DELEN
verlies

Elk van ons heeft zeker al geproefd van één of andere vorm van verlies:

  • een geliefde verliezen
  • hoop verliezen
  • een job verliezen
  • geld of je huis verliezen
  • je vertrouwen en geloof verliezen
  • jezelf verliezen

Er zijn weinig zekerheden in het leven maar verlies lijkt er eentje te zijn. Of kan ik hier een ander licht laten op schijnen?

Verlies laat je kwetsbaar voelen

Verlies is waarschijnlijk één van de moeilijkste werkpunten in een mensenleven. Dit omdat je het idee hebt dat je kwetsbaar bent. Het lijkt alsof een hogere macht de dingen in jouw plaats beslist en je ongevraagd dingen afneemt. Want zeg nu zelf: wie wil bewust iets kwijt waar hij aan houdt? Die gedachte van kwetsbaarheid kan je kwellen als je het idee hebt geen stem of zeggenschap te hebben in je leven. Je ervaart dit als een aantasting van je vrije wil.

In de oosterse strekkingen, esoterische kringen en een aantal westers wetenschappelijke strekkingen (metafysica, quantumfysica, holistische en integrale geneeskunde, cognitie wetenschap, …) is er de duidelijke visie dat er geen toeval of fouten zijn. Dat alles vanuit een hogere visie bekeken, met een reden gebeurt. En eerlijk gezegd is dit ook mijn ervaring. Hoe meer inzicht ik krijg, hoe bewuster ik kan leven, hoe meer ik de samenhang of de rode draad kan ontdekken.

We worden niet zomaar of ongevraagd iets afgenomen. Er is altijd een voorgeschiedenis, onder de vorm van een standpunten/oordeel in ons systeem aanwezig. Je onderliggende, onbewuste denkpatronen zetten namelijk alle levens raderen in werking. Waarom is de één op een plaats van een aanslag en de ander niet? Waarom overleeft de één heelhuids de aanslag en de ander niet? Willekeur denk je nu? Nee helemaal niet.

Voorbeeld, mensen met onbewuste angsten van onveiligheid zullen een (onbewuste) focus hebben op kwetsbaarheid, onveiligheid, vijandigheid, onmacht. Zij hebben veel kans om AANGETROKKEN te worden tot plaatsen waar die ENERGIEEN ook spelen. Mensen die positief en vrolijk ingesteld zijn zullen aangetrokken worden door ondersteunende plaatsen en ontmoetingen.

Dit gegeven is helaas nog een heel abstracte en subtiele materie voor velen onder ons en mede daardoor is er zoveel pijn en worsteling in verliessituaties.

De vrijheid die acceptatie je schenkt

Het feit dat je je overweldigd voelt door het verlies en het bijhorende idee van onmacht, zorgt voor een conflict, een wrijving. Je eerste reactie is dan weerstand. Je wil dat niet! Je komt in een repetitieve weerstandmodus terecht want telkens je denkt aan je verlies speelt het mantra in je geest “ik wil dat niet, het is oneerlijk, ik word onrecht aangedaan.” Het is net alsof je tegen een berg staat te duwen en te schreeuwen om hem te verschuiven. Wanneer je echter uitgeput op de grond glijdt en accepteert dat die berg er is, komt er ruimte om anders naar die berg te kijken. Het geschenk van acceptatie zal zorgen voor nieuwe energie en oplossingen. Je zal op zoek gaan naar nieuwe paden om de berg achter je te kunnen laten en op die manier zal je nieuwe facetten van jezelf ontdekken.

Vrije wil is een vast gegeven voor elk van ons

Wat gebeurt is, is gebeurt en kan je niet meer veranderen.

[bctt tweet=”WEERSTAND, HET VERLIES AFWIJZEN IS WAT ZORGT VOOR DE PIJN, NIET HET VERLIES ZELF !” username=”nieuwetijdskind”]

M.a.w het is de manier waarop je naar iets kijkt die zorgt voor de mogelijkheid van een pijnervaring. Ook al begrijp je niet altijd waarom iets je overkomt, is het belangrijk om uit je weerstand te blijven. Verwar echter acceptatie niet met goedkeuring. Het wil niet zeggen dat je akkoord gaat met de situatie. Acceptatie zorgt enkel voor een pijnvrije ruimte zodat je stappen kan zetten. De vrije wil ligt hem in het feit dat JIJ beslist hoe je tegen iets aankijkt, hoe je met de situatie omgaat. Vrije wil is de keus maken om uit het idee van onrecht te stappen. Als je dit kan in eenvoudige situaties, zal je dit principe ook kunnen toepassen in erge situaties.verlies

De valkuil van het gelijk willen halen

Je ego zal zich echter niet snel gewonnen geven. Het zal je met alle mogelijk argumenten bestoken om je toch maar te bewijzen dat je onrecht aangedaan wordt, of dat er met je voeten gesold wordt.

Je ego is je onbewust, automatisch mechanisme. Je automatische piloot die een vast lopend programma heeft zoals een robot. Enkel met je bewuste geest ben je in staat om bewuste keuzes te maken. En bewuste keuzes maak je door in de eerste plaats te weten wat je wil (het waarom). En als je weet wat je wil, kan je bedenken hoe je dit kan bewerkstelligen.

Voorbeeld:

Een geliefde verlaat je of komt te sterven. Je ego start met zijn mantra:” ik ben alleen nu, het is niet eerlijk, waarom ik, waarom deze gruwel, ik wil dat niet, ….”. Dan herinner je je deze tekst en schenk je BEWUST aandacht aan je gedachten. Je ontdekt je negatieve ego mantra. Je maakt de bewuste keus om het mantra te stoppen. Je denkt terug aan het verlies en bekijkt het waarom je hier pijn voelt. = Je wil je geliefde terug omdat je je dan krachtig en beter voelt.

Is je krachtig en beter voelen afhankelijk van je geliefde? NEE !!! Het is afhankelijk van je kijk op het leven. Wanneer je het idee kan loslaten dat je die ander nodig hebt zal je bevrijdt zijn en je terug krachtig voelen. Wanneer je een kind verliest (wat het ergste is dat je kan meemaken) is het belangrijk om verlies te accepteren als een onderdeel van het leven. Ertegen vechten is zinloos, de berg kan je niet verplaatsen, het verlies kan je niet ongedaan maken. Op zielenniveau was het levenscontract van je kind afgelopen.

Het ene verlies is het andere niet maar als je het kleine verlies kan loslaten kan je het grote ook. Elke ouder verliest zijn kind als die het huis uitgaat. Dat is het “kleine” verlies (alhoewel dit zeer hard bij mij aangekomen is toen mijn dochter verhuisde naar het buitenland). La petite mort, de kleine dood (het orgasme),het ophemelen van je partner is een andere vorm van verlies. Eentje waarbij we onszelf compleet verliezen.

Zo zie je maar, het is maar hoe je naar verlies kijkt.

Het is een bijzonder gevoelig thema maar ik hoop toch een beetje licht hierin te mogen brengen. Roept het artikel weerstand bij je op dan is het geen probleem. Het is net als een nieuwe taal leren, door het te herlezen leer je het begrijpen en te integreren.

Isabelle Lambrecht

Vorig artikelIk denk, kies en doe. Toch?
Volgend artikelWat doe JIJ eigenlijk op het toilet?
Isabelle Lambrecht
Isabelle Lambrecht is healer (energie overdracht vanop afstand) en life coach en zal met haar artikels bijdragen aan een evenwichtige levensbalans waarbij de emotionele en fysieke gezondheid voorop staat. Haar specialiteit is het wegnemen van emotionele en fysieke pijn door healing en door coaching op alle domeinen. Sterk aanbevolen voor mensen die lijden aan een leven dat 'vierkant' draait. Klanten feedback en meer kan je vinden op haar website www.zichtbaar.be

9 REACTIES

  1. Hi Isabelle,

    Mooi artikel, dank jewel!

    Ik ben ook een volwassen nieuwetijdskind en HSS (High Sensitive Sensation Seeker). Heb m'n hele leven het gevoel gehad dat ik van een andere planeet kwam. Veel onbegrip en daar turbulente thuissituatie geen ruimte om er te mogen zijn.

    Persoonlijk heb ik in mijn leven tot nu toe al veel verlies meegemaakt. Het grootste verlies wat ik ervaren heb is verlies van mijzelf, van wie ik was, door een hersenstaminfarct. Wat voelde ik mij in de steek gelaten terwijl ik (dacht) zo mijn best te doen. Ik heb hard moeten vechten om van kasplant terug te komen naar waar ik nu sta. Fysiek niet zichtbaar meer maar met chronische beperkingen.

    Mijn redding is idd mijn, over het algemene, positieve levensinstelling. Hoe moeilijk dat soms ook was en nog wel eens is. Ik geloof er ook in dat deze ervaring 'afscheid nemen van mijn oude ik, mijn manier van leven, mijn omgeving etc. voor mij een escape is geweest van het keurslijf waarin ik leefde.

    Ik leefde naar de verwachtingen die mijn omgeving mij gaande weg de jaren hadden toegekend en daar is lastig uit te breken. Ik luisterde niet naar de signalen die ik van mijzelf kreeg om op de rem te trappen, daar had ik in mijn beleving geen tijd voor dus ik was een kei geworden in het negeren. Zelfs zover dat ik de 'taal' niet meer verstond. Ik leefde uit mijn ratio, dat was mijn overlevingsstrategie.

    Mijn ervaring is dat deze situatie mij de gelegenheid heeft gegeven om middels een spoedcursus zelfontwikkeling mijn diepste kern weer te mogen leren kennen, weer écht te mogen voelen en er weer achter komen waar mijn hart en passie naar uitgaat. (Kunst maken en mensen helpen/coachen)

    Op dit moment voel ik me nog net een 'kind' die de theorie, die ik weet en voel, goed in praktijk moet toe te passen. Dat gaat met veel vallen, opstaan, teleurstellingen en afscheid nemen van sommige mensen en materie omdat het niet meer lijkt te passen. Ik ervaar dit als erg zwaar en pijnlijk want ook ik sta nog wel eens tegen die berg aan te duwen, terwijl ik dondersgoed weet dat die nooit zal verplaatsen. Maar ja, een levensstrategie van toen 38 jaar kun je natuurlijk ook niet zo snel omgooien (nu 2 1/2 jaar verder). Geduld, regelmaat en structuur is een schone zaak en ook dat zijn nog wel eens een lastig punten voor een HSS. Ik weet dat er licht en verlichting zal zijn als ik door dit proces heen kom. Ik gun mijzelf mijn ups en downs, dat hoort erbij. Hoe heftig soms ook ik blijf doorgaan om mijn 'weten' ook in praktijk te brengen om zo vanuit mijn bewustzijn te mogen leven hoe onbegrepen door mijn omgeving ook.

    Mijn mantra wat mij helpt om door te zetten is: 'Alles komt goed, zo niet dan toch!' In combinatie met mijn overtuiging dat: "ik vond mijzelf al een mooi mens maar ondanks mijn chronische beperkingen, vind ik mijzelf nog een veel mooier mens"

    Ik begrijp heel goed (misschien wel als geen ander) hoe moeilijk acceptatie van verlies is en zeker om daarbij toch te blijven geloven dat die pijnlijke ervaringen een hoger doel hebben. Ik probeer die gedachtengang juist als soort van troost te omarmen en dat gun ik iedereen.

    Dit verhaal wilde ik graag met jullie delen, misschien kan het voor iemand een inspiratie zijn. Dan is mijn doel hiermee iig bereikt.

    Warme groet,
    Puellae

  2. In dit artikel wordt verlies op een weegschaal gelegd, verlies en daarmee verdriet valt niet af te wegen het een is niet erger dan het ander, het is er.

  3. "Voorbeeld, mensen met onbewuste angsten van onveiligheid zullen een (onbewuste) focus hebben op kwetsbaarheid, onveiligheid, vijandigheid, onmacht. Zij hebben veel kans om AANGETROKKEN te worden tot plaatsen waar die ENERGIEEN ook spelen. Mensen die positief en vrolijk ingesteld zijn zullen aangetrokken worden door ondersteunende plaatsen en ontmoetingen."

    Zo makkelijk kun je het niet stellen volgens mij. Zolang jij zelf niet in een dergelijke adschuwelijke situatie terecht komt is het makkelijk praten.

    • Alles is energie en wat er tussen " " staat is een simpele universele wetmatigheid.

      Zoals deze woorden ook weer een energie-reactie kunnen oproepen/veroorzaken.

      Als ik niets geschreven had dan was die kans daarop nul.

      Als ik nu bv schrijf; "Rob, inderdaad volgens jou kun je het niet zo stellen en je bevestigt dat zelf met je volgende zin of die zin komt daar enkel uit voort" dan verhoog ik waarschijnlijk de kans op een energie-reactie.

      Ja, verlies tis me wat, ik verlies mijn hoofdharen maar mijn ziel kijkt al uit naar een gladde kop en mijn Hoger Zelf ziet weer liever dat ik mijn kop hou en/of geheel kwijt raak, om over mijn Hart maar niet te spreken die zegt; geen idee wat verlies is, tis allemaal 1 pot nat waarin er niets te verliezen valt/is.

      Ik heb meestal een groen draagtasje van de Hema bij me dat maakt een hoop dragelijk.

      • Ik ben zelfs bewust bang en kwetsbaar. Ik heb allerlei angsten. Maar ik trek evengoed positieve situaties aan. Ik ben elke dag bezig met aliens. Ben er nog geen tegengekomen.

        Jullie willen dus zeggen dat alle jonge kinderen en baby's die verkracht worden deze situatie zelf aantrekken vanwege hun innerlijke angsten en kwetsbaarheid??? En deze angsten en onzekerheden of minderwaardigheid hebben jullie zelf nooit gehad zeker en daarom deze situaties niet aangetrokken.

        Als ik een fobie heb voor roze olifantjes kom ik die toch ook niet ineens tegen.

        Waar ik wel bij kan is dat zielen bepaalde ervaringen hebben gekozen om hier innerlijk van te groeien.

        • Rob, ik kan 3 dikke boeken schrijven over mijn angsten en onzekerheden en hoe ik daardoor situaties aantrok of creëerde.

          Tot dat ik die angsten en onzekerheden ging herkennen, erkennen, ging onderzoeken, onder ogen kwam, uitleefde.

          Nu ervaar ik nooit meer iets als negatief.

          Ik wil enkel duiden op de universele werkzaamheid.

          Ik herkende die op een gegeven moment en ook al zat ik midden in welk proces dan ook, ergens wist ik dat ik door dingen heen moest/kon gaan om vrij te geraken van heel het verleden/leerproces en er enkel het NU overbleef.

          Mij hielp die universele werkzaamheid om nergens een excuus voor te zoeken of te vinden om niet tot het gaatje te gaan/overal doorheen te gaan.

          M.a.w. hou de focus op wat bij je is (in het dagelijkse leven) en verzin/mindfuck er niet te veel omheen.

          Je herkent bepaalde universele werkzaamheden of niet.

          https://www.youtube.com/watch?v=_4YFvkQ_4vc

          • Aart, ik dagelijks de angst om dood te gaan, een ongeluk te krijgen, paniek gevoelens, dierbare te verliezen , de controle kwijt te raken, pijn te ervaren of weet het wat voor doem senario's. Deze angsten heb ik al een poos. Nog geen van deze angst is werkelijkheid geworden, ik word er alleen doodmoe van af en toe.

            Ik snap wat je bedoelt met deze wetmatigheid en er zit zeker waarheid in. Maar ik neem het met een korrelzout.

            In de context hoe jij het bedoelt heeft meer betrekking tot je diepste overtuigingen over het leven en deze worden gespiegeld. Tenminste zo zie ik het nu.

  4. Hallo Isabelle,

    Mooi geschreven artikel.
    Zeker ook omdat je het verliezen van een kind aankaart. Want vaak gaat het wel over het verliezen van een dierbare. En maar weinig ook over het verliezen van een kind.
    Iets waar ik afgelopen 18 maanden 2 keer heb moeten mee maken…. Eerst ons 8 jarig zoontje die nadat hij bij het gaan oversteken op zijn fiets is geschept door een auto en daaraan bijna direct aan is overleden. En nog geen 2 weken geleden onze 2e kindje bij een zwangerschap van bijna 4 maanden in mijn buik is overleden.
    Tja en dan komen er toch vragen ook in het spirituele. En dan lees er maar weinig over bij kinderen..
    Wie weet in de toekomst daar toch meer over te lezen…

    Met vriendelijke groet,
    Jolanda Rus

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in