relatie met je moeder
https://www.pexels.com/nl-nl/foto/achteraanzicht-bekijken-h2o-haar-169908/
Leestijd: 4 minuten

“Het is dus niet mijn schuld”, concludeerde Sanne. De band met haar moeder was ingewikkeld. Sanne kon zich niet anders heugen dan dat ze in een slachtofferrol zat. Dit begon al met Sanne’s geboorte. Tijdens feestjes was deze voor moeder voer voor een ‘grappige’ anekdote: “Ik lag in een plas bloed en de anderen hadden alleen maar oog voor jou”. Daarmee was de toon van Sanne’s leven gezet.

Als hooggevoelig meisje pikte ze de zware energie van moeder op en deed ze er alles aan om dit op te lossen. Maar wat ze ook deed, moeder bleef boos en ontevreden. Sanne begreep niet dat moeder boos op het leven was.

Zoals vele hooggevoelige kinderen, voelde Sanne zich verantwoordelijk voor moeders gemoedstoestand. Maar moeders humeur verbeterde niet, wat maakte dat Sanne zich schuldig voelde en nóg meer haar best deed.

Als volwassen vrouw doet ze nog steeds pogingen om haar moeder tevreden te stellen. Ze voelt zich schuldig omdat een deel in haar vindt dat ze moeder niet genoeg belt, bezoekt en helpt. Het is een algemeen gevoel van falen: ‘Ik doe het niet goed’. In de sessie realiseerde Sanne zich dat het haar nooit zou lukken om moeder tevreden te stellen.bewust moeder schap

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram

Het besef komt pas later

Een complexe moeder-kind relatie is een terugkerend thema in sessies. Deze destructieve dynamiek beïnvloedt het verdere leven. Vaak duurt het lange tijd voordat mensen door hebben hóe ongezond het contact met hun moeder is. Het is ‘normaal’ geworden dat je moeder voortdurend commentaar heeft, steeds een beroep op je doet en je stilzwijgend afwijst.

Soms zéggen moeders iets anders dan ze je laten voelen. Marianne werd van jongs af aan door moeder liefkozend haar oogappeltje genoemd. Ze was lange tijd in de veronderstelling dat ze dat ook daadwerkelijk was. Tot ze zich bewust werd van het claimende en manipulatieve gedrag van haar moeder. Ze was zeker haar oogappel, maar alleen op de onzichtbare voorwaarde dat ze aan haar wensen voldeed.

Een andere reden waarom we pas op latere leeftijd door hebben dat het contact met moeder ongezond is, is dat het onder ogen zien van deze realiteit bijna té pijnlijk is. Je wordt afgewezen worden door degene die jou heeft voortgebracht.

Eerlijk naar jezelf

Vraag je je wel eens af of je een liefdevolle verbinding hebt met je moeder? Sta dan eens stil bij het volgende.

Hoe voel je je voorafgaand aan jullie ontmoeting? Ga je met lood in je schoenen naar haar toe of ben je ontspannen? Wees eerlijk tegen jezelf, je verstand vertelt je waarschijnlijk dat je geen negatieve gevoelens mag ervaren, ‘omdat het je moeder is’.

Voel je je vrij om je mening te geven? Of ben je zeer kieskeurig en strategisch over hetgeen je ter sprake brengt? Je voelt het verschil of je hierin gemakkelijk je weg vindt of gevangen zit in een ontastbare angst en gespannenheid.

Hoe voel je je na jullie ontmoeting? Als je merk dat je je ‘leeg’ voelt, zou dit een signaal kunnen zijn dat er ongezonde patronen spelen

Sta ook eens stil bij het beeld dat van jou als kind wordt geschetst. Wordt er met vertedering en warmte over je gesproken? Of worden jouw (mindere) eigenschappen uitvergroot en ‘grappig’ verteld? Durf de werkelijke betekenis achter de woorden te voelen.moeder met kind

Schuld?

Is je moeder niet in staat om jou daadwerkelijk lief te hebben en te accepteren zoals je bent? De kans is groot dat de oorzaak ligt bij oude pijn die ze met zich mee draagt. Deze maakt dat haar hart op slot zit en verhindert een liefdevolle verbinding tussen jullie. Voor de meeste moeders is dit net zo pijnlijk als voor jou en leeft er diep van binnen de wens om wél een fijne band met je te hebben.

Het is in de meeste gevallen eerder een situatie van oorzaak en gevolg dan van schuld. Het is belangrijk om je bewust te worden van eventuele schuldgevoelens naar je moeder toe. Deze hebben een lage vibratie en stagneren je groeiproces.

Hoe breng je verandering?

De sleutel ligt bij jou. Mocht je nog in het patroon zitten van het tevreden stellen van je moeder, dan dien je je te realiseren dat je hiermee de situatie in stand houdt. Met al je goedbedoelde inspanningen voeg je energie toe aan een ongewenste situatie. Hoe harder jij je best doet, des te meer reden je moeder heeft om te blijven zitten waar ze zit. Bovendien ontneem je haar de kans om zélf verandering te brengen in jullie relatie en om verantwoordelijkheid te nemen voor haar leven.

Wellicht ga je er bij voorbaat van uit dat je moeder te oud is of geenszins bereid is om te veranderen. In mijn werk ervaar ik dat er meer mogelijk is dan we denken. Je moeder bevindt zich in een energetische gevangenis. Het is comfortabel en vertrouwd, maar diep van binnen voelt het ook voor haar niet prettig.

Jij bent de beste moeder voor je kind!Draag je verantwoordelijkheid voor haar over aan het universum. Zij kunnen je moeder beter helpen dan wie ook. Mits ze dit toelaat. Dit doe je door je moeder met je ogen dicht je te visualiseren. Maak contact met je hart. Spreek uit wat je haar daadwerkelijk wil zeggen. Op deze manier ben je energetisch met haar in contact. Mocht je dit lastig vinden, dan kan energetische begeleiding jou hierbij helpen. Wanneer je contact maakt op zielsniveau, is er een werkelijk contact en staat de ander meer open voor verandering en groei.

Heel jezelf

Daarnaast is het belangrijk om jezelf te helen. Laat het verdriet toe dat je nooit de moeder hebt gehad die je had gewenst. Dit is een rouwproces, neem hier de tijd voor. Troost en koester het kleine kindje in jou dat zich eenzaam en verdrietig voelt. Wanneer jij hier zelf zorg voor draagt en dus voor jezelf, verandert je energie en de verbinding met je moeder. Mogelijk brengt dit een verandering in het contact met je moeder. In ieder geval verandert dit het contact met jezelf. Schuldgevoel maakt plaats voor zelfliefde. Ben jij er klaar voor om de verantwoordelijkheid voor je moeder los te laten en meer aandacht aan jezelf te geven?

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram

19 REACTIES

  1. Dit raakt me, en maakt veel duidelijk. Ik kon niets goed doen, en dat maakt je onzeker en onzichtbaar. Het voelde altijd zwaar om naar haar toe te gaan. Ze was er niet toen ik haar zo hard nodig had. Ze is in juli overleden. En ik voel dat ze me nu pas begrijpt. Onze band is beter, ik heb nu rust, hoef me niet meer te bewijzen. Ik ben goed zoals ik ben. Ik heb geen verdriet, mis haar lijfelijke aanwezigheid niet. En na het lezen van dit stukje weet ik dat ik me daar ook niet schuldig over hoef te voelen. Dankjewel!

  2. Super mooi geschreven! Onze moeder liet ons Het Licht zien. En in onze cellen en DNA zitten de lichtdeeltjes van onze voorouders. Het lijkt er op dat we steeds meer van de oude Lichtlijnen afgaan. Van het Archetype Moeder bijvoorbeeld. Omdat ons het Licht laten zien op een of andere manier ten koste van ‘haar licht’ leek te zijn gegaan. Moeder Archetype heeft geleerd dat haar leventje voorbij is als de kids krijgt. Ze is in feite in de schaduw van haar dienstbaarheid gaan staan van het Archetype Moeder. Ze kan jaloers zijn op haar dochter die ‘nog een heel leven’ voor zich heeft met al die kansen die zij of ooit had en niet meer krijgt, of nooit gehad heeft.

    Het Lichtnetwerk van voortzetting van leven kent verschillende Tijdsgeesten. De soms nog ongeheelde oorlogswonden van ouders (of voorouders) spelen ook een rol. Als je zelf bijvoorbeeld geen kinderen wilt, dan ontzeg je haar de kans om grootmoeder te zijn en bent dan niet dienstbaar aan voortzetting van het Moeder Archetype. Wat er gebeurt is dat de slachtofferrol van de moeder als een narcotica werkt. Van narcotische narcist. Door haar houding bevriest zij de levende delen van haar kind, waarmee zij het ‘goed houdt’ in een denkbeeldige baarmoeder van macht over leven en dood. Dit wordt ook wel de ‘Valse Navelstreng’ genoemd. Vals in de zin van niet voedend. Het kind wordt bevroren en wil ont-dooi-t worden.

    Als je je moeder ‘loslaat’ kun je jaren in diezelfde bevroren toestand blijven. Vreemd genoeg helpt het dan om je juist niet meer richting haar te kunnen bewegen. Het donkere bevroren deel van haar heeft ook met frigiditeit te maken. Ergens is haar sexuele kracht niet meer van haarzelf geweest en jou als product daarvan te zien herinnert haar daar aan. Ook sterk religieuze moeders hadden hier last van. Vaak weten moeders dat hun kind anders is dan zij omdat ze in een tijd leven (zoals nu) waarin vrouwen niet alleen hun moederschap (anders) mogen invullen maar velen zijn begonnen aan de losmaking van vooroudertradities. En dat kan bij een moeder veel angst oproepen. Een deel van haar ‘sterft’ dan namelijk ook uit en die ‘dood’ maakt zich voelbaar in het contact. Ze voelen dat jij ergens ‘een einde’ aan maakt. Dus dreigt ze het zelf wel te doen… Liever zelf dader dan ‘slachtoffer’.

    Het is het ‘laatste verraad’ aan zichzelf dat voelbaar werd. Maar als ze zijn overleden kan het zomaar zijn dat ze zich kenbaar aan je maken omdat ze je snappen. En dan kan er opeens veel inzicht loskomen in patronen. Ik heb heel lang gedacht dat ik de moeder in mijzelf diende te omhelzen naar het kind in mijzelf toe. Maar elke moederlijke archetype deed mij inzien dat ik gekomen ben om Vrouw te zijn. Anders blijf je hink stap hink stap met een rechtzetting en genezing bezig die nooit die jaren kunnen teruggeven. Spelen als Vrouw, nodigt ook jouw delen uit die vaak niets meer met een moederfiguur te maken willen hebben. Het is een illusie dat moeder en kind samenhoren. Vrouw en kind is what we are. Heerlijk!

  3. Zo herkenbaar, dit. Het is nèt of ik het zelf geschreven heb. Heel mijn leven gekleineerd, bekritiseerd en gemanipuleerd door mijn moeder. Totdat ik een zware burn-out kreeg en ik mezelf tot 2x toe vrijwillig heb laten opnemen in een herstellingsoord. Daar gingen alle kwartjes vallen. Daarna een betere band gekregen met mijn vader, tot grote ergenis van mijn moeder. Ze kon me niet meer manipuleren en pap “zwart maken”. Volgens haar lag alles aan hem. Ik kreeg steeds meer begrip voor het zware leven wat mijn vader gehad heeft met haar. Op zijn sterfbed begreep ik hem als geen ander, hij wilde niet meer leven, was inmiddels 92 en helemaal klaar met haar. Euthenasie werd geweigerd, toen is hij gestopt met eten en drinken. Binnen 4 weken was hij weg. Maar ik hoorde mijn moeder aan zijn sterfbed haar excuses maken, dat ze geen betere echtgenote geweest was. Karma!!! Anderhalf jaar na zijn overlijden kreeg ik nòg een trap nà. Mijn moeder, broer en zijn vrouw hebben pap’s as uitgestrooid zonder mij. En zonder mij ervan op de hoogte te stellen. Tijdens een gewoon telefoongesprek met mijn moeder flapte ze het er gewoon uit en had nog niet eens in de gaten dat ik een brok in mijn keel kreeg gestopt. Ben 2 maanden later 150 km gaan rijden om de as van mijn vader te vinden in de srooituin bij het crematorium. Daar stond ik dan. “Hier ben ik, pap, maar ik weet niet waar je ligt”. Heb zo goed als het kan, gebroken met mijn familie. Mijn moeder bel ik alleen als ik zin heb, en zie haar 1 of 2 x per jaar, omdat ze al 92 is. Ik doe het voor mezelf, ik moet dalijk met mezelf verder kunnen leven. Dan heb ik er alles aan gedaan en hoef ik mezelf niets te verwijten. Maar voor mijn gevoel ben ik helemaal klaar met hun. Mijn vader is bij me en beschermt me, en hij weet wat ze gedaan hebben, heeft alles “gezien”.

  4. Ik ben redelijk onervaren op het gebied van energetische verbindingen, maar erg geïnteresseerd. Hoe moet het zinnetje “Mits ze dit toelaat.” worden geïnterpreteerd? Is het nodig om hier vooraf over te spreken of is het ook mogelijk zonder overleg (onbewust dus voor de ander) verbinding te maken?

  5. Wat een herkenbaar stuk over de complexe relatie met je moeder.
    Doordat ik als jong meisje al voor mijn depressieve moeder zorgde en daarnaast voor mijn zusje, heb ik zelf nooit echt kind kunnen/mogen zijn
    al op jonge leeftijd werd ik geconfronteerd met de problemen van mijn moeder die zij altijd met mij besprak. En was er geen ruimte voor mij als kind.
    Alles draaide in het leven van mijn moeder om haar. zij kon de zorgen en het verdriet van haar kinderen er niet bij hebben.
    ik heb veel gehad aan het boek “te vroeg volwassen”van Marinka kamphuis. dit gaat over parentificatie.
    nu ben ik 56 jaar en ben de enige van haar drie kinderen die nog voor haar zorgt, maar voel me niet meer verantwoordelijk voor haar geluk.

  6. Heel herkenbaar. Bij mij kwam de omslag toen het, tijdens een cursus van de zaak, ging over ‘kringen om jezelf’. In de eerste kring om jezelf zitten de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, en ik dacht: ‘raar. mijn moeder zit in die eerste kring en daar heb ik dat helemaal niet bij’. Integendeel: als ik naar mijn moeder toe ‘moest’, bouwde ik eerst een muur om mijzelf. Toen ik de cursusleidster vroeg hoe dat zat zei ze: ‘meid, je moeder zit niet in die eerste kring’. Als een donderslag bij heldere hemel voelde dat. Wat een inzicht! En waarom zat ze dan niet in die eerste kring, ging ik vervolgens ‘savonds in bed overdenken. Omdat zij dat niet wil!!
    Dat veranderde alles. Vanaf toen hoefde ik niet meer te proberen een band met haar te krijgen. Na 40 jaar was ik vrij. Daarna zorgde ik nog steeds wel voor haar, want ze was ziekelijk, maar ik hoefde niet meer te zorgen dat ze gelukkig werd en ik hoefde niet meer te blijven vragen om haar liefde en het gemis te voelen.

  7. Hoi

    Heb je wel eens gedacht om familie opstellingen te doen?
    Hierdoor heb ik de dingen terug gegeven die bij mijn ouders horen. En kan ik steeds meer en meer mijn eigen ik leven.
    Het hey bijzondere was altijd als ik dat had gedaan, zonder dat ze er bij waren he, veranderde er iets in onze relatie, positief.
    Nu mijn vader overleden is kan ik pas voelen hoeveel hij van mij houdt. Er zit geen aardse vorm meer tussen. Hoewel hij altijd voor me klaar stond, verlangde ik naar dat hij trots was op wie ik ben een wat ik doe. Dat was hij ook maar kon het niet laten voelen. En nu is er rust, omdat ik zijn liefde voel.
    En met mijn moeder… Ze is zo lief, maar het is zo heftig geweest na mijn vader is overleden.
    Ik heb echt duidelijk de grens moeten trekken dat als ze dingen niet accepteerde, ze mij ook kwijt zou zijn.
    En het mooie is dat sinds ik dat heb gegaan, de band fijner en fungeert is geworden. Ook door al mijn projecten met mijzelf aan te pakken, te doorvoelen en los te laten. Pfffff het is nogal een ding in het dagelijks leven met kinderen.
    Nu 3 jaar na mijn vaders dood kan ik zeggen dat het eindelijk gezellig is om even te lunchen of koffie met mijn moeder te drinken en meer gesprekken te voeren waar ik voor mijzelf sta zonder 100%op mijn hoede te hoeven zijn.
    Het zijn ingewikkelde Projecten en ik hoop dat ik het anders aan mijn kids heb doorgegeven.
    Liefs Jolanda

  8. Met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel bovenstaand artikel gelezen. Toeval bestaat niet..
    Veertig jaar geleden op mijn 18e de deur uitgezet door mijn ouders. Ik hoor het mijn moeder na al die jaren nog steeds zeggen: ‘Ik zou haar huwelijk kapot maken..’ 40 jaar lang, uit schuldgevoel, al die jaren stinkend mijn best gedaan om haar huwelijk weer proberen te ‘lijmen’.
    Al die jaren probeerde ze keer op keer haar huwelijks problemen met mij te delen. Tot de dag dat ik langzaam begon te ontwaken en te snappen dat er iets niet klopte. Ik werd mondiger en begon wat vaker van me af te bijten.
    Nu ze beiden (89 en 87) met Dementie in een verzorgingstehuis zitten en elkaar eigenlijk alleen maar de gehele dag het leven zuur aan het maken zijn is er pas geleden bij mij iets geknapt. De avond nadat mijn vader in het donker op de fiets was vertrokken en onvindbaar was probeerde ze met haar drama verhaal weer mijn medelijden te wekken. Voor het eerst heb ik haar durven zeggen dat het zo niet okay is om je kind de deur uit te zetten met het verwijt dat het je huwelijk kapot maakt om vervolgens met hetzelfde kind je huwelijksproblemen weer te bespreken!!!
    Het heeft, na lange en zware jaren, z’n sporen getrokken in mijn leven. Voel me overal ongewenst en ben zo onzeker geworden dat ik momenteel sociaal een enorm terug getrokken leven leid. Door iedere dag weer de pijn van niet goed (genoeg) zijn te voelen is de muur om mij heen zo dik en hoog opgemetseld dat hij door niets en niemand meer omver geduwd kan worden.
    Soms héél soms, als ik verdrietig ben en medelijden met mezelf heb durf ik voor heel eventjes en voorzichtig aan mezelf te vertellen dat ik béter verdiend heb..

    • lieve “zij”wat herken ik mezelf hier in, ook het teruggetrokken zijn en de muur om je heen,,,,het ongewenst voelen enz
      vreselijk om te horen om te lezen. weet dat ook jij de moeite waard bent en dat jij er mag zijn

  9. Heel erg bedankt dat je dit naar buiten brengt. Vaak ziet de omgeving/ familie je als een ondankbare/ egoïstische dochter en kan je het ook niet aan ze uitleggen of willen niet luisteren en hebben ze al hun oordeel klaar. Vaak komt dit omdat de betreffende moeder de omgeving manipuleert.
    Vriendelijke groeten, Daphne

  10. Héél bekend, ik ben nu eenenzeventig en werd mismaakt geboren en heb mijn hele jeugd gehoord, dat als mijn moeder in het ziekenhuis was bevallen, ze me nooit had geaccepteerd. Ik had ‘antennes’ op mijn oren en mijn neus zat opgedrukt tot tussen mijn ogen en mijn mond was daardoor driehoekig. Ik had klem gezeten en was helemaal blauw. Er zijn ook geen babyfoto’s van mij en één en ander is operatief rechtgezet.
    Later ontwikkelde mijn moeder het syndroom van Munchausen by proxi en je kan mijn jeugd voorstellen. Vóór mijn tweede verjaardag zat ik in het kabouterhuis in Amsterdam, en van mijn 8ste tot mijn negende zat ik in een psychiatrisch sanatorium Vosseveld, in Soest.
    Mijn ‘heling’ kwam toen mijn ouders dement werden. Toen werden ze echt afhankelijk van mij en ik heb voor ze gezorgd tot hun dood.
    Als je het niet krijgt, moet je het geven, want ik heb geleerd dat geven en krijgen hetzelfde zijn, als het uit je hart komt.
    Door hen te geven wat ik nooit kreeg, heb ik gevoeld wat ik nodig had en ik wil het niet overdoen, maar ben nu tevreden met wat er was.

  11. wat een herkenning,,ook ik ben daar het “slachtoffer “van…manipulatie, huilen als een kleuter, dreigen met zelfmoord, slachtofferrol, dreigen ,liegen, negatieve aandacht vragen etc
    en dat gaat echt niet meer over hoor..ik heb alleen maar medelijden met haar, met haar verspilde leven en het koude en liefdeloze bestaan.
    maar ik heb me er toch een last van,tjemig..nu hard bezig met mijn pleasegedrag overboord te gooien en het voor mezelf en mijn kinderen fijn te hebben.
    jammer genoeg heb ik nooit een fijne gezinssituatie gehad en dat mis ik enorm…

  12. Zo herkenbaar, dat ik als kind haar zware energie voelde en dat ik haar wilde beschermen tegen “de grote boze wereld”. Uiteraard zat zij constant in slachtofferrol, die ik toen als kind nog niet kon herkennen. Haar boosheid en agressie naar mij zag ik als normaal, hoewel ik diep van binnen wist dat dit niet normaal is. 12 jaar geleden zat mijn been in gips en kon ik niet lopen, het heeft bijna een jaar geduurd voordat ik weer normaal kon lopen. Voor de zoveelste keer was zij er niet voor mij, niet eens even bellen om te kijken hoe het met mij gaat, toen was ik er echt klaar mee en besloot alle banden te breken met haar. Dat was de beste keuze ooit geweest. Alhoewel ik nog steeds verlangde naar moederliefde, wist mijn gezond verstand dat ik dit niet zou krijgen van mijn eigen moeder. Nadat ik banden met haar heb verbroken heb ik alle energie en aandacht aan mijzelf geschonken. Het was niet makkelijk, maar ik heb geen moment spijt gehad van mijn keuze.

  13. Dit ‘verhaal’ heb ik aan den lijve ondervonden en het duurde erg lang voordat het voelde dat dit niet natuurlijk was. Het gaat maar door als de niet-loyale stap gezet wordt hier in niet mee te gaan. Die stap is gelijk een oplossing en een duidelijke boodschap van STOP en niet verder! Dit om oorzaak en gevolg te doorbreken. Achteraf een eitje en vooraf heeft het grotendeels mijn leven gekost om aan te werken. Het moet eerst te gek worden om eindelijk op te staan.

    Fijn om te zien dat dit thema nu wereldwijd speelt. Macht en manipulatie is er op grote schaal. Zonder geweten is het hek van de dam. Velen hebben het leven gelaten – en doen dat nog – omdat de wurggreep te groot werd. Ik ben heel blij dat er een ommekeer gaande is! TV uit en ogen open!

  14. Wat heb je weer een prachtige timing Zo herkenbaar! Al is mijn moeder niet manipulatief. Eerder gebroken en niet in staat zichzelf lief te hebben. Ze doet de laatste jaren zo haar best om attent te zijn, dichterbij te komen, alleen ik kan er zo weinig mee…. alles wat jij omschrijft; zodra ze binnen is heb ik spanning en voel me leeg nadien. Ik durf nog steeds niet alles te zeggen wat ik voel. Hoe moeilijk ik haar liefde toe kan laten nu ze die sinds enkele jaren wel naar me wil uiten… het kleine meisje in mij wantrouwt dit ‘nieuwe’ gedrag. Dankjewel, ik ga zo gelijk even jouw oefening doen.

  15. Herkenbaar. Als kind kreeg ik de schuld van het leed van mijn moeder.
    Ik was bang voor haar, ze was namelijk zeer onvoorspelbaar. Dus ik was altijd erg op mijn hoede; wat zeg ik, wat doe ik…
    Haar overlijden voelde voor mij toen als 11 jarige als een bevrijding.
    In mijn puberteit kwam het missen van de moeder die ik nooit had. Ik was zo jaloers op lieve moeders die ik zag knuffelen met hun dochters, samen shoppen etc. Dat deed pijn. Vervolgens kwam boosheid; waarom moest je je zo gedragen mam, waarom kon jij dit niet. Maar nu is er al jaren vrede in mij; het is goed zo; mama kon niet anders op dat moment. Ik voel nu liefde voor haar i.p.v boosheid.
    Ik merk wel dat in mijn dagelijks leven altijd bezig ben met de ander en niet altijd mijn hart laat spreken. (Hiermee cijfer ik mezelf onbewust weg) Hoe kan ik dit doorbreken? Komt dit door vroeger? En waarom leg ik de lat voor mijzelf zo hoog? Dat is mijn nieuwe innerlijke zoektocht…

    • Hoi

      Heb je wel eens gedacht om familie opstellingen te doen?
      Hierdoor heb ik de dingen terug gegeven die bij mijn ouders horen. En kan ik steeds meer en meer mijn eigen ik leven.
      Het hey bijzondere was altijd als ik dat had gedaan, zonder dat ze er bij waren he, veranderde er iets in onze relatie, positief.
      Nu mijn vader overleden is kan ik pas voelen hoeveel hij van mij houdt. Er zit geen aardse vorm meer tussen. Hoewel hij altijd voor me klaar stond, verlangde ik naar dat hij trots was op wie ik ben een wat ik doe. Dat was hij ook maar kon het niet laten voelen. En nu is er rust, omdat ik zijn liefde voel.
      En met mijn moeder… Ze is zo lief, maar het is zo heftig geweest na mijn vader is overleden.
      Ik heb echt duidelijk de grens moeten trekken dat als ze dingen niet accepteerde, ze mij ook kwijt zou zijn.
      En het mooie is dat sinds ik dat heb gegaan, de band fijner en fungeert is geworden. Ook door al mijn projecten met mijzelf aan te pakken, te doorvoelen en los te laten. Pfffff het is nogal een ding in het dagelijks leven met kinderen.
      Nu 3 jaar na mijn vaders dood kan ik zeggen dat het eindelijk gezellig is om even te lunchen of koffie met mijn moeder te drinken en meer gesprekken te voeren waar ik voor mijzelf sta zonder 100%op mijn hoede te hoeven zijn.
      Het zijn ingewikkelde Projecten en ik hoop dat ik het anders aan mijn kids heb doorgegeven.
      Liefs Jolanda

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in