DELEN
Het verlangen van het Hart

Wist je dat ons hart al afgestemd is op de vierde, en bij sommigen al op de vijfde dimensie? De frequentie van ons hart is mee gestegen met ons bewustzijn. Hoe meer bewustzijn we ontwikkelen, des te hoger wij ons via ons hart kunnen afstemmen. Ons hart volgt niets liever dan het verlangen naar die hogere dimensies, omdat het wéét dat dit verlangen ons naar ons ware Thuis terug zal brengen.

Liefde

Liefde is hierbij een sleutelwoord. Als we geen liefde kunnen ontvangen is het puur overleven hier op aarde. Maar welke vorm van liefde hebben we het dan over?

Doordat de actieve verbinding met de Goddelijke Bron is afgenomen zijn we vanuit onze persoonlijkheid naar liefde gaan zoeken. Liefde doet velen van ons nog steeds uitreiken naar een ander. Aardse liefde heeft gezorgd voor afhankelijkheid. Ze is gekoppeld geraakt aan tekorten en lijden, aan hebben, bezitten of juist jezelf weggeven.

Is dat Liefde met een hoofdletter? Nee, dat is liefde die ons ego gebruikt zo lang er nog niet genoeg Zelfbewustzijn is. Het is liefde die verwachtingen schept, ons bij onszelf weg laat gaan en plaatjes gaat plakken op de toekomst.

I want you

Vervormingen van Liefde

De mens die los komt van de Bron, raakt de verticale verbinding kwijt. Vervolgens zoekt hij vervulling in de horizontale verbinding. Die bestaat tussen mens en mens, mens en dier, mens en werk, mens en materie. Nog steeds ervaren we innerlijk (bewust of onbewust) tekorten in onszelf. We zijn eraan gewend geraakt om die op te willen vullen met liefde.

De één verwacht dat een relatie vervulling zal geven. Daarmee lijkt een dagelijkse portie liefde immers verzekerd. Een ander wil juist van de relatie af, omdat de partner niet die liefde kan geven die het ego verwacht. Een derde verlangt naar de tweelingziel die eindelijk zal zien en bevestigen hoe mooi en krachtig we zijn.
Maar een relatie zal pas blijvend voedend en vervullend zijn als beide partners hun eigen Bronverbinding op nummer één hebben gezet. Als de relatie dienstbaar blijft aan de weg die de ziel wil gaan in dat leven.

Velen hopen liefde in het werk te vinden. Vaak is ze dan  gekoppeld aan presteren en erkenning. ‘Als ik maar hard genoeg werk en veel geef, toon ik mij van mijn beste kant en heb ik de liefde en erkenning zeker verdiend’, denkt het ego. Het verwacht toch zeker wat terug te krijgen.

Ook kan materie een vervanger worden als er weinig liefde voorhanden is. Iets nieuws en moois voor jezelf kopen kan voor sommigen tijdelijk een gat dichten. Als je ineens weer geld op de bank hebt staan kan dat het gevoel van tekort even opheffen.
Een tiptop ingericht huis of overvloedig ingeslagen eten en drinken kunnen ook een illusie geven van overvloed, liefde en basisveiligheid.

Zo kunnen we in de horizontale verbindingen naar vervulling blijven zoeken. Het verlangen van de persoonlijkheid neemt het dan over van het verlangen van het Hart. Maar uiteindelijk zal het nooit bevredigen. Want wat we zoeken ligt niet hier, maar in de geest. En ons Hart weet dat.

One in Spirit

Lagere chakra’s

Waar de Bronenergie ons niet kan bereiken, gaat ons ego op zoek naar liefde, bestaansrecht en bevestiging. Toen Goddelijke Liefde steeds minder resoneerde met ons zelfbeeld, en vanuit ons Hart niet door kon stromen, zijn we liefde gaan zoeken vanuit onze lagere, aardgebonden chakra’s.

In het derde chakra leven in de dualiteit vragen als ‘wie ben ik, ben ik Goddelijk of aards, ben ik de liefde of het leven wel waard’ en overtuigingen als ‘nee ik ben de liefde niet waard, ik ben schuldig, ik ben lastig, ik word niet begrepen.’

Het tweede chakra kent impulsen als ‘ik wil scheppen, ik wil verbinden, ik wil het leven voelen en verteren’ en overtuigingen als ‘dit kan ik niet aan, deze wereld is te grof voor mij, ik heb niet genoeg, ik moet mijn gevoel onderdrukken.’ Met als gevolg o.a. verslavingen waarin we weg kunnen vluchten uit onze gevoelslagen.

Ons eerste chakra draagt de energetische wortels die zich met de aarde willen verbinden, maar vanuit oude herinneringen dat niet (volledig) kunnen. De incarnatie begint met de ziel die zegt ‘Ik wil hier zijn’, maar vanwege alle oude pijn en angst die we in ons dragen zal dat vervormen naar ‘Ik zoek veiligheid, hoe overleef ik hier, ik ben bang, ik wil hier weg.’

Ons hart is (gelukkig!) altijd met zowel de aarde als de hemel verbonden gebleven. Het hart is in alle levens, hoe beroerd ook, altijd bereikbaar gebleven voor een instroom van Bronlicht uit hogere dimensies. Als dat niet zo was, dan zouden we hier helemaal niet kunnen zijn.

At the end of the rainbow

Weg van het Lemurische Licht

Om ons heimwee naar huis te kunnen begrijpen, gaan we even terug naar de Lemurische tijd, waar ons hart nog één was met de Bron. Liefde was iets dat we eigenlijk nog niet als Liefde ervoeren. Er was een Goddelijke Bron, een Goddelijke Geest en daaruit kwam het Licht voort dat de scheppingsklanken en -krachten in zich droeg.

Het weten dat wij alles van de Bron in onszelf droegen kwam pas later, toen we meer ervaringen hadden opgedaan op aarde. Oorspronkelijk waren wij nog open, transparant en verbonden. We hadden allemaal een eigen plek in het Christus-bewustzijnsraster, en via dat raster werd elke vernieuwing en scheppingsimpuls doorgegeven zodat iedereen er vrij over kon beschikken.

Onze chakra’s verzorgden onze energiehuishouding. Het scheppende Licht stroomde er vrijelijk doorheen en hield elk deel van ons wezen afgestemd op de hoogst mogelijke dimensie. Al onze lampen brandden en we straalden prachtige zachte, aquarel-achtige kleuren uit, zuiver als kristal.

Na de ondergang van Lemurië werd het steeds lastiger om het zuivere Bronlicht te ontvangen. Er kwam steeds meer schijnlicht op aarde. De hogere chakra’s namen in werking en kracht af. De duale velden, die via Atlantis binnen waren gekomen, zorgden ervoor dat we ons meer en meer met lagere dimensies gingen verbinden. We begonnen ons met vernauwde bewustzijnslagen en lagere zelfbeelden te identificeren. En dat ‘moest’ ook, om onze evolutie te kunnen vervolgen. Gaandeweg gingen we overleven, vanuit de pijnlijke tekorten die we in onszelf begonnen te ervaren.

Vervulling en verlangen

De verticale verbinding met de Bron heeft ons lange tijd gevoed. Maar we verloren onszelf steeds meer in de horizontale verbinding. We zochten vervulling bij wezens die net als wij in lagere dimensies incarneerden, gedreven door leegte en gemis van die onvoorwaardelijk liefdevolle Bron. Zonder dat we het wilden, maakten we ons afhankelijk van liefde.

Anno 2017 worden we steeds wakkerder. We hebben ontdekt dat liefde die we buiten onszelf hebben gezocht ons veel gebroken en gesloten harten heeft opgeleverd. Achter het verlangen naar liefde zit eigenlijk het verlangen naar de Bron. En dat zal ons terugbrengen naar ons eigen Heilige Hart.

The Sacred Heart

Daar brandt het vuur van onze onsterfelijke geest, en die laat zich niet meer wegdrukken. Dit vuur zal alle pijn van het gemis van de Bron doen smelten. De Christuskracht die daarbij tot onze beschikking komt zal ons uit de as doen herrijzen als de bewust geworden, nieuwe mens.

Wordt vervolgd in deel II: ‘De kracht van het Heilige Hart’.

 

Mieke Vulink

Mieke biedt Groepsdagen en Initiaties aan. De eerstvolgende dagen zijn in Zutphen op 16-12: De hemel op aarde brengen (Kerst Inkeer), op 2 & 3 februari 2018 The Order of the Rose Intensive, en op Zaterdag 24 maart de Herrijzenis van de Goddelijke Man (week voor Pasen). Deze groepen worden samen met Vincent Rikkerink gegeven.

In februari 2018 start Mieke zelf weer een nieuwe groep met veel individuele begeleiding: Intensive de Heilige Missie. Opgave daarvoor is al mogelijk.

Mieke toont mensen de weg naar hun hogere en Goddelijke Zelf, zodat ascensie vanuit ieders eigen Bronverbinding geleid en gerealiseerd kan worden. Het is haar passie om bewust en inzichtelijk te maken wat naar onvoorwaardelijke Liefde en Licht teruggebracht mag worden. Hierbij zet ze haar heldervoelendheid, helderwetendheid en haar verbinding met de Lichtwereld dienstbaar in.
Ze is ruim 30 jaar werkzaam als professioneel geschoolde therapeut en is gespecialiseerd in o.a.:
hoog-sensitiviteit, relaties, regressie- en reïncarnatietherapie, spiritualiteit, transformatieprocessen, multi-dimensioneel bewustzijn, Lemurië, Atlantis, de Heilige Familie, Essenen, Katharen, esoterische en mystieke Inwijdingswegen en ascentieprocessen.

Ze schrijft regelmatig artikelen op deze site: https://www.nieuwetijdskind.com/?s=mieke+vulink
Vanuit haar verbinding met de Heilige Graal heeft ze het ‘Book of Love’ geschreven. Een prachtige kleurenversie is te bestellen via een mail naar miekevulink@kpnmail.nl
Meer info vind je op haar site.

Mis geen artikel meer...

Iedere ochtend rond 07:00 uur gratis ons nieuwste artikel ontvangen per e-mail?

Ja, ik wil graag de:
Vorig artikelVan een pijnlijke naar een helende verbinding in 3 stappen
Volgend artikelBeslissingen nemen is lastig als je hoogsensitief bent

5 REACTIES

  1. Er zijn zoveel dingen die ik nog moet toevoegen aan het bovenstaande.. Telkens als ik dingen opschrijf die ik voel, besef ik mij dat dit steeds onvolledig is, want ik voel (en er IS) zoveel meer! Mijn liefde is groot :))
    Hoe fijn is het dat er iemand is die compleet mijn gevoel, mijn intenties en mijn beleving kan doorzietn, doorleven en doorvoelen! Dit is zo speciaal, en ik ben hem hier eeuwig dankbaar voor <3

  2. Wat je schrijft klopt helemaal! ‘Een liefde zal pas voedend en vervullend zijn en blijven, als beiden (of ieder) de eigen Bronverbinding op nummer één hebben gezet. Als de relaties dienstbaar blijven aan de weg die de zielen willen gaan in dat leven’.
    Ik zeg altijd, dat je moet proberen zodanig Lief te hebben, dat de ander zich ‘vrij’ vóelt. Vergis je niet, maar dan hou ik echt zóveel van de ander, dat ik perse wil dat de ander doet wat zijn hart (of ziel) hem zal ingeven (want ik voel het ook wanneer dat niet gebeurt). Wanneer het zo voelt dat ‘het geluk van de ander, jouw geluk is geworden’, dan zit het goed.
    Je kunt liefde krijgen ook nooit afdwingen, dat moet vanzelf stromen en komen. Als je veel verbinding en daardoor liefde voelt, is dat zo en zal de ander dat ook voelen. Ikzelf heb dan wel sterk de behoefte en neiging om dat gevoel te uiten, mijn hart zit dan zo vol! Als je iemand uiteindelijk op de aardse manier los zou moeten laten vanwege zo’n ‘afbuigend’ zielepad, betekent dat niet dat je daardoor minder van hem of haar zal houden, integendeel. Het hoort bij ieders’ ‘reis’ en levensweg, en het heeft zo moeten zijn. De liefde blijft even sterk in je hart!

  3. Hallo Mieke, bedankt voor wederom een erg verhelderend verhaal.
    Je gebruikt in dit schrijven vaak het woordje hart maar voor mijn gevoel spreek je hier over je ziel.
    Ik vind het soms verwarrend omdat hart en ziel vaak door elkaar gebruikt worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in