Zo als iedereen in onderwijsland ziet, is het opvallend dat er veel kinderen met gedragsproblemen zijn gediagnosticeerd. En als het niet een gedragsprobleem heeft, is er wel een andere reden dat het kind schijnbaar niet goed mee kan met het onderwijs.

De aandacht gaat makkelijker naar de prikkels om zich heen. Kinderen zijn zeker wel geïnteresseerd in het leren. Maar de wijze waarop het gegeven wordt sluit bij hoogsensitieve kinderen niet altijd even goed aan. Dat betekent niet dat de kinderen dom, of gedragsproblemen hebben of iets dergelijks.

Vanuit mijn eigen ervaring als kind, was ik ontzettend gevoelig voor prikkels om mij heen. Tijdens mijn pubertijd begreep ik dat hoogsensitief/indigo kind was en uiteraard ben. Ik was net een spons voor alle prikkels om me heen. Dit maakt mij snel moe. Ik begreep mensen op de een of ander manier en wist onbewust ook de oplossingen voor hun problemen. Alleen wist ik in tegenstelling tot nu niet goed om te gaan met mijn gevoeligheid.

Naar mijn ouders toe kwam de school met de mededeling dat ze van mij niks hoefde te verwachten. Waarom zou ik niet voldoen? Dat vond ik al erg vreemd.

Uiteindelijk belande ik na groep 3 van het reguliere onderwijs op speciaal onderwijs. Binnen 1 week dat ik op het speciaal onderwijs zat, was ik al mijn energie kwijt. Ik was niet meer die vrolijke meid die ik daarvoor was. Daarbij begreep ik totaal niet dat ik daar naar toe moest. De kinderen en ik begrepen elkaar niet. Wat voor mij allemaal logisch was, was het voor hun niet. Hier raakte ik onzeker van. Thuis kon ik mezelf zijn en laten zien wat ik allemaal kon. Op school raakte ik mezelf kwijt.

Als kind kon ik wel goed concentreren maar voelde veel om me heen. Ik was in sommige opzichte veel verder dan mijn klasgenoten, alleen daar werd niet echt aandacht aanbesteed. Dit omdat er toen der tijd nog weinig bekendheid was over hoogsensitieve kinderen. Kon goed lezen, rekenen had niet echt mijn interesse, koste daarom wat meer moeite. Betekende niet dat ik leren niet leuk vond. Alleen de wijze hoe het werd aangeboden sloot totaal niet aan.

Door de diverse factoren, de prikkels die ik om me heen voelde, de emoties die ik van andere kinderen oppikte, raakte ik soort van verstopt. Daarbij raakte ik in mijn hoofd zo dood als een pier omdat ik niet werd uitgedaagd op het speciaal onderwijs. Alles was zo minimaal dat mijn bovenkamer stil kwam te liggen. Ik wist wel, als ik mijn vinger opstak krijg ik het antwoord ook wel. Dus dat besloot ik te doen. Mijn ouders merkten op er klopt iets niet. Thuis doet ze weet ze het wel en op school lijkt het als of ze niks kan. Dat hadden ze uitgeprobeerd. Ik moest thuis in mijn eentje een brood bakken. En woedend dat ik was. Ik voelde me gesnapt door mijn ouders. Dus mijn ouders uiteraard met school praten. Je snapt het wel, excuses van school we gaan er mee aan de slag etc. Maar echt werken deed dat niet. Kortom omdat de school niet de middelen had die ik nodig had.

Uiteindelijk heb ik door toch als maar te blijven geloven in mezelf en de stimulans van mijn ouders heb ik het HBO afgerond.

Voor alle docenten, ouders waar van de kinderen in hun ogen ‘anders zijn’ omdat zij niet mee kunnen in het schoolsysteem. Kinderen zien jullie ook als anders. Ze begrijpen soms niet waarom jullie zo moeilijk doen en blijven hangen aan oude gewoontes/systemen. Het verschil is, dat kinderen de docent vaak wel in hun waarde laten om wie zijn, maar de docent de kinderen niet. Omdat het kind niet in een bepaalt gareel past. Hoe zou jij het vinden als jij in een ronde doos wordt gepropt terwijl je vierkant bent? Je dan maar de hoekjes af moet snijden om er in te passen?

Ben niet bang voor deze kinderen als ze een keer uit de ban springen, want dat doen ze in alle heftigheid. Want die energie hebben ze nu eenmaal. Leer ze omgaan met hun eigen energie. Dat leer je door te luisteren naar hun, door vragen te stellen. Wat heb jij nodig? Wat er gebeurt als deze kinderen leert te gronden komen ze ook meer bij hun zelf. Ze zullen ook minder last hebben van externe prikkels. Nu zeg ik niet dat ze een vrije hand moeten krijgen dat ze alles mogen. Ook zij hebben hulp nodig van de docent als de ouders en kinderen onderling om zich hier prettig te voelen op de aardbol. Voor hun is de aardbol soms een hele intense plek. Het is dus een wisselwerking, zij helpen de volwassenen en de volwassenen helpt de kinderen.

Kinderen die een spons zijn voor prikkels van buiten af, kunnen of heel snel moe en uitgeput of juist heel erg druk. Alles wat erin gaat, gaat er ook weer uit. Net als bij het eten. Alles wat je eet gaat er ergens ook weer uit. Wees vindingrijk, laat ze liever een rondje rennen en leer ze omgaan hoe ze de prikkels uit een systeem krijgen. Vaak hebben deze kinderen zelf ook een idee om te ontladen van externe prikkels. Als ze even het niet meer weten omdat ze helemaal vol zitten ga samen kijken wat er gebeurt is, ga in overleg hoe dit aan te pakken. Stel vragen aan ze. Zodat ze leren er mee om te gaan. Maak ze bewust van hun temperament. Dat het mooi is wat ze hebben en wie ze zijn, dat ze moge leren hiermee om te gaan. Leer hoe ze zich kunnen beschermen tegen externe prikkels, om bijvoorbeeld een paarse kleur om zich heen te visualiseren. Je zult zien dat deze kinderen rustiger worden wat als gevolg kan hebben dat ze minder snel vermoeid raken en beter kunnen concentreren.

Soms hebben deze kinderen ook een luisterend oor nodig. Gewoon om te vertellen wat er door hen heen gaat. Niet zozeer dat er dan meteen een psycholoog aan te pas moet komen. Het is een uitlaat klep. Voor de ene is een uitlaat klep muziek, voor de andere schrijven, derde sporten, vierder praten.luisteren

Het mooie aan alles is dat deze kinderen vaak laten zien waar verandering moeten komen. Het zijn de spiegels van jezelf als docent, ouder en van het schoolsysteem. Misschien loop jij als docent/ouder wel meer tegen deze kinderen aan dan de kinderen tegen jou. Vraag zelf dan af hoe dat komt? Waar het stukje van jou ligt. Vraag eens naar hun mening, kinderen zijn zoals jullie weten erg vindingrijk;  hebben vaak ook goede alternatieven. En vooral neem de tijd voor ze. Je krijgt er veel voor terug.

 

Blanchefleur – http://bvanhal2.wix.com/cobeo

4 REACTIES

  1. Als moeder van 2 dochters wil ik je feliciteren voor het schrijven van deze informatie. Het is heel duidelijk, bijna voelbaar.
    Ik hoop dat veel ouders en docenten met deze informatie heel veel kunnen doen. Een mooi handvat.
    Ik wens je veel succes met dit hele mooie onderwerp.

  2. Het raakt me als ik het lees. Ik herken mezelf erin, maar ik zie ook de worstelingen bij mijn eigen dochter en zoveel andere kinderen. Wanneer gaat dit nu eens erkend worden door de rest van de maatschappij en dringt het besef door dat er écht veranderingen nodig zijn in het gehele pedagogische raamwerk. Want het werkt gewoon niet meer voor al die gevoelige kinderen! Wanneer komt die omslag nu eens ‘vanuit het hoofd naar vanuit het hart’!

    Hartegroet,
    Maartje

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in