De nul

Geschreven door Diana van Doorn.

Diana van Doorn heeft enkele jaren gelden een serie artikelen geschreven met als titel: “Is Yoga de weg?” voor het magazine Ayurveda Actueel waarvan zij ook redactielid is. De artikelen zijn geïnspireerd door de spirituele kennis die zij in haar leven heeft opgedaan. Het is een synthese van de oosterse en westerse spirituele filosofie die zij vanuit haar eigen inzichten beschrijft. De artikelen zijn verkort en bewerkt speciaal voor de Nieuwetijdskind website. Drie bewerkingen hebben eerder op de website gestaan met als titel: Karma, De Liefde en India/Bharat.

De vier grote cycli: Yuga’s

  1. deel 1
  2. deel 2
  3. deel 3
  4. deel 4
  5. deel 5

Deel 3: Het kosmische spel met de ziel als acteur

Jij die in de hemel thuis hoort,
Denkt dat je deel uitmaakt,
Van de stoffelijke wereld.
Je tekent in het stof een afbeelding van jezelf
En bent je oorsprong vergeten.

Djelal-al-din Rumi

In de vorige delen beschreef ik de droom van de koning van Babel en de betekenis ervan. Deze droom geeft inzicht in de Yuga’s; dat zijn de grote tijdperken in de evolutie. Nu ga ik verder met de rol van de ziel/jiva in het Kosmische spel, in het Sanskriet Lila genoemd. De weg van de ziel/jiva is geen eenduidige lineaire gebeurtenis. Ik zal dit illustreren met een Joods verhaal.

Er was eens een vader met twee zonen. De jongste zoon vroeg op een zeker moment aan zijn vader of hij zijn deel van de erfenis kon krijgen. Dit had hij nodig voor zijn reis naar een ver land. De vader gaf zijn zoon waar die om vroeg en wenste hem een goede reis De zoon vertrok naar het verre land. Daar aangekomen gaf hij zich over aan alles wat het leven hem te bieden had. Hierdoor verkwistte hij zijn vermogen. Op een zeker dag kwam er hongersnood in dat land en de jongen begon honger te lijden. Na enige omzwervingen vond hij een baantje als varkenshoeder. Door de honger gedreven, voedde hij zich met de schillen die de varkens aten. Maar de schillen voedden hem niet. Hij zei tot zichzelf “de dagloners van mijn vader hebben overvloed en ik kom om van de honger”. Hij besloot terug te gaan naar zijn vader om hem vergiffenis te vragen.

De vader zag zijn zoon van veraf aankomen en werd door Liefde bewogen. Hij liep zijn zoon tegemoet en omhelsde hem. De zoon zei in diep berouw tot zijn vader, “Ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u, ik ben niet waardig uw zoon te zijn”. Doch de vader riep zijn bedienden en zei; “Breng mijn zoon de beste kleding en schoenen en geef hem een gouden ring aan zijn vinger. Maak een feestmaal klaar want mijn zoon was dood en is weer levend geworden”.

Die dag werd er feest gevierd.

De oudste zoon was ontstemd door dit gebeuren en zei tot zijn vader: “Zoveel jaren ben ik al in uw dienst en heb nog nooit een gebod overtreden, maar u heeft nooit een feestmaal voor mij gegeven. Mijn broeder die zijn erfenis er doorgejaagd heeft en met alle geboden heeft gebroken, voor hem geeft u een feestmaal”. Zijn vader sprak hem liefdevol toe een zei: “Zoon je bent altijd met mij en alles wat mij toebehoort is ook van jouw. We moeten feestvieren want je broer was dood en is tot leven gekomen. Hij was verloren en is weer gevonden”.

Dit verhaal geeft een illustratie van de weg van de ziel/jiva.

De ziel/jiva maakt, alvorens hij een menselijke vorm aanneemt, vele gedaanteverwisselingen door, beginnend in het minerale rijk, vervolgens via het planten- en dierenrijk. In deze fases heeft de ziel nog geen individuele zelfstandigheid. De weg naar een individueel zelf begint wanneer hij geboorte neemt in de menselijke vorm. In deze menselijke vorm maakt hij een lange reeks van incarnaties door, die hem leren geheel op “eigen benen te staan”. De ziel/jiva leert in de verschillende omstandig- en hoedanigheden tot volledige bewustwording te komen, wat leidt naar de realisatie van zijn ware Zelf, het Âtmâ.

Ervaringen vinden plaats in allerlei afwisselende omstandigheden, in een mannelijk lichaam of een vrouwelijk lichaam, op allerlei plekken op aarde, arm of rijk. Als de ziel/jiva door de ervaringen een rijping heeft ondergaan, komt er een moment dat zijn verlangen niet meer naar een geboorte als mens uitgaat. Hij/zij wordt zich bewust, zoals in het bovenstaande verhaal, dat het leven slechts een aaneenschakeling is van vreugde, verdriet en verval (VVV) en dat er niets blijvends is onder de zon. De ziel laat dit de mens voelen en brengt hem/haar in omstandigheden waarin hij/zij tot besef komt genoeg te hebben van het VVV. Het moment is dan aangebroken om op zoek te gaan naar de Bron waar hij/zij ooit vandaan kwam. Niet in dezelfde onwetendheid als bij de aanvang van de reis, doch gerijpt en bewust geworden.

Het verhaal gebruikt de varkens als beeld. In het Jodendom is een varken een onrein dier daar het zich voedt met schillen. Schillen veronderstellen de buitenkant van iets, er is geen inhoud meer. Schillen vallen op de aarde, verdrogen en verrotten. Alleen een varken eet ze nog. Een varken staat in dit verhaal synoniem voor een mens die zich alleen ophoudt met de buitenkant van het leven; volledig opgaat in een zintuiglijk bestaan en de wisselvalligheden van het dagelijks leven. Zijn innerlijke leven is nog niet ontwaakt, of wordt ontkend en verwaarloosd. Het varken, als dier, heeft zijn plaats in het Kosmische drama, dus het betreft geen oordeel, doch het wordt als beeld gegeven.

Ik heb ongeveer 25 jaar geleden een film gezien over de bevruchting van een eicel door spermacellen in een baarmoeder. De film liet verder de ontwikkeling zien van de foetus naar een babylichaam. Deze film was gemaakt, ik meen in Zweden, met medewerking van een echtpaar waarvan zij inwendig gefilmd werd met een camera zo groot als een speldenknop. Wat ik daar zag, de inwendige baarmoeder, leek op een kleine kosmos. Je zag de ruimte waarin een eicel een draaiende roterende beweging maakte, die in tegengestelde richting ging van de klok. Dit intrigeerde mij sterk, zeker omdat ik astronomie en astrologie bestudeer.

In groten getale zwommen de spermacellen de baarmoeder binnen en probeerden de eicel binnen te dringen. Doch de eicel was selectief voor het toelaten en uiteindelijk werd er maar één spermacel toegelaten. Dat is nog eens een selectie aan de deur!

Vervolgens smolt de eicel samen met de spermacel. Daarna vond er in de cel een tweedeling plaats. Dat weerspiegelt de potentie van het vrouwelijke en mannelijke. Toen, in de loop van uren, dagen en weken, ontspon zich het proces van celdeling en de vorming van een foetus, een lichaam. In een korte tijd, tijdens de film, zag je dit ontstaan. In de spermacel zit de blauwdruk van de lichamelijke mens en de eicel geeft deze vorm en voedt deze, via de baarmoeder en het bloed van de vrouw. De foetus nam vervolgens allerlei gedaanten aan van de voorgaande evolutionaire levensvormen, die hebben geleid tot de huidige menselijke vorm. Deze vormen zijn zowel van de ongewervelde als de gewervelde dieren, tot aan de menselijke vorm. In 9 maanden tijd wordt dat wat miljoenen jaren nodig heeft gehad om de huidige menselijke vorm te creëren, doorlopen in de baarmoeder van een vrouw! Dit ter voorbereiding voor de incarnatie van de ziel/jiva. Het lichaam draagt de kenmerken van de drie natuurrijken in de breedste zin van het woord. Uit de minerale evolutie komt het skelet, uit het plantenrijk de levenstromen en ethers, en uit het dierenrijk het instinkt om te overleven.

Na een gemiddelde van 9 maanden is de tijdelijke “woning” van de ziel/jiva gereed. De hemelse mens daalt af naar de aarde en betreedt zijn woning. En met deze afdaling verliest hij/zij alle herinneringen, over zijn hemelse afkomst en van vorige levens op aarde. Maar deze “geschiedenis” is niet verloren en zal weer herinnerd worden als hij innerlijk ontwaakt.

De vraag die soms opkomt is: ”waarom weten we niets?” Wel, er gaat een verhaal rond dat bij de geboorte, als de adem ingeblazen wordt, een engel zijn/haar wijsvinger verticaal onder de neus legt en ons zegt alle voorgaande ervaringen te vergeten, zodat we fris en vrij op nieuwe gelegenheden kunnen reageren en/of ingaan. Dat is de betekenis van het gleufje boven de lip en neus. Het merkteken van de geboorte-engel!

De geboorte van de ziel/jiva vindt plaats in een kosmisch drama. Een immens krachten- en energiespel, waarbinnen allerlei werelden zichtbaar en onzichtbaar als decor aanwezig zijn. Werelden die op hun beurt weer beheerst worden door hun eigen wetten en eigenaardigheden. In dat spel/lila vindt de geboorte van de ziel/jiva plaats, zoals in engere zin de ontwikkeling van een baby in een baarmoeder. Hier op deze aarde heeft de ziel/jiva de opdracht het Âtmâ, het Goddelijke zaad, tot wasdom en bloei te brengen. Gelijk een mosterdzaadje, het kleinste zaad onder de zaden. Als dit zaad ontluikt en opkomt uit de grond en groeit, wordt het groter dan alle tuingewassen. Door zijn grote takken kunnen de vogels in zijn schaduw nestelen en de dieren op aarde verkoeling vinden (Marcus 4:33).

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in