DELEN
verdedigingsmechanismen

Verdedigingsmechanismen zijn in je leven gekomen om je te beschermen tegen overvloedige emoties. Alle keren dat je op je hart werd getrapt, in de steek gelaten, vernederd, onbegrepen, afgekeurd of uitgelachen, kwam er een beschermingslaagje bij.
In de loop van je leven worden alle gedachten, acties en gevoelens ‘gescand’ op een bepaald emotiegehalte en zo de gevoelens vanuit de kern tegengehouden ter bescherming van een eventuele pijn. Het verdedigingsmechanisme zorgt ervoor dat je emoties, die als negatief worden ervaren, niet voelt. Door je verdedigingsmechanisme houd je jezelf in slaap of onbewust. Doordat je bepaalde emoties niet wilt voelen zorg je er onbewust automatisch voor dat je ‘iets anders’ voelt. En daar ga je je naar gedragen.

Deze mechanismen vormen zich al op zeer jonge leeftijd. Vanaf het moment dat je in de buik bij je moeder zat, kunnen er al dingen zijn gebeurd. Je bent baby, geheel blanco en je voelt iets van je vader of moeder wat naar is. Of er is een gevoel, waar je niks mee kan, doordat je het niet begrijpt. Je hebt geen idee wat je ermee moet. Doordat je het niet wilt voelen bescherm je jezelf. Je maakt als het ware een laagje om jezelf heen. Het zijn volledig automatische reacties waar je zelf geen vat op hebt.

Schokdempers

De verdediging is iets wat je altijd onmiddellijk gebruikt, waardoor je niet doorhebt dat je een onbewuste reactie teweegbrengt. Je kunt het zien als een schokdemper in een auto. Zouden deze er niet zijn, dan voel je alle hobbels in de weg en dan is autorijden geen pretje. Zo houdt het verdedigingsmechanisme informatie tegen die jij ooit hebt geïndexeerd als onveilig of emotioneel.

Onbewust geef je het een ander label. Het negatieve gevoel lijkt dan minder erg. Het mechanisme is zeer hardnekkig, het wijkt nooit en staat altijd op scherp. Zodra er iets is wat je wilt vermijden komt het in actie. Het verdedigingsmechanisme ligt als verschillende laagjes om je onbewuste heen, net als een Matruschka pop of dikke winterjassen over elkaar heen zodat je je niet bewust wordt van je pijn, verdriet en beperkingen.
Op deze manier kom je maar moeilijk tot je kern, omdat het ‘afgeschermd’ is door de laagjes. Vandaar dat er zoveel mensen op zoek zijn ‘naar zichzelf’, om vervolgens steeds weer in oude patronen terug vallen. Je leven wordt gestuurd door je verdedigingsmechanismen zolang je de pijn blijft vermijden. En het verbazende eraan is, zodra je het bewust wordt, je vaak denkt, nou zeg, was ik hier nou zo bang voor, of, was dit nu zo erg??! Dan blijkt het om incidenten te gaan die als heel groot (omdat jij heel klein was) in je onbewustzijn blijven hangen.

Vaak zijn incidenten uit de kindertijd heel gemakkelijk te helen in de volwassen tijd. Je hebt simpelweg meer overzicht, kennis, begrip en vergeving. Maar soms zijn het echte diepe emoties waar je veel tijd voor nodig hebt om in kaart te brengen om uiteindelijk te kunnen helen.
Je gebruikt meerdere verdedigingsmechanismen tegelijk. Verdedigingsmechanismen kunnen o.a. zijn: Verdringing, Isolatie, Projectie, Ontkenning enz. Overigens zijn dit hele normale dingen die iedereen overkomt en ontwikkelt. Een bepaalde invloed is genetisch bepaald. Je kunt ook ‘verdediging’ van je familie overnemen. Denk aan familiegeheimen, trauma’s of aangeleerd. (wat er vroeger speelde, binnen het gezin waar je opgroeide.) Maar ook karma is van invloed.

Wat je ooit wilt veranderen in je leven, als je spiritueel wilt groeien, het begint met de bewustwording van de verdedigingsmechanismen! Verdedigingsmechanismen leiden er meestal toe dat bepaalde informatie niet onder ogen gezien wordt of verdraaid waargenomen wordt. Je kunt het zien als een bescherming waar je lange tijd profijt van hebt. Wanneer deze bescherming te lang gaat duren, als je te lang in je comfortzone blijft en geen levenslessen aangaat, dan gaat het je tegenwerken. Het is overigens nooit te laat om op ontdekkingstocht naar jezelf te gaan! Het is altijd fijn om verschillende laagjes van je af te werpen.

Hoe ontdek je wat jou beschermt tegen ‘overvloedige emoties’? Het is een ontdekkingstocht naar je eigen gedrag. Waar spiegelen anderen jou? Waar ontstaan ergernissen? Waar heb jij een oordeel over? Waarvan merk je dat je telkens weer tegen iets ‘aanloopt’ en steeds niet begrijpt waarom jou dit nu weer overkomt? In welk gebied ervaar jij onvrede in je leven, gezien vanuit relaties?

Het zijn pittige vragen met vaak confronterende antwoorden. Verdedigingsmechanismen zijn onbewust. Het is het erg lastig om bij jezelf te zien waar het euvel zich vasthoudt. Want als je het zou kunnen zien bij jezelf, zou je er geen last van hebben.

Zo lang je in het leven staat met de houding dat het de schuld van een ander is dat jij je zo voelt, zal je lang onbewust blijven. Zodra je het heft van je leven in eigen hand neemt en durft open te staan voor je eigen aandeel in een issue met iemand anders, zal je groeien!

Ik zeg niet dat het makkelijk is, ik zeg je wel dat het het waard is!

Lieve groet, Esther Buijs

Herken jij iets in dit verhaal? Heb jij aanvullingen of vragen? Ik lees het graag!

 

9 REACTIES

  1. Het is niet altijd een makkelijke weg om het helder te krijgen. Zelf kwam ik er 4 jaar geleden achter dat ik de helft ben van een tweeling. De ander is tijdens de zwangerschap overleden ,maar dat wist mijn moeder niet. Dit heeft onbewust erg veel invloed op mij gehad. Ik heb ook hulpverleners bezocht die mij konden helpen bij de dingen die ik tegenkwam en voelde. Steeds weer werd er gezegd: je moet ook alleen gelukkig kunnen zijn,wanneer ik vertelde dat ik altijd het gevoel had dat er iemand miste,ik altijd zocht in de menigte. Totdat ik op een gegeven moment,op het randje van het niet meer weten,de juiste hulpverlener vond. Die gewoon vroeg om te vertellen wat ik voelde,daar eens helemaal in te gaan…zonder oordeel,zonder mij te vertellen wat ik zou moeten voelen.
    Mentaal kun je er niet altijd bij. Als er dingen gebeurd zijn zo vroeg in je leven bv,dan zit het niet in je bewuste herinnering en zal een psycholoog je niet kunnen helpen. Regressie was voor mij een belangrijk hulpmiddel,waarna een intuitief werkend therapeute me verder hielp. Door mijn onderbewuste dingen helder laten maken. Ze gaf me bv klei,waar ik zomaar het lijfje van mn ongeboren tweelinghelft mee vormde. Wat een emoties er vrij kwamen,ongelovelijk! Ik wist niet dat dat er zat!
    Teruggaan naar de kern,de oorsprong waar je verdedigingsmechanisme kan heel erg helpen.

  2. weer zo'n prachtig en goed geschreven stuk , een diepe buiging maak ik voor allen die schrijven voor Nieuwetijdskind. Ik zou graag een kleine aanvulling willen maken op dit stukje.Zoals ik het zie….maar dat is niet DE waarheid. Als ik getriggert wordt maak ik als ik het kan een diepe dankbare buiging. Omdat ik weet dat ik uitgenodigd wordt om een deel van mij dat ik ooit ter afweer van nare gevoelens in de buitenwereld heb geprojecteerd. Vaak komen er verhalen en herinneringen naar boven. Die laat ik gaan , het gevoel is vaak onmacht ,verdriet , afkeer, wil ik niet ,mag niet. Ik heb geleerd dat wat je ziet en triggert vaak het tegenovergestelde is van wie jij bent, denkt te zijn en dat wil vrij worden. Ik voel mijn verdriet of woede of welk gevoel er dan ook zit. Soms had het een aantal keer nodig. Soms was het klein, en was ik er zo doorheen. Het is niet de ander die je ziet . Je bent het zelf, je kijkt in je eigen spiegel . Zo mooi….en als je je dat realliseert dan kan je erdoorheen. liefde kijkt naar liefde. hoe dichterbij de spiegel hoe dieper de overtuiging zit. Alsof je nog uit huilt afmaakt wat nog niet af is.Omdat toen je klein was het lastig was en je je hebt aangepast om lief te zijn. Maar nu je groot bent opnieuw kan kiezen.

  3. Heel mooi en handig artikel. Ik heb zelf onder andere last van verdringing. Ik weet dan dat ik bijvoorbeeld ergens verdrietig over ben, maar kom dan niet makkelijk bij die emotie. Ik schrijf er al over in mijn dagboek in de hoop dat ik makkelijker bij de emotie kan komen. Of ik zoek de stilte op. Heeft iemand nog meer adviezen om uit die verdringing te komen? Soms loop ik er namelijk echt op vast. Hartelijk dank alvast 🙂 Liefs, Patricia

  4. Ik heb een sporttas uit de kindertijd, en een rugzak uit de pubertijd, en 1 van de adolescentie.
    Ik ben nu 28 en lijk op het goede spoor.. maar de weg is nog lang.
    Ik hoop dat er een kapstok is die mijn zakken houden kan.

    • Als je al die bagage los laat dan heb je geen kapstok nodig.Ga de strijd aan en laat het achter je anders sleep je je hele verdere leven die shit met je mee onthoud een ding het is een keuze! Slachtoffer blijven van wat er in je verleden is gebeurt of je leven in eigen hand nemen en in het nu leven, het lijkt soms onmogelijk maar het kan! Elke keer als je gedachten of emotie’s voelt opkomen kun je daar in weg zakken of bewust denken, ik wil dit NIET en even rustig en diep ademhalen en glimlachen, na een poosje kom je vanzelf tot inzicht he dat was toen!
      Als je dat vaker doet merk je dat er iedere keer een beetje bagage wegvalt.Matt zet hem op een dikke knuffel van mij!

  5. Ik heb een rugzakje uit mijn kindertijd .
    Het zit voornamelijk gevuld met pest ervaringen .
    Het was pijnlijk omdat je als kind . Plezier moet
    Hebben en geen pijn in je buik.
    Daarna is het berg opwaarts gegaan met mij .
    Ik ben alleen maar in het positieve gaan groeien.
    Ik voel mij gewaardeerd . heb heel veel lieve vrienden .
    Het is ergens goed voor geweest denk .
    Ik geniet nu van de manier hoe mensen met mij omgaan.
    Het rugzakje maar eens voorgoed aan de kapstok hangen denk.

    • Dag Jannie,
      De manier waarop mensen met jouw omgaan, heb je aan jezelf te danken, omdat jij hebt durven kijken naar het verleden en daaruit deze positieve groei gemaakt hebt . Mensen ontmoeten graag positief ingestelde mensen om te spiegelen en ook te genieten van het leven. Je bent vast een mooi mens !
      liefs ToosR

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in