Verantwoordelijkheid is zo’n belangrijk concept in onze samenleving. En niet alleen als het gaat om wiens beurt het is om af te wassen. Verantwoordelijkheid gaat over de dingen die je doet, bijvoorbeeld in je werk. Over de mensen waar je verantwoordelijk voor bent, zoals je kinderen of een huisdier. Maar ook als het gaat over gevoelens en emoties, ben je constant bezig om te bepalen wie verantwoordelijk is voor hoe jij je voelt.

En net zoals je altijd heel zeker weet dat het toch echt de ander z’n beurt is om af te wassen, lijk je ook altijd heel zeker te weten wiens schuld het is dat je verdrietig bent, pijn hebt, moe of bang bent. Dat was natuurlijk die ander. Die ander doet niet aardig, die zegt de verkeerde dingen, die maakt je aan het huilen. Het liefst doet de ander het ook nog expres, dan is het helemaal duidelijk dat het zijn schuld was. Dat is fijn, want dan kun je gewoon lekker boos worden op die ander en dan is het allemaal opgelost. Toch?

Maar ondertussen ben je nog steeds verdrietig, voel je nog steeds dezelfde pijn. Je boosheid op de ander is eigenlijk niets meer dan een afleidingsmanoeuvre. Door het allemaal op de ander af te schuiven hoop je je pijn te verlichten, maar het werkt niet, want na een tijdje boos te zijn geweest, komt het gevoel gewoon weer terug. En, nog vervelender, steeds zijn er weer nieuwe mensen die dezelfde pijn veroorzaken. En dat is natuurlijk ook steeds de schuld van die nieuwe persoon. Zo wordt je steeds bozer op iedereen om je heen, en ondertussen blijf je steeds meer pijn overhouden.

Je blijft steken in een vicieuze cirkel, waar je niet uit lijkt te komen.

Als de ander alle schuld, alle verantwoordelijkheid heeft voor jouw pijn, dan heeft hij dus ook alle macht. Hij bepaalt of hij ermee stopt of ermee doorgaat.

Wat als jij de verantwoordelijkheid voor je gevoelens naar jezelf toe haalt? Dan verandert de wereld volledig. Nu ben jij opeens de baas over je gevoelens, jij bepaalt of je ergens wel of geen pijn van ondervindt. Om dat te kunnen doen, is het belangrijk om te zien waarom het gedrag van de ander jou zo’n pijn doet.

Waarom doet het gedrag van de ander mij zo’n pijn? Waarom raakt het me zo?

Vaak heeft dit namelijk te maken met iets dat je in jezelf nog niet hebt opgelost.

Het lichaam in energieHet gedrag van de ander raakt een al bestaande pijn, angst of mechanisme in jou, waardoor die pijn in één keer weer in zijn geheel oplaait, het mechanisme meteen in werking treedt. Vaak staat de pijn die je dan voelt los van wat die ander daadwerkelijk heeft gezegd of bedoeld. Stel het je voor als een blauwe plek. Ergens in je leven ben je een keer heel hard ergens tegenaan gelopen, waardoor een blauwe plek is ontstaan. Later raakt iemand per ongeluk diezelfde blauwe plek aan en dat doet ontzettend pijn. Veel meer pijn, dan als hij je aangeraakt zou hebben op een plek waar de huid gezond is. De aanraking van nu hoeft niet eens met boosheid te zijn gedaan, ook als iemand onbedoeld of zelfs liefdevol de blauwe plek aanraakt, vlamt de pijn in jou op.

Die pijn in jou heeft dus eigenlijk helemaal niets met de ander te maken. Jij hebt die pijn in je zitten en de ander raakt het alleen maar per ongeluk aan. Dat lijkt misschien vervelend, maar het betekent ook dat je er iets mee kunt. De ander kun je niet veranderen, maar jezelf en jouw pijn wel!

Voor mij voelt het altijd als een opluchting als ik de verantwoordelijkheid voor een stuk emotie of pijn helemaal voor mezelf heb genomen. Ik voel de kracht die ik heb door mijn lichaam stromen. Ik ben verlost van de vicieuze cirkel, waarin ik anderen de schuld gaf van mijn pijn en emoties. Niet iemand anders bepaalt hoe ik me voel, maar ikzelf. Als ik vervolgens op onderzoek uitga naar de oorzaak van de pijn, naar de blauwe plek, is dat soms moeilijk, pijnlijk of zelfs eng. Maar ik weet dat ik de belangrijkste stap al heb gezet: het is mijn emotie, dus ik ben er verantwoordelijk voor.

 

Kim Klasens – www.kimsbusiness.nl 

18 REACTIES

  1. Mooi verhaal en ook heel waar, al ben ik het ook eens met Ed eens. Wat echter ook belangrijk is voor hooggevoelige mensen, is om niet in de valkuil van begrip te stappen. Als je helder waarnemend bent, zie je vaak achter en door de persoon die kwetst en pijn doet heen de oorzaak van diens gedrag, en soms zelfs de mooie ziel van iemand ( iemand kan ondanks vervelend gedrag een mooie ziel hebben) en dat kan ervoor zorgen dat je daardoor het gedrag vergoelijkt, of te weinig reageert op het gedrag. Dat je begrijpt waarom iemand iets doet is geen reden om het te accepteren. En dat wordt vaak vergeten , het gaat ook om het stellen van jouw grenzen. Dit naast het feit dat er niets gebeurt in jouw leven om je te pesten, alleen om je wakker te maken. Iets gaat door, of komt steeds op je pad tot je de les hebt geleerd en begrepen.

  2. Voor een groot deel ben ik het er mee eens, maar moet je dan maar alles “pikken” wat de ander tegen je zegt?
    Hoe staat je eigen verantwoordelijkheid nemen in relatie tot assertief reageren naar de ander? Mensen kunnen in jouw ogen te ver gaan, of je grenzen over willen. Moet je daar ook verantwoordelijkheid voor nemen of kan je dat terrugkoppelen; nu ga je te ver!
    Als de veroorzaker van de blauwe plek, continue op die plek blijft duwen, hoe kan je dan die plek helen?

    • Em,

      Als de veroorzaker van de blauwe plek, continue op die plek blijft duwen, hoe kan je dan die plek helen?

      Wellicht door te beseffen, dat het niet aan jou ligt?

      • @Lia,
        Maar hoe kan ik dan in zo’n situatie mijn eigen verantwoordelijkheid nemen?
        Als ik geen slachtoffer wil zijn moet ik dus duidelijk assertief optreden volgens mij.
        Waarop de blauwe plekdrukker aangeeft dat ik me aanstel. Zijn we weer terug bij af…en bij mijn vraag hoe kan ik dan mijnn eigen verantwoordelijkheid nemen?

        • Em,

          Er zijn allerlei mogelijkheden.
          Je kunt duidelijk optreden en je grens aangeven. Je kunt nagaan of de plekdrukker soms gelijk heeft.
          Of je trekt je er niets van aan wat iemand zegt. Of je accepteert iemand zoals-ie is.
          Als niets helpt kun je altijd nog je koffers pakken.
          Wat jij wilt en er mee gaat doen, het ligt helemaal aan jouzelf.
          Je kunt er niet van uitgaan, dat de ander verandert.

  3. ja is zeker waar, maar hoe los je het op bij jezelf,
    vb iemand wordt aan de kant geschoven keer op keer of vals beschuligd op het werk geef maar een vb , dit veroorzaakt pijn, nu hoe kom je erachter ?

    • Beste Mieke,

      Hier is geen algemeen eenduidig antwoord op omdat elke situatie anders is en interactie elkaars gedrag oproept.

      Je zegt : “….dit veroorzaakt pijn, nu hoe kom je hier achter? “
      Mij lijkt dat als je pijn hebt dat je er al achter BENT.

      Dan terug naar de vraag in je eerste zin: “maar hoe los je het op bij jezelf?”
      Ook hier is geen algemeen eenduidig antwoord op omdat dit persoonsafhankelijk is maar het verhaal hierboven (h)erkennen is al een hele grote stap.
      Dan retrospectie en introspectie al dan niet met hulp van een professional.

      Separaat hieraan onderzoek doen naar de oorzaak van het aan de kant geschoven worden en eventuele valse beschuldigingen.

      Dan ben je al een heel eind

  4. Vaak kom ik dergelijke artikelen tegen en in essentie kan ik deze onderschrijven maar enige nuancering is wel op zijn plaats omdat de context van de situatie de mate van de zelfverantwoording bepaald. Ik heb nogal wat pestgedrag en psychologische oorlogsvoering op de werkvloer gezien en natuurlijk speelt het hierdoor getriggert worden van al aanwezige pijnpunten parten maar ontslaat dit de personen van hun verantwoordelijkheid die bewust dit pestgedrag veroorzaken? Pestgedrag bezigen komt ook voort uit innerlijke onbalans. Dus BEIDE partijen hebben hier een verantwoordelijkheid naar zichzelf toe.

  5. Hallo,

    Met verbazing heb ik dit stuk zitten lezen.
    Als gevoelig mens kun je soms teveel van je omgeving voelen. Ook de pijn of verdriet van een ander. Dan kun je niet zomaar zeggen dat je je eigen verantwoordelijkheid moet nemen van je eigen pijn. Simpelweg omdat het je eigen pijn niet is.
    Je kunt je proberen te beschermen voor andermans leed, maar vaak komen dingen onverwacht en heb je tijd nodig om hier van te herstellen. Misschien begrijp ik het stuk niet goed maar zo lees ik het wel. Raar verhaal.

    • Anoniem,

      Het stuk gaat over de eigen pijn.
      Als je de pijn en verdriet van een ander voelt, is dit in principe niet jouw pijn.
      Als je daarentegen tijd nodig hebt om van andermans pijn te herstellen, heb je die pijn naar jou zelf toegetrokken.
      Dan is het jouw pijn geworden, toch?
      Dan ben je toch zelf verantwoordelijk hoe je omgaat met jouw pijn en jouw gevoeligheid erover, ook al is die van iemand anders afkomstig?
      Medeleven moet geen medelijden worden, hoor.
      🙂

    • Dankjewel voor je reactie.
      Om mijn stuk aan te vullen: Waar het heel belangrijk is dat je verantwoordelijkheid neemt voor jouw pijn, is het ook belangrijk om de verantwoordelijkheid voor de pijn van de ander juist bij die ander te laten. Daarin ben ik het dus helemaal met je eens.

      Ik herken wat je zegt over het voelen van andermans pijn. Je kunt daar echter op verschillende manieren mee omgaan. Je kunt het in jou binnenlaten en overnemen, het jouw pijn maken, of je kunt het aan de ander laten (of naar de ander terugsturen). Ook daarin heb je dus zelf weer een keuze en een verantwoordelijkheid. Soms moeilijk, maar na veel oefenen lukt het mij nu steeds vaker om de dingen van de ander snel te herkennen en als het ware ‘terug te geven’ aan de ander.

  6. Pijnmomenten zijn inderdaad juist de momenten om over jezelf na te denken en te ontwikkelen, het loslaten gaat dan vanzelf. Prachtig duidelijk voorbeeld van die blauwe plek ook. Bedankt weer!

  7. Heel waar en mooi en helder verwoord!
    Ik oefen en oefen… dankzij mijn bewust zijn kan ik dat ook doen, steeds meer loslaten.
    En met de hulp van liefdevolle mensen om mij heen!

    !!!!! <3<3<3

  8. Niet iemand anders bepaalt hoe ik me voel, maar ikzelf. Als ik vervolgens op onderzoek uitga naar de oorzaak van de pijn, naar de blauwe plek, is dat soms moeilijk, pijnlijk of zelfs eng. Maar ik weet dat ik de belangrijkste stap al heb gezet: het is mijn emotie, dus ik ben er verantwoordelijk voor.

    Conclusie: je bent zelf de oorzaak van je pijn.
    Je bent zelf degene die het leed, het verdriet, de angst niet kan/wil loslaten. Je kunt/wilt de akelige gebeurtenis uit het verleden niet van je afzetten, maar denkt er steeds aan terug terwijl het voorbij is en je in het Heden leeft.

    • Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen pijn houdt ook in: je geen slachtoffer voelen. Niet in de rol van slachtoffer duiken. 🙂

  9. Hier sta ik 100 0/0 achter dat het je eigen emotie is, pijn.
    En dat je er zelf verantwoordelijk voor ben.
    Ik praat er regelmatig over met Fam. Leden .
    Nu ik het zelf in ben gaan zien hoe het werkt.
    Mijn man had er ook nog weleens een handje van om
    De schuld van zijn pijn bij een ander te zoeken.
    Ook mijn dochter die op haar werk weer geraakt was

    Door venijnige opmerkingen van collega ’s .
    Ik stuur dit artikel straks even door naar haar.
    Kan ze dit zelf even goed proberen te lezen
    En er wat mee doen.
    dit artikel werpt een heel ander licht op deze dingen.
    ik deed hetzelfde ook altijd mijn pijn en emotie
    Bij een ander zoeken.
    Als je je bewust wordt dat het Jou emotie is zul
    Je jezelf toch anders gaan voelen.
    het zal inderdaad een opgelucht gevoel geven.

    Bedankt Kim klasens voor dit verhelderende artikel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in