DELEN
handje-in-hand

Deze keer een wat persoonlijker blog dan normaal. Meestal schrijf ik niet echt over mijn eigen leven, maar meer over wat me opvalt, deze keer een les voor mij persoonlijk, die ook anderen wat kan leren.

Zoals jullie in mijn bio(zie Nadia’s blog,red.) hebben kunnen lezen, was ik zwanger van de tweede.  8 weken terug hebben we ons tweede wereldwonder mogen verwelkomen. Dat dit mannetje mij weer veel te leren heeft, was mij al snel duidelijk.

handje-in-hand

Al tijdens mijn zwangerschap merkte ik dat VERTROUWEN een sleutelwoord was. Ons kleine mannetje lag namelijk nog lang in stuitligging. Ook nog toen de ruimte beperkt werd. Ik wist intuïtief dat ik hem het vertrouwen moest geven dat hij zelf kon draaien, áls hij dat wilde. Het kon immers ook zijn keuze zijn om zo geboren te worden.

Toen ik op een avond probeerde contact met hem te maken, voelde ik dat hij nog in stuit lag, omdat hij bang was dat ik zou denken dat hij net zo zou zijn en net zo ter wereld zou komen als zijn grote broer. Onbewust had ik het scenario van mijn vorige bevalling al vaak afgespeeld in mijn hoofd, in de hoop dat ik weer zo’n soort bevalling zou krijgen, ik had immers een mooie bevalling gehad.

Ik heb hem uitgelegd dat ik heel goed wist dat hij anders was dan zijn broer en dat hij perfect is zoals hij is. Ik heb hem ook uitgelegd dat een stuitbevalling zowel voor hem als voor mij wel moeilijker zou zijn, mogelijk zou het zelfs een keizersnede worden, waarbij ik hem uitlegde hoe dat eruit zou zien en zou voelen voor hem. Ook legde ik uit hoe een bevalling thuis kon zijn, minder fel licht, minder mensen, alleen papa en de verloskundige, en hoe de sfeer thuis anders is dan in het ziekenhuis.

 

Ik liet echter wel de beslissing bij hem, hij mocht kiezen of hij wilde draaien. Ik vertelde hem dat ik vertrouwde op zijn oordeel, hij wist wat het beste voor hem was. Nog diezelfde nacht voelde ik hem, heel langzaam, proberen te draaien. Toen ik de volgende dag een echo kreeg, bleek hij “goed” te liggen!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in die periode niet alleen vertrouwen voelde, ook angst kwam regelmatig voorbij, maar ik wist wel dat dit niet goed was en probeerde dat dus snel weer om te zetten.

 

En toen werd hij geboren, onze kanjer! Net als alle baby’s viel hij eerst af. Helaas was dit wat meer dan de 7 procent die “mag” van de verloskundigen, dus die gingen zich ermee bemoeien. Er zou bij gevoed moeten worden. Hier was ik op tegen, want ons andere zoontje is nogal allergisch, dus zo lang het goed gaat, wil ik hem zelf voeden. Bovendien hadden ze hem en mij nog niet eens de kans gegeven om op elkaar afgestemd te raken! De discussies hierover gingen een aantal dagen door, omdat ons kleintje niet aankwam, maar zijn gewicht hetzelfde bleef. En iedere dag kreeg ik weer een klap. ‘

Want ik voelde dat het goed kwam, dat hij tijd nodig had en dat ik hem moest vertrouwen! Iedere dag werd mijn vertrouwen weer de kop ingedrukt, maar iedere dag vond ik het later weer terug. Tot de dag dat ik kon laten zien dat ik het bij het juiste eind had. Hij was aangekomen en niet zo’n beetje ook. Dit heeft zich prima doorgezet en hij groeit zichtbaar heel hard nu.

 

In zijn korte leventje had ons zoontje ons al twee keer laten zien dat wij hem moesten vertrouwen.

En toen las ik gisteren, via een vriendin op Facebook, dit:

 Lieve Papa en Mama,

Toen ik nog niet geboren was namen jullie foliumzuur omdat jullie bang waren dat ik een open ruggetje zou krijgen;

Toen ik net in de buik van mama zat, vierden jullie dit feest niet met anderen omdat jullie bang waren dat ik weg zou gaan;

Toen ik 20 weken in je buik zat, deden jullie een echo omdat jullie bang waren dat mijn organen niet goed zouden ontwikkelden;

Toen ik bijna geboren zou worden, waren jullie bang voor de pijn die ik mama zou doen bij mijn geboorte;

Toen ik net geboren was werd er in mijn hiel geprikt omdat jullie bang waren dat ik misschien allemaal afwijkingen zouden hebben;

Toen ik net geboren was gaven jullie me vitamine K omdat jullie bang waren dat ik een bloedprop in mijn hoofd zou krijgen;

Toen ik net geboren was gaven jullie me vitamine D omdat jullie bang waren dat ik botontkalking zou krijgen;

Toen ik een paar maanden oud was gingen jullie me wegen en meten bij het consultatiebureau omdat jullie bang waren dat misschien groter of kleiner zou zijn dan de andere kinderen;

Toen ik een jaar was kreeg ik regelmatig prikken omdat jullie bang waren dat ik allemaal ziektes zou ontwikkelen;

Lieve papa en mama, alles wat jullie doen is goed. Voor mij zou het leven alleen makkelijker zijn als jullie wat meer vertrouwen zouden voelen hier op aarde.

Gelukkig ging ik tijdens mijn zwangerschap niet uit van angst, maar het was wel een enorme eye-opener, dit bericht.baby

Deze les is er één voor velen van ons. Het rotsvaste basis-vertrouwen dat onze kinderen in ons hebben, moeten wij hen ook terug geven. Zij zijn nog maar klein en kunnen misschien nog veel niet, maar zij hebben prachtige zieltjes en weten zoveel. Wij kunnen zoveel van ze leren en één van die dingen is dat vertrouwen, naast liefde, de basis moet zijn voor onze band met hen.

Take care,

Nadia

Lees ook Nadia’s anderen blogs op deze site : 

ga naar het blog van Nadia

16 REACTIES

  1. <3 Zo mooi! Het komt recht uit je hart! Proficiat met je zoontje en je vertrouwen.

    Vetrouwen is inderdaad iets waarvan ook ik merk dat ik er aan moet werken met mijn kinderen. Bij mijn oudste wordt het ook steeds duidelijker. Zij is namelijk de grootste spiegel voor mezelf. Lijkt heel hard op mij, heeft dezelfde 'zwaktes' als ik. Dit leidt er vaak toe dat ik mezelf spiegel aan haar. Bang ben dat zij even hard zal afzien als ik vroeger heb gedaan. Maar dat is zo beklemmend voor haar. Het beneemt haar eigenlijk haar vrijheid en maakt haar onzeker over de weg die zij kiest in haar leven. Eigenlijk moet ik er gewoon op vertrouwen dat zij meer dan wijs genoeg is om op haar poten terecht te komen. Tenslotte heb ik het er zelf ook niet slecht van af gebracht dus waarom zou zij het anders doen. En kiest zij een pad dat niet zo makkelijk is, dan is het goed dat ik er op vertrouw dat dat net het pad is dat goed is voor haar. Het is voldoende dat wij als ouders een veilige haven vormen thuis, waar zij steeds terecht kan. Een vangnet bieden als ze nood heeft om opgevangen te worden.
    Ik besef nu dat ik haar onrecht aandeed om de angsten uit mijn ervaringen uit het verleden op haar te projecteren. Ze verdient zoveel meer vertrouwen dan dat. Onze kinderen zijn zo'n mooie en wijze zieltjes. Heb enkele dagen geleden nog gezegd, dat ik meer leer van hen dan omgekeerd. 🙂

    Liefs,
    Nele

  2. hallo nadia,

    mooi geschreven hoor. ben heel blij dat ik nu lees dat je met john dit gaat aanpakken, door de kinderen te helpen!

    mijn hoop/wens gaat dan in vervulling, zodat deze kinderen niet meer hoeven mee te maken, wat ikzelf heb meegemaakt. omdat je anders bent, als kind. heel mooi!!

    succes samen en véél plezier met de kinderen!

    liefs, henriëtte

    • @Henriëtte,

      Dank je wel!

      Het is natuurlijk nog niet zeker of ik dit met John ga oppakken (heb bijvoorbeeld ook nog geen mailadres), maar het wordt me, mede door de reacties, wel steeds duidelijker dat ik hier nog meer mee kan en moet dan ik nu doe (mijn werk met jongeren met autisme).
      Ik weet zelf goed hoe het is om anders te zijn dan andere kinderen. Gelukkig hebben mijn ouders mij altijd gerespecteerd en liefgehad zoals ik ben, dat scheelt zoveel!

      Liefs,
      Nadia

  3. Beste Nadia,

    Allereerst een hele hártelijke felicitatie met de geboorte van jullie prachtige zoon en broertje.

    Intens mooi hoe je jouw ervaring verwoord en op deze wijze bij anderen binnen brengt.

    Voor jullie viertjes een heerlijk samenzijn toegewenst waarin liefde, dankbaarheid en veel mooie opgroeipleziertjes hoogtij vieren.

    Hartelijke groet, Mirjam

  4. Nadia,

    Wat heb je het helder verwoord,mooi! Zelf heb ik jaren in een kinderziekenhuis gewerkt. Ik hoorde bijna altijd van moeders dat ze hun vermoedens bevestigd kregen als hun kindje in het ziekenhuis geboren was of later tijdens opnames.
    Hoe mooi zou het zijn als alle andere ‘opvoeders’ daar ook op zouden gaan vertrouwen!
    Bij mijn (puber)zoons merk ik dat vertrouwen de belangrijkste leidraad is……
    Zeker in het onderwijs hebben we daar nog veel in te halen. Maar na al die jaren ‘strijden’ tegen de guus gemiddeld-cultuur is er wat aan het gebeuren. Mijn slogan is; niet alleen wat je kent , maar vooral wie je bent bepaalt je toekomst! Dan wordt lijden, leiden en daar wordt iedereen gelukkiger van!!

    Warme groet,
    Emmy

    • @Emmy,

      Mooi verwoord dat laatste stukje! En bedankt voor je compliment.

      Ik werk al 13 jaar met tieners en nu ook met jong volwassenen en vertrouwen is daar inderdaad (zoals ik in een eerdere reactie ook al zei) een sleutelwoord!
      En ik ben zelf opgegroeid met een moeder die altijd vertrouwen in me had, wat voor bokkensprongen ik ook maakte in mijn puberteit en dat heeft me veel zelfvertrouwen gegeven en verantwoordelijkheidsgevoel bijgebracht! Dat doe je dus erg goed!

      Hartegroet,
      Nadia

  5. Wat prachtig omschreven. Ben helemaal ontroerd. De tranen lopen over me wangen. Bedankt voor deze mooie blog.

    Liefs
    Ellen

  6. Wat mooi Nadia 🙂
    Ik raak er helemaal ontroerd van als ik dit lees.
    Wat bijzonder wat je hebt meegemaakt en wat een mooie boodschap 😀

    Als ik jou verhaal lees voel ik jou energie en weet ik dat jij heel erg goed erin bent om telepathies contact te hebben met andere en dan voornamelijk kinderen.
    Net zoals met je eigen kindje.
    Jij kunt hun diepste verlangens verwoorden naar de ouders toe.
    Ben je hier ook mee bezig? Doe je hier iets mee?

    Liefs Anne

    • @Annemarie,

      Dank je wel voor je compliment. Ik ben dankbaar dat ik je heb mogen raken hiermee.

      Ik heb nog nooit geprobeerd telepathisch contact te leggen met kinderen, behalve dus in de buik met mijn eigen kindje. Misschien is het iets wat ik in de toekomst nog mag ontwikkelen! Ik zal er eens op gaan letten.

      Liefs,
      Nadia

  7. Mooie woorden, Dit zegt toch eigenlijk genoeg.
    Onze kinderen zijn zo zuiver,met heel hun hart,liefde is wat voor hun telt. Heel vaak worden ze niet begrepen.
    Als je het verhaal leest van een kind, doet me dat wel wat. Waarom denken vele oudere mensen dat ze gelijk hebben, zeker als het om het onderwijs gaat. wij hebben als gezin hier ook vaak tegenaan gelopen.
    Vele malen heb ik gezien dat , als de leraar tegen een kind praat, dat ik dan denk. goh, dit kind is volwassener dan de leraar zelf, er wordt van de kinderen verwacht dat ze naar de taal luisteren. die de maatschappij wil. maar deze kinderen kunnen hier niet in mee gaan. daarom heerst er veel onbegrip.
    Wij volwassene mensen kunnen veel van deze kinderen leren.
    Ga met respect met elkaar om, ook de kinderen hebben het nodig, niet van je bent nog jong je moet nog veel leren. de kinderen weten precies waar het om gaat. en als je met respect met ze omgaat, krijg je veel van deze kinderen terug, het worden echt je vrienden voor het leven.
    En geef ze heel veel vertrouwen mee, .wij als volwassenen vinden dat toch ook prettig.

    heel veel groet en succes in alles Nadia,

    • @Mieke,

      Dank je wel. Inderdaad is vertrouwen ook in het onderwijs erg belangrijk. Ik kom zelf uit het onderwijs en werk nu met jongeren met autisme. Respect en vertrouwen zijn sleutelwoorden voor een goede omgang met jongeren, helemaal met jongeren met een “stoornis” (zoals deze maatschappij dat ziet).

      Warme groet,
      Nadia

  8. Mijn complimenten, Nadia…

    Ik geef zelf veel lezingen over nieuwetijdskinderen en het feit dat de ‘grote’ mensen ze niet begrijpen, waardoor ze als anders worden gezien door velen.

    Kinderen zijn bijzonder… en ja, VERTROUWEN op de kinderen, de natuur en op de goede afloop.
    Ik had het niet mooier kunnen verwoorden dan dat jij net gedaan hebt in je blog.

    Vraagje; zou je eens willen komen spreken bij de visiegroep SOPN voor kinderen en onderwijs?
    Hartegroet, John

    • @Engelentherapie Benelux,

      Beste John,

      Bedankt voor je complimenten!

      Ik heb er nog nooit over nagedacht om te spreken over dit soort onderwerpen, maar wil het wel overwegen. Kun jij me meer laten weten over waar ik precies zou spreken dan en wat het doel is? Kan ik jou ergens bereiken, zodat ik je mijn mailadres kan sturen zonder dat iedereen het kan vinden? Dan kun je de informatie daarnaartoe sturen.

      Warme groet,
      Nadia

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in