kind proberen te sturen, te veranderen. Altijd goedbedoeld en met veel liefde, zeker, maar we kwamen steeds vaker lijnrecht tegenover elkaar te staan met als gevolg dat hij bijna uit huis werd geplaatst. NU moest de knop echt om!

Na een lange weg kwam ik erachter dat ik het antwoord op de verkeerde plaats zocht. De oplossing bleek dichterbij dan ik had verwacht en ik hoefde er niet eens de deur voor uit. Het antwoord lag namelijk gewoon thuis. Thuis, in mijzelf.

Het probleem, of eigenlijk het antwoord zat in mij. Mijn eigen opvoeding, ervaringen en gedachten bleken ten grondslag te liggen aan de problemen met mijn zoon. Door me hier bewust van te worden en juist hiermee aan de slag te gaan, hebben wij veel rust en harmonie terug gekregen in ons gezin. En dat gun ik jou ook!

Verander je gedachten en gedrag, niet je kind 2

Handelen vanuit oud zeer

Als ik om mij heen kijk, zie ik veel ouders met de handen in het haar. Door mijn eigen ervaringen te delen, wil ik hen graag een hart onder de riem steken en hen laten zien dat het nooit te laat is voor verandering. Toen ik inzag dat de oplossing in mij lag en niet in het veranderen van mijn kind, heeft mij dat zoveel moois gebracht. In ons gezin heerst nu een volledig andere dynamiek.

Ik beschrijf de zomer van 2017:

Er gaat geen dag voorbij zonder een discussie met mijn puberzoon. Ik ben moe, ik wil dit niet meer. Feilloos weet hij mij echter steeds weer mee te krijgen. We ruziën over de meest simpele en zinloze dingen om nog maar niet te spreken over zijn uitbarstingen in woede. Ik begrijp het niet. Ik begrijp hem niet en dat breekt mijn hart. Dagelijks graaft hij een kuil en steeds weer loop ik er blind in. Zoveel ruzie, zo boos op elkaar. Maar waarom? Ik ben aan het einde van mijn kunnen, de pap is op. We praten over uit huis plaatsing en mijn gebroken hart valt uiteen in nog meer stukjes.

Tot ik op een dag ECHT ging kijken naar het waarom. Ik begon naar mezelf te kijken, naar mijn eigen gedrag en ik vroeg me af waar ik mee bezig was. Ik zag hoe boos ik tegen hem deed en hoe ik mij steeds weer liet verleiden tot een nieuwe discussie. Ik wilde dit niet, maar waarom gebeurde het dan toch?

Ik ging naar mijn gevoel en vroeg mezelf af of het echt mijn zoon was op wie ik zo boos was. En het schokkende antwoord was, nee. Mijn zoon was juist diegene die mij wist te wijzen op het probleem. Met iedere discussie raakte hij een diep gewortelde pijnplek in mij. Daar zat het probleem, daar lag de oplossing.

Toen ik met deze wijsheid ging invoelen waar de pijn en frustratie nu werkelijk vandaan kwamen, bleek al snel dat het niets met mijn zoon te maken had. Ik zelf worstelde met ervaringen uit mijn verleden. Daar zat oud zeer, dat mijn zoon met iedere discussie onbewust wist te raken. Nu had ik het door. Niet mijn zoon had hulp nodig, maar IK.

Je eigen proces aangaan

We leven vaak zo vanuit ons hoofd. Denken dat daar alle kennis en wijsheid zit. Maar als je naar je gevoel durft te gaan en durft te leren voelen wat je raakt en waarom het je zo raakt, kan je voor verrassingen komen te staan. Bewust worden van je gedachten en daarop volgend je gedrag, kan veel leed besparen. Ga een verbinding aan met je hart en stap eens wat vaker uit je hoofd. Durf jij het?

Door ervaring weet ik dat ergernissen niet alleen op je kind gericht kunnen zijn, maar ook op die ene collega of die buurman. Ze spiegelen iets in ons. Raken iets. Door je hiervan bewust te worden, ernaar te kijken en te voelen, kan je er iets mee doen, of niet. De keuze ligt bij jou, meegaan of eruit blijven? Alleen de bewustwording van het feit dat je een keuze hebt en er zelf de controle over hebt, kan al een cadeautje zijn.

De relatie met mijn puberzoon is inmiddels enorm veranderd. Ik kan nu voelen of iets van mij is, of dat het zijn eigen ergernis is. In het laatste geval weet ik nu feilloos uit de discussie te blijven en hebben we heel andere gesprekken. De ruzies van toen zijn verdwenen naar de achtergrond.

2 REACTIES

  1. Theo
    De auteur heeft een erg authentiek en waardevol stuk geschreven. Dat weet ik uit gelijkaardige ervaring. Mijn vrouw en ik werkten met zgn. kindertolken en hebben geleerd hoe we het gedrag van onze pubers konden interpreteren als waardevolle info voor onze eigen groei. Een waardevol proces waar de hele familie van open bloeit. Dat deze zienswijze bedreigend kan overkomen naar mensen die vasthouden aan de ratio bevestigd alleen wat deze auteur verteld. Ik vindt het artikel wel duidelijk en overtuigend, al kan het misschien voor sommige mensen onwaarschijnlijk overkomen dat een oplossing zo dichtbij kan gevonden worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in