DELEN
Vergeven

Vergeven (of loslaten) is al jaren een rode draad in mijn leven. Ik heb helaas, net als iedereen, toch af en toe mensen in mijn leven die het nodig vinden om mij pijn te doen. Soms heel bewust en soms zijn ze zich niet bewust hoeveel pijn ze mij doen.

En hoezeer ik ook weet, vanuit alles wat ik geleerd heb, dat het meestal projectie van hun pijn is, of hoezeer ik hen ook begrijp, het doet nog net zo’n pijn. En dan komt dat punt waarop ik weet dat ik moet vergeven.

Maar hoe vergeef je iemand die jou een mes in je hart heeft gestoken? Hoe moet je hetgeen hij of zij jou heeft aangedaan achter je laten, als de wond nog niet eens geheeld is? Iemand steekt zijn mes in jouw hart. Niet één keer, maar meerdere keren. Jij krijgt geen excuus, je krijgt geen echte verklaring en dus zit jij niet alleen met de onthutsing, maar ook nog met de wonden. En dan moet jij, omdat de ander geen confrontatie aan wil gaan, het verhaal los gaan laten. Het verhaal dat toch ‘echt waar’ is.

Je voelt emoties als verbijstering, woede en zelfs haat. Het is een rouwproces waar je in terecht komt, zeker als het een heftige afwijzing is. En je kunt het niet begrijpen, je staat er mee op en je gaat er mee naar bed.

Maar ergens begin je te voelen hoe jouw woede, jouw gevoel van onrechtvaardigheid, jouw verdriet, het verhaal alleen maar groter maken en het feitelijk in stand houden. Jouw emoties en het repeterende verhaal in jouw hoofd zorgen ervoor dat de wond niet dicht kan.

Het is best vreemd hoe dat bij ons mensen werkt. Het moment waarop iemand jou stak met zijn of haar mes ligt namelijk in het verleden, en toch voelen wij in het heden de pijn nog net zo sterk, terwijl die persoon in geen velden of wegen te zien is!

Dat is het moment waarop vergeving om de hoek komt kijken, omdat het moet. Methodieken als wegstoppen, doen alsof het niet is gebeurd, net doen alsof het je niet raakt werken niet. Begrijpen met je hoofd, de ander vermijden en de tijd zijn werk laten doen, kunnen een deel van de pijn laten slijten. Maar vaak (vooral als het diep zit) hoeft er maar ‘dit’ te gebeuren of het verdriet is net zo heftig weer terug.

Vergeven is eigenlijk de enige oplossing voor jezelf om verder te komen. Om de woede en pijn die je voelt echt op te ruimen in jezelf. Om los te komen van het verhaal. De mooiste en gemakkelijkste manier om te vergeven is wanneer de ander zo groots en dapper is om zelf excuses aan te bieden, maar dat gebeurd helaas maar weinig. En dus moet jij zelf, zónder excuses van die ander, toch vergeven. Dat roept vaak weerstand op omdat je denkt ‘ik ga hem of haar toch niet vergeven voor de pijn die ze mij hebben aangedaan?”. Maar vergeving is niet voor die ander en hoeft ook niet aan die ander! Vergeving doe je voor jezelf, je laat de hoop op een andere uitkomst los. Vergeven is dus een keuze en niet vergeven betekent dat je besluit te lijden.

Vergeven is kiezen om alle verwachtingen (jouw hoop op een verklaring, en een excuus) en het hele verhaal van onrecht los te laten. En daarvoor in de plaats komt dan rust. Rust in je hoofd, letterlijke ruimte in je hoofd, omdat dit verhaal niet meer alle ruimte in beslag neemt. Ontspanning en de liefde begint weer te stromen.

Vergeven is dus niet de daden van de ander goedpraten, vergeven is niet dat je ‘de ander er mee weg laat komen’. Vergeven is de keuze om los te laten, zodat jij je energie op de mooiere en liefdevollere zaken van het leven kunt richten.

Vanuit die plek kun je de ander ook pas echt vergeven vanuit je hart. Omdat je voelt dat die ander hetzelfde is als jij, die dezelfde pijn ervaart door anderen die hem of haar pijn hebben gedaan. Die dezelfde strijd in het leven voert als jij en dus net is zoals jij: iemand die zoekt naar liefde en geluk in het leven.

Vergeven is eigenlijk de mooiste keuze die je kunt maken,
voor jezelf én de ander….

Liefs,
Yvette

www.succesvolgelukkig.nl

41 REACTIES

  1. Hallo Yvette, dat inzicht heb je maar mooi toegepast. En volgens mij is dit ook het beste wat je kunt doen…vergeven. Ik las ergens de woorden: hoe iemand je behandelt is zijn karma en hoe jij daarop reageert is jouw karma. Mooi toch? Liefs Ilse

    • Het koste mij ook tijd en moeite om het te leren hoor ik geloof inderdaad dat wat jij geeft ook is wat jij terugkrijgt… Dus dan is het altijd een betere keuze (tenzij je het andersom wilt ervarem) om liefdevolle gedachten en emoties te geven….

  2. Wauw dankje voor deze mooie woorden.

    Je woorden raakten de waarheid in mij aan, wat zich uitte in een warme tinteling door mijn lichaam.

    Liefs Yvette

  3. Vergeving is een natuurlijk proces en niet iets wat je kunt 'doen'. Het vindt vanzelf plaats als je het verdriet en de pijn die de dolksteek bij je teweeg heeft gebracht helemaal toe laat. Dat je de pijn en het verdriet voelt, ze met open armen ontvangt (hoe pijnlijk ook). Het accepteren en doorvoelen van emoties zal je er ook van verlossen. En als dat proces zich voltrekt dan kom je tot het besef dat je de ander niet hoeft te vergeven. In dat wat je bent is alles al vergeven.
    Een emotie dient zich aan als een golf in de oceaan en een golf wil alleen maar uitrollen. Dat wil zeggen, gezien worden, gehoord worden en gevoeld worden. Hier ligt de sleutel…

  4. Jouw stuk raakt me diep. Ik herken deze gevoelens van verscheurd worden ook heel goed. Zelfs na 12 jaar schreeuw ik nog steeds van binnen net als toen. De persoon is uit mijn leven en laat zich niet vinden. Dus ik weet dat ik het met mezelf moet oplossen. Ik noem het een rouwproces dit loslaten. Zeer recent worstelde ik ermee. Stukje bij beetje gaan de scherpe puntjes ervan af. Nu dit stukje voorbij komt heelt het bij mij weer een beetje, wetende dat je woorden maar al te waar zijn. Dank je wel voor je verhaal wat komt recht uit het hart. Liefs, Jessica

    • Geen dank lieve Jessica, de verhalen die ik schrijf heb ik zelf doorleefd. Dus eerst het gevecht, dan de oplossing en dan komt het verhaal. Sterkte met jouw rouwproces, ik hoop dat mijn stuk hier een klein beetje aan bij mag dragen
      Liefs Yvette

  5. Ik weet niet wat het was vandaag maar ik heb 3 x, ja u leest het goed 3 x mijn hoofd aan het puntje van het keukenkastje gestoten.
    .
    Tot bloedens toe.
    .
    Ik kan u melden dat ik 2 uur heb liggen vergeven.
    .
    Ja, dat laatste puntje bracht mij ten val op de vloer.
    .
    Na die 2 uur stond ik op met de intentie dat deurtje eens uit zijn scharnieren te rukken MAAR toen kwam plots de gedachte die zei; 'waarom zou ik dat deurtje moeten vergeven'.
    .
    Tot op heden heb ik nog geen antwoord gevonden.
    .
    Maar ja, steken in je hart is toch wel wat anders natuurlijk.
    .
    Alhoewel.

    • Hoe is het toch weer mogelijk, krijg ik onderstaand filmpje op mijn netvlies.
      .
      https://www.youtube.com/watch?v=CW8E2oDAtng
      .
      "Forgiveness is far more than releasing ourselves and others from blame, guilt, shame or anger. Forgiveness is giving ourselves freedom from being controlled by our subconscious mind and personal ego self."
      .
      Vanaf 2:15 minuten gaf de goede man mij het antwoord.
      .
      Ik hoef niets te vergeven, wat geschiedt/geschied in het leven is gewoon allemaal een mogelijkheid tot bewustwording.
      .
      Inderdaad, gewoon voortaan uit mijn doppen kijken of het deurtje dicht doen.
      .
      Voor de empatische en hooggevoelige medemens, het was een bovenkastje.

  6. J, voor mij persoonlijk was het boek "genezen door genade" de sleutel. Ik geloof echt dat het vergeven de deur kan openen naar emotionele en zelfs fysieke genezing. Veel sterkte… nu ik over de 40 ben, heeft mijn best rampzalige eigen jeugd een plek gekregen. Natuurlijk komen soms nare herinneringen terug, maar het lijkt zich nu op een ander niveau af te spelen, zonder die kwaadheid, gevoel van gemis, onmacht e.d.

    • Het mooie van alles is dat als je het echt achter je hebt gelaten, het een verhaal wordt uit het verleden. Iets wat je kunt vertellen als was je er bijna niet bij geweest. De emoties zijn dan volledig verwerkt en daar gaat het eigenlijk om. Dat geeft de rust en vrede die je zoekt.
      Liefs
      Yvette

    • Dat klinkt als een mooi boek K!
      Ik zal er nog eens induiken, hoewel ik inmiddels wel weet hoe ik om moet gaan met vergeven en het spiegelen ervan, kan ik altijd nieuwe perspectieven gebruiken. Dankjewel dus 🙂
      Liefs
      Yvette

  7. Hoi Yvette, de foto van het beeld raakte me. Ik heb het ooit ergens gezien in een boek en nagemaakt met klei. Ik zou heel graag willen weten waar dit staat en/of van wie dit is. Of waar deze foto vandaan komt. Weet je dit misschien? dankjewel! liefs

  8. Vergeven is voor mij: de hoop opgeven dat het anders had kunnen zijn. Wat Yvette ook zegt: dan krijg je rust………en laat je los!
    Dank voor het delen!

  9. Vergeven is inzien dat wat je dacht niet waar is! Niets is wat het lijkt. Omdat we zijn gaan geloven dat alles wat gebeurt niet mag plaats vinden lijden we. Het ego heeft een voorstelling van hoe iets zou moeten plaats vinden en zodra dat in strijd is met de realiteit gaan we de ander of situatie veroordelen. Ook al maak je het ergste mee, het is zo erg als dat je vindt dat het niet had mogen plaats vinden. Maar hoe weet je dat iets moet plaats vinden, omdat het plaats vindt! Wij worstelen daarom wat af met het verleden en ontnemen daardoor ons het heden. Dat betekent niet dat je niet voor jezelf hoeft om te komen, maar als iets eenmaal heeft plaats gevonden, dan is dat zo. En nog iets, een ander kan je geen pijn doen, ook als is het nog zo ernstig, dat kan je alleen zelf door het steeds in je hoofd opnieuw te herhalen wat heeft plaats gevonden, waardoor het keer op keer gebeurt en dan te denken dat het niet had mogen gebeuren. Zo werkt het ego, totdat je gaat inzien, dat als jij die ander was geweest, maar dan ook echt die ander, hetzelfde had gedaan! Mensen hebben lief voor zover ze kunnen. Stap uit die slachtofferrol, want er valt niets te vergeven!

    • Dankjewel lieve Angela, voor jouw aanvulling. Altijd heerlijk al die verschillende perspectieven. Zo leren we van elkaar. Wat ik erg leuk in jouw aanvulling vind is het feit dat je het ego erbij haalt. Mijn 1e boek gaat over het ego en het hart, dus ik herken helemaal wat je zegt 🙂
      Liefs
      Yvette

  10. Voor mij voelt het toch wat anders lieve Yvette.
    Wanneer ik geraakt word door iemand anders, weet ik dat die ander een spiegeltje is voor mij en laat zien dat ik precies op dat punt waar ik geraakt werd nog iets heb laten liggen wat ik niet leuk vind van mijzelf. Door ernaar te zoeken, wat het is wat werd geraakt, kan ik er contact mee maken en accepteren dat het er is. Ik hoef gelukkig niet meer in die pijn te gaan, alleen maar te erkennen dat het er is en het goed vinden dat het er is. Dat is tegelijk al een soort van vergeving naar mezelf! Dat ik het had laten liggen, niet verwerkt, niet opgeruimd en dat mag ik allemaal doen zonder oordeel. Want de Bron van waar we allemaal komen oordeelt ook niet, die kent geen dualiteit, dus ook geen oordeel. Dat voelt al een stuk gemakkelijker en als ik dat voel in mijn hart, is het goed genoeg! Dan verdwijnt het vanzelf of soms wil ik het nog wel eens in een ballonnetje naar het Licht laten gaan of vraag ik aan de engelen die altijd bij me zijn, om het voor mij mee te nemen in hun Liefde. Zo is opruimen en vergeven een stuk makkelijker en heel effectief! Veel liefs en fijne opruiming! xx Heleen

    • Lieve Heleen, mooie aanvulling en zeker waar.
      Niet iedereen is gelijk al zo ver dat ze die stap kunnen nemen. Veel mensen blijven hangen in de, door mij beschreven, situatie en begrijpen niet hoe zij eruit moeten komen. Ik hoop dat mijn stuk ze een beetje verder kan helpen. Deze processen gaan stapje voor stapje…

      Pas als je verder op het pad der bewustwording bent, kun je ook nog eens zien dat je elkaars spiegel bent en hoe dat werkt. Ik lees dat jij dat heel mooi en liefdevol doet, dat geeft nog meer vrede en verlichting in ons leven.
      Ik ben blij voor jou <3

      Liefs
      Yvette

  11. Hoe kun je vergeven als je ouders teveel hebben gedronken en jou en jouw broertje aan lot hebben overgelaten en kinderen de ouders waren en ouders de kinderen. Ik worstel hier al jaren mee en de negatieve energie komt mijn spierziekte niet ten goede.

    • Hoi J,
      Dat is nog al wat , een jeugd vol ellende , een leven waarvan je denkt, waarom in godesnaam?
      Ik las je bericht en moet wel reageren.
      Lijkt me zinnig als je wat hulp inroept van een liefdevol persoon, een coach, spiritueel werker…..
      Boeken, informatie…..
      Mijn eerste gedachte bij je verhaal is wel;" tja, ook dit kan een keuze zijn, de keuze om het leven te delen met deze ouders". "Wat heb ik te leren, welke lessen heb ik blijkbaar nodig, absoluut niet als straf maar als "mogelijkheid om te groeien".
      Loslaten een lastig proces, maar o zo nodig om het leven te kunnen vieren!

    • Lieve J,

      Het stuk wat ik geschreven heb gaat juist hierover. Hoe kun je mensen die een mes in je hart zetten vergeven?
      Ik vraag je met klem om het stuk nog een paar keer rustig over te lezen. Ik denk echt dat als je voelt wat ik schrijf, je ook begrijpt dat jij je ouders niet hoeft te vergeven voor de keuzes die zij gemaakt hebben.

      En ik vraag het je met klem omdat ik het grote verdriet en de woede in jou hier kan voelen. Ik begrijp je beter dan je denkt, maar door het vasthouden van dit verdriet en die woede wordt de situatie van vroeger niet anders, maar jouw huidige leven wordt er wel door beïnvloed.
      Jij voelt je nu nog steeds niet blij en gelukkig hierdoor.
      Daarom heb ik dit stuk geschreven. In de hoop dat mensen zoals jij zien waar de oplossing ligt en dat je daardoor gelukkiger in het leven kunt komen te staan.

      Wij hebben geen invloed op de keuzes van de ander, je kunt alleen besluiten om het zelf anders te doen…

      Liefs
      Yvette

    • Hoi J.,
      .
      soms (vaak) moeten er eerst andere dingen gebeuren voordat je kan vergeven.
      .
      Als ik zo lees wat jij schrijft heb je nog veel boosheid en ongeloof (weet niet of ik precies de goede benamingen gebruik voor het gevoel en de beleving die jij hebt) dat jouw ouders zo met jou en je broertje zijn omgegaan.
      .
      En dat is prima. En logisch. En gezond.
      .
      Het lastige is, dat als je ouders je niet hebben gegeven wat je nodig had, je dit zelf moet leren doen.
      En dat terwijl je ook nog een extra last draagt, namelijk de pijn van het niet gekregen hebben daarbij verwerken.
      .
      Wat heel erg kan helpen is voor jezelf erkennen dat je veel hebt gemist.
      Dit kun je zelf doen. Of met hulp van een professionele hulpverlener. En alles wat daar tussen zit en in alle combinaties die je kan bedenken.
      .
      En alle, maar dan ook alle gevoelens die daarbij komen, leren voelen. Tot in elke vezel van je lijf.
      .
      En dat is geen makkelijk en niet perse een snel proces.
      .
      Maar als je dat leert doen, dan heb je kans dat je steeds beter je lichaam leert voelen en daardoor ook minder last gaat krijgen van je spierziekte.
      Je energie, ook de negatieve, gaat dan weer stromen. En kan zo beetje bij beetje 'schoon' stromen.
      .
      En in dit proces zou je kunnen gaan merken dat je langzaam maar zeker gaat inzien dat jouw ouders deden wat ze deden vanuit hun gebrek en onkunde en pijnen.
      En dat dat verdrietig is voor iedereen in deze situatie. Voor jouw ouders én voor jou en je broertje.
      .
      En dan zou het kunnen gebeuren dat je bij jezelf opmerkt dat je ze (voor een stukje) vergeven hebt.
      .
      Dat is dan niet een bewust besluit (met je hoofd) van "ik ga nu vergeven". Of "nu laat ik het los".
      Dat is dan een gevolg van het proces wat jij met jezelf bent aangegaan!
      .
      Ik wens je veel kracht en vertrouwen toe.
      .
      Groetjes N.G.

  12. Ho'oponopono kan het vergevingsproces in gang zetten op een heel mooie manier.Je hebt hiervoor de ander niet nodig, je kunt het helemaal zelf doen 🙂
    Dank je wel voor jou artikel, veel herkenning………en fijn om te lezen.
    harte~groet,
    Ellie

    • Jaaa Ellie, dat is ook een prachtige manier om mee te werken!

      Ik ben mijn 2e boek aan het schrijven en dat gaat over mijn spirituele wereldreis en ik heb ontdekt dat ieder pad uiteindelijk naar hetzelfde punt loopt: bij ons naar binnen 🙂
      Maar ik heb ook ontdekt dat ik soms verschillende paden moest lopen om dat tot mij door te laten dringen. Dus dank voor je aanvulling 🙂
      Liefs
      Yvette

  13. lieve yvette, in het proces loslaten en vergeven is het heel belangrijk eerst al de banden te door breken dit kan met een heel simpel gebed ,dan eerst jezelf vergeven want jij bent zo belangrijk in dit leven zo heel je niet alleen jezelf maar ook die andere mensen zo word het loslaten en vergeven geheeld wat je achter af kan doen is jou eigen delen terug naar jezelf trekken, naar de heelheid van jezelf die andere mensen bij jou gestolen hebben
    veel liefs tine

  14. Ja Yvette, opruimen uit je verleden, wordt eens boos zonder rancune dat verlicht de pijn, misschien dat je, je in je hart vrijer gaat voelen, vanuit liefde voor je zelf, zal je meer met liefde naar anderen voelen, zodat loslaten en vergeven makkelijker gaat en dan afsluiten ! een heel proces, toch alles begint bij jezelf . liefs

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in