Voorbeeld van hoe het brein van iemand met autisme kan werken
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Ken je dat: Je hoort dat je een whatsapp berichtje binnenkrijgt en wilt het openen, maar je vinger strijkt lichtjes over het icoontje van Facebook.
Gewillig opent je telefoon je Facebook app en je oog valt op iets wat een vriend van je geschreven heeft. Je besluit gelijk even te reageren.

Je scrollt verder, opent een grappig filmpje, opent nog even het spelletje dat je via Facebook speelt en voor je het weet, ben je een uur verder en heb je nog steeds dat whatsapp berichtje niet gelezen. Sterker nog: Tot je het icoontje weer zag, was je het berichtje helemaal vergeten! Je hebt inmiddels tig apps open staan en veel verschillende tabbladen op je browser. Halverwege de dag vraag je je af hoe het nu toch kan dat je batterij alweer bijna leeg is.

Ik werk nu inmiddels jaren met jongeren met autisme en/of AD(H)D en ik gebruik dit voorbeeld soms als mensen niet goed snappen waarom zij snel afgeleid en sneller moe zijn dan anderen. Naar mijn idee kun je het brein van veel mensen met autisme en/of AD(H)D vergelijken met een telefoon met heel veel apps erop.

Zonder dat ze het altijd weten of willen, wordt app na app geopend. Iedere impuls kan ervoor zorgen dat er een nieuwe app geopend wordt. Ze raken snel afgeleid van wat ze aan het doen waren en hun “batterij” is veel sneller leeg doordat al die appjes open blijven staan en, indien getriggerd, onmiddellijk opnieuw geactiveerd worden.
Als alle appjes nog draaien op de achtergrond, is het moeilijk om je focus te houden en werkt de app die op dat moment belangrijk is -bijvoorbeeld het luisteren naar je leraar op school- langzamer en minder gemakkelijk.

Naast dat hun “batterij” sneller leeg is (ze dus sneller moe worden bij veel verschillende prikkels), is in slaap komen vaak erg moeilijk. Al die appjes staan immers nog open zorgen nog voor onrust. Opladen duurt dan ook langer en gaat moeizamer. En de volgende dag, begint alles gelijk weer opnieuw, omdat de vorige dag de apps niet goed afgesloten zijn. Zo kan er dus gelijk weer onrust ontstaan en kan er gelijk weer een nieuwe cyclus van vermoeidheid beginnen.

Let wel: Dit voorbeeld kan opgaan voor een deel van de mensen met autisme. Ik heb dit zelf verzonnen om de werking het brein van sommige van mijn cliënten uit te kunnen leggen aan mensen die het niet goed snappen. Ik zal de laatste zijn die zal zeggen dat dit voorbeeld opgaat voor alle mensen met autisme. Ik heb zelf geen autisme, maar werk al jaren met jongeren met autisme en aanverwante stoornissen. Ik zie in mijn werk ook vaak juist dat mijn cliënten soms een enorme concentratie op kunnen brengen voor waar ze mee bezig zijn, maar dat lukt meestal niet na een dag met veel prikkels en alle daarbij horende “apps” die draaien in hun brein.

Ik lees het graag als je je hierin herkent, of juist helemaal niet. Zo kan ik blijven leren.

Nadia

www.turningtide.nl

33 REACTIES

  1. Ondanks het een wat ouder artikel is, wil ik toch graag even reageren. Ik denk dat het idee dat er (te)veel apps openstaan een leuke vergelijking is die behoorlijk klopt (ik ben zelf gediagnosticeerd met PPD-NOS). Bij mij gaat het er denk ik alleen niet enkel om dát er een app open staan, maar meer welke emoties gepaard gaan met die ‘app’. Zodoende raak ik van streek als ik het nieuws kijk of per ongeluk ‘Opsporing verzocht’ o.i.d. meepik, omdat de dingen die daar verteld worden bij mij met veel emotie binnenkomen. Juist dat soort emoties (die dus niet direct een plek kunnen hebben, maar eerst flink over geanalyseerd moet worden) veroorzaakt veel stress en vermoeidheid bij mij. Mijn ‘truc’ is dan ook vaak om dat soort dingen maar te ‘negeren’ (op zekere hoogte). Dit werkt echter maar beperkt, aangezien ook collega’s o.i.d. verwachten dat je empathie toont bij hun onfortuinlijke gebeurtenissen (zoals een begrafenis waar ze naartoe gaan, waarbij je gecondoleerd hoort te zeggen).
    Meestal ben ik mij overigens niet bewust van alle ‘apps’ die openstaan, maar herkent mijn vriend gelukkig het als ik met iets zit. Hij ‘dwingt’ me dan erover te praten, omdat hij weet dat ik anders weer veel slaapproblemen krijg (insomnie + paniekaanvallen). Het erkennen van de apps die openstaan is denk ik al een stap op zich, vervolgens hoe ze zich rangschikken en waarom sommige ‘apps’ meer energie kosten dan anderen. Doordat bij jezelf te snappen, opent denk ik al veel deuren. Ondanks dat ik het altijd (en nog steeds wel) erg moeilijk vind, blijkt praten erover met iemand toch altijd wel de beste oplossing voor mij om apps te sluiten. In mijn eentje ga ik teveel erover piekeren of analyseren, waardoor ‘de app’ enkel groter wordt. Ik kan slecht relativeren dan.

  2. Ik kan me hier heel erg in vinden. Ik ga zelf beginnen aan een diagnostisch onderzoek om te kijken of ik autisme heb. Veel gekeken op internet en het is bijna bizar hoe erg ik me kan vinden in verhalen van mensen met autisme. Dit verhaaltje helpt denk ik zeker bij het uitleggen van wat autisme nu precies inhoudt. Ik heb dagelijks last van vermoeidheid en heel veel spanningen. Meestal snappen mensen dit niet en misschien gaat dit helpen!

  3. Ik kan me er zelf heel erg in vinden want heb zelf ook autisme. Het werkt bijna precies het zelfde in mijn hoofd.

  4. Beste Nadia, wat prachtig omschreven!! Ik ben nu 43 en ik ben op zoek wat er toch steeds met me aan de hand is….. die steeds terugkerende depressies….ben het zo zat. Inmiddels ben ik op het spoor van Asperger. Dit heb je heel beeldend beschreven, hier herken ik heel veel in.
    Dank je, en nog veel succes met je mooie werk! Jessie

  5. Hallo Nadia, Ik ben zelf als ernstig autistisch gediagnostiseerd (Asperger) en denk dat jouw analyse een hele goede benadering is van een andere prioriteitsverdeling bij autisten. Wederom mist er een soort filter dat zegt: "niet belangrijk, maak je niet druk". Nee alle prikkels (vooral geluid bij mij) zijn belangrijk, omdat er een potentieel probleem achter kan zitten, daarom moeten alle prikkels meteen onderzocht worden. Dit geeft inderdaad al snel een enorme overbelasting tot zelfs een uitputtend gevoel. Alles moet meteen verwerkt worden. In elk details schuilt een leeuw achter de struiken helaas 😉

    Zoals nu op dit moment is mijn vrouw aan het stofzuigen, wat al redelijk afleid en tegelijkertijd gaat haar zeer luide telefoon alarm om haar medicijnen te nemen. Zij kan het gewoon negeren, maar ik wordt er knettergek van en kan me niet voorstellen dat ze dit gewoon kan negeren.

    Vaak merk ik dat neuro typische mensen van zichzelf niet goed doorhebben dat veel zaken veel ingewikkelder liggen dan ze zich bewust zijn en verbaas me hoe halfslachtig ze tewerk gaan. Om die reden kan ik simpelweg al niet samenwerken, omdat ik hun ogen altijd maar aan het zeuren en zagen ben over niks en dan denk ik, wow, hoe kun je dat niet zien, ik leg het zelfs uit, desnoods met een tekening of 3D animatie.

    Wat ik verder wil opmerken is dat wat voor neuro typische mensen naar binnen gekeerd gedrag lijkt in wezen niet per definitie een naar binnen gekeerde gedachtengang is en veelal juist een naar buiten gekeerde gedachtengang is die niet naar de buitenwereld wordt gecommuniceerd. Alleen de communicatie naar de buitenwereld is afgesloten, vaak omdat het zinloos verspilde moeite is en we niet de energie willen investeren, om de communicatiekanalen open te zetten. Wel input, wel gedachtenfocus op de buitenwereld, maar alleen geen output.

    In gedachten communiceer ik wel vaak met anderen, maar laat het alleen niet door naar m'n spraak apparatus, omdat het conflicten zou opleveren. De ander zou simpelweg boos worden als ik werkelijk zou zeggen tegen de persoon in mijn nabijheid, wat ik in gedachten tegen de persoon zeg.

    Groepsgedrag is in de evolutie ontstaan voor vergroting van kansen voor overleving van de soort. Winning bij numbers en helemaal speciaal is het geval van de mens, die binnen de groep diverse expertises heeft ontwikkeld, denk aan Alfa, Bèta en Gamma expertise, die weer verdere onderverdeelde subexpertises hebben ontwikkeld. De alfa's (jagers) zetten de trent voor overleving van de soort binnen de groep en de rest sluit zich aan, uiteraard ook voor overleving van de groep.

    De Mens als sociale groep en diersoort lijkt zich vooral te verbinden ten gunste van samenwerking en profiteren van de jacht en de daaruit voortvloeiende verdeling van de jachtbuit. Daarom valt er ook niet op te argumenteren en te discussiëren tegen gretige agressieve verkopers. De buit is in zicht, het jachtinstinct geactiveerd en de achtervolging is ingezet, om uitgevoerd te worden totdat de buit overwonnen is, zoals in gedachten al helemaal voorbereid en niks lijkt ze daar nog vanaf te brengen. De Bèta (natuurkundige/gereedschapmaker/ingenieur) en de Gamma (moeder/nestverzorger) zijn loyaal aan de Alfa en helpen deze, om ook aanspraak te kunnen maken op een deeltje van de buit en hun positie in de sociaal hiërarchie veilig te stellen en te onderhouden.

    Wegens gebrek aan aangeboren sociaal inzicht heb ik me verdiept in sociaal gedrag verklaard vanuit de menselijke en dierlijke evolutie, om te begrijpen waarom discussies over gelijke rechten met de neuro typische medemens als gespecialiseerd roofdier zinloos is. Een discussie aangaan met een leeuw waarom het niet goed is een gazelle te doden en op te eten is evengoed zinloos. We danken ons menselijk bestaansrecht per slot van rekening aan ons evolutionaire sociale roofinstinct.

    In ieder geval ik denk dat autisme een neurologische afwijking is aan alles wat met de groepsjacht te maken heeft en daarvoor in de plaats de vrijgekomen overcapaciteit in zijn/haar hersens gebruikt voor specialisatie in object georiënteerde logica, misschien wel mede ten gunste van verdere gunstige menselijke evolutionaire ontwikkeling. Van jager tot onderzoeker…

  6. Wat ik merk met mensen met licht autisme dat ze hun blik meer naar binnen hebben gericht. Ik word zelf ook voor autistisch aangezien maar als kristalkind ben ik teveel naar buiten gericht en moet ik af en toe in mezelf kruipen. Merk ook bij autisme dat ze dingen wel weten maar niet altijd begrijpen en het overzicht niet hebben. Of ze alleen de losse stukjes kunnen zien. Dus dat met die apps, daar zit wel wat in, al heb ik geen smartphone.
    Zo wist een buurman me te vertellen hoe weinig je hebt als je in een schuldenregeling zit en hij kon vertellen hoeveel een goedkope, nieuwe computer kost maar dat ik, toen ik in een schuldenregeling zat zo'n computer helemaal niet kon kopen, begreep hij niet. Nou hebben wel meer mannen dat, denken ze dat je van alles kan kopen als je financieel moeilijk zit.
    Merk ook dat ze vaak eindeloos praten en erg plukkerig kunnen zijn, dat ze aan je willen zitten. Schijnt dat ze een bepaalde stof ook tekort hebben, ik geloof oxytocine dus dat zou daarmee te maken kunnen hebben.

  7. Kan het niet zo zijn dat veel van die mensen HSP zijn. Als ik het zo lees zie ik veel kenmerken waar een HSP vaak ook mee te maken heeft, en Daarom "lijkt" het misschien op autisme.

    • Jay, HSP en autisme hebben zeker raakvlakken, maar ik zou niet durven zeggen dat het hetzelfde is. Een autisme diagnose wordt niet zomaar gesteld. Maar raakvlakken zijn er dus zeer zeker wel, naar mijn mening.

  8. Hey Nadia,

    Kreeg de link van m'n vriendin, ben sinds 1,5 jaar gediagnosticeerd met Add, nu hou ik niet van stempels, maar voor de rest van de wereld is het zo wel makkelijker te begrijpen, (net als t voorbeeld dat m'n gedachten te vergelijken zijn met n werkende helikopter, elke wiek die langskomt is n nieuwe gedachte, maargoed ik ga weer teveel door op mezelf!

    Erg mooie tekst, ook herkenbaar, goed opgelet bij je cliënten!

    Heb zelf de spanningsboog van een banaan(haha) en soms een overload aan prikkels(door gebrek aan filters in m'n hoofd), ik zonder me op zo'n moment af om m'n zogenaamde app killer proberen te herstarten:)

    Ga door met dit soort teksten, erg mooi^.^

    Vrolijke groeten,

    Nol

    • Dank je, Nol! Wat ik me afvraag: Werkt het afzonderen en het herstarten van je app killer altijd? En hoe doe je dat dan precies?

      • Hey Nadia,

        Nee het werkt niet altijd, helaas! Het herstarten van de app killer dan.

        Maar om daar n poging tot te wagen en in iedere geval een aantal apps of tabbladen te sluiten werkt Afzonderen in mijn geval vaak wel prima, ik ben tevens een roker, dit is dus vaak een "goed" excuus om even uit een overprikkelende omgeving weg te gaan.

        Op deze manier kan ik wat apps op m'n telefoon openen, zodat er wat in m'n hoofd gesloten kunnen worden (omdat het ontspanning is enzo.) Ook pak ik door te roken en als mogelijk sterren kijken voordat ik naar bed ga m'n rust moment en slaap ik beter 🙂

        Kort gezegd, werkt t niet altijd, maar door roken als excuus, een paar minuten alleen te gaan zitten word de batterij meer opgeladen en 1 of 2 apps afgesloten.

        Ik ben nu 23 en weet t pas 1,5 jaar, ben zelf dus ook nog heel erg op zoek naar de grens van overprikkeling, maar veel zelfreflectie helpt me een heel eind op weg 🙂 en gesprekken en colums zoals dit ook!:)

  9. Dag Nadia,
    Ik ben ook iemand (rond de 50) die jouw figuurlijke appjes kan sluiten, wat belangrijk is weten welke dicht mogen en welke niet. Sommigen zijn van levensbelang en anderen zijn puur balast. Het herkennen daarvan kost veel tijd (dikwijls try and error) en verloopt duidelijke moeizamer als voor iemand zonder autisme. In nieuwe situaties is het nog veel ingewikkelder, het is dan alsof er een ander operating system op staat, sommige van die nieuwe systemen lijken op wat ik ken, anderen zijn compleet anders en maken dat de aanpassing enorm is.
    Lijstjes en aanduidingen zijn op dat moment een hulp (dit en dat moet je allemaal doen, en dit moet hier met zus en zo, en dat moet daar etc), anders moeten wij gewoon letterlijk al die appjes gaan opendoen om te onderzoeken welke het nu is dat we nodig hebben, je begrijpt dan ook hoe het mogelijk is dat na een dag de taak niet volbracht is. Aan de andere kant zijn wij geweldige appjeskenners en kunnen daar veel kanten mee op. (Zelf ben ik leerkracht)
    Fijn jouw visuele voorstelling !

    • Hallo Sarah,

      Heb jij dus ook autisme? Is me niet volledig duidelijk na je antwoord.
      Een van jouw tips is dus om ze allemaal te openen om te onderzoeken welke er echt nodig zijn?

      Groetjes,
      Nadia

      • (Ja heb autisme.) Het is niet echt een tip om ze allemaal te openen, maar als je voor een situatie staat waarbij je iets moet doen en je weet niet hoe je dat werkt en niemand kan je informatie verstrekken, ja dan zit er niks anders op.
        Veel mensen met autisme leren die systemen dan ook voor volgende situaties (net zoals mensen zonder autisme, alleen kunnen die informatie op een beknoptere en snellere manier verwerken), maar daar kruipt dus enorm veel tijd en energie in.

        Wij moeten alles in detail leren (Hoe en wat knopjes zijn, welke manipulaties mogelijk zijn, hoe de hulp werkt, hoe open en sluit je een app, wat zijn de beperkingen, enzo). Ik merk dan ook dat veel mensen 'zonder autisme' een veel beperktere kennis hebben van bepaalde onderwerpen, maar ze komen er veel verder mee want ze gebruiken nét die dingen die iedereen herkent en die gangbaar zijn (iets wat wij langs geen kanten beheersen), een beetje zoals ze eigenlijk maar 1 soort tablet gebruiken en een 20-tal apps en daarbij alleen maar een beperkt aantal functies. Op de één of andere manier lukt ons zoiets niet. (wij herkennen iets in de regelmaat niet en worden zowieso overspoelt door een veelheid van info/apps/systemen)

        Een tip om mensen met autisme te helpen is informatie verstrekken voor verschillende situaties met speciale aandacht voor locaties (plaatsen zijn heel belangrijk!) , documenten en andere objecten, introductie formules, opeenvolging van acties (welke moeten eerst, wat mag niet voor wat), noodoplossingen (waar kan je naar toe?), een beschrijving van gedrag dat je niet moet accepteren, wat moet concreet het eindresultaat zijn (hoe ziet dat eruit, wanneer is het volledig, …), waar zijn pauzefaciliteiten (stille plekken enzo), …

    • Kan ik me goed voorstellen! Als ik voldoende tips krijg over het afsluiten ervan, dan schrijf ik een vervolgartikel!

  10. dag nadia .
    wat een mooie uitleg over autisme in je hoofd hebben ,sinds eind 2013 is bij onze zoon van 12 jaar ass geconstateerd , hehe eindelijk weten wat er aan de hand is met hem ,vonden het al raar dat hij veel op z,n eigen zit , vriendjes houden duurde niet lang , vragen of iets doen word verkeerd begrepen of verkeerd geinterpreteerd waardoor wij geirriteerd raakten van ,, snap je dat nou niet ,, of ,,waarom doe je het nu zo ,, .
    traject doorlopen vorig jaar met parlan wat hielp , en hebben boeken over ass gekocht en gelezen , nu begrijpen wij ook pas wat er door zijn hoofd omgaat .
    vorig jaar is hij van basis onderwijs naar voortgezetonderwijs gegaan op gymnasium niveau ,dat werd aangeraden omdat hij een goed stel hersens heeft , nu sinds januari 2015 is hij iedere week wel een dag thuis met ontzettende hoofdpijnen , wij dachten dat het evt kwam door slaapgebrek , wat laat naar bed en s,ochtends heel vroeg opstaan om 5.30 soms terwijl hij om 7.45 de deur uit moet op de fiets naar school .
    hebben daarom zijn tijd om naar bed te gaan terug gebracht naar 20 uur , dan mag hij nog even lezen en dan slapen , maar ook dat helpt niet tegen zijn hoofdpijnen .
    nu met jou verhaal over de aps gaat er bij ons ook een lichtje branden , hadden al in de gaten dat zijn hersens op volle toeren draaiden overdag , ook vanwege de vele prikkelingen die hij op school en onderweg opdoet .
    thuis komen uit school en gelijk achter de pc gaan zitten doen we ook niet meer , eerst huiswerk en dan pas achter de pc , en dat werkt heel goed , iedere dag was er strijd om huiswerk te maken en moest dat nog gebeuren voor hij naar bed moest .
    nu hij vroeger naar bed gaat krijgt z,n hoofd meer rust , nu heeft hij vakantie en slaapt 9 uur achter elkaar en kunnen merken dat hij rustiger is ,kan ook komen doordat hij minder prikkels binnen krijgt .
    kortom iedere uitleg over ass of autisme leert ons veel meer te begrijpen over deze materie , las onlangs dat de politie cursussen gaat krijgen om om te gaan met autisme mensen , ook de autipas bied uitkomsten zodat ze beter begrepen worden .

    groetjes jacob

    • Beste Jacob,

      School is meestal enorm vermoeiend en stressvol voor mensen met autisme, met name ook het voortgezet onderwijs. Er is daar helaas te vaak ook nog veel onbegrip, ik gebruik dit voorbeeld ook op scholen en heb een hele lijst met valkuilen voor leerlingen met ASS of ADD in het onderwijs (en tips voor leraren) , misschien moet ik eens kijken of ze die ook willen posten hier. Ik ben vaak wat voorzichtig waar mijn werk (onderwijsondersteuner voor leerlingen met ASS) mijn hobby/passie (schrijven) raakt :-).

      Ik hoor vaak dat mindfulness kan helpen om meer rust te creëren in het hoofd, werkt veelal goed voor mensen met autisme. Misschien het proberen waard?

  11. Hoi Nadia, ik heb ook asperger en herken hier veel van. Ik zou mezelf willen omschrijven als een PC met een krachtige processor en een klein werkgeheugen. Ik heb zelf veel gehad aan meditatie en mindfullness oefeningen. Daardoor functioneer ik zo normaal dat je alleen merkt dat ik asperger heb als je het syndroom heel goed kent. Ik ben aan het eind van een werkdag vaak prikkelbaar en chagrijnig omdat het me dan gewoon teveel is.
    Ik heb veel behoefte aan dromen om alles te verwerken. Dat zijn hele warrige snel opeenvolgende dromen. Vaak komen die heel vroeg in de morgen en als ik er dan vroeg uit moet, heb ik niet genoeg kunnen dromen en dat wreekt zich overdag. Als ik voel dat het me teveel wordt, kan ik de moeheid een paar dagen 'ophouden' maar dan moet ik er ook echt aan toegeven. Ik werk vier dagen en dat is er eigenlijk teveel. Het frustreert me dat ik het beste dat ik in me heb, maar aan mijn werkgever moet geven gewoon omdat ik dat kan. Mensen op het spectrum benijden mij omdat ik kan werken en ik benijd hen soms omdat ze de baas kunnen zijn over hun eigen tijd en energie. Het is een moeilijke tijd om gevoelig te zijn. Wat mij betreft mag er een basisinkomen komen.

    • Dat kan ik me voorstellen, Merel! En ik zou het voor mijn cliënten ook een fijn, veilig gevoel vinden. Dan kunnen ze van daaruit kijken waar ze hun tijd, energie en kwaliteiten aan geven.
      Mooie vergelijking ook van jou. Ik heb gekozen voor de smartphone omdat bijna iedereen die heeft en deze vergelijking kan begrijpen.
      Fijn dat meditatie en mindfulness je geholpen hebben. Ik gun je dat je nog meer rust kunt vinden, ook in je werk. Ikzelf worstel daar als gevoelig persoon ook vaak mee. Als ik de gouden tip had, zou ik hem je geven.

      Groetjes,
      Nadia

  12. Mooi duidelijk beschreven, ik denk dat het bij bij inderdaad wel een beetje zo werkt, ben inmiddels 59 en heb Asperger, maar herken veel, ook letterlijk, want ik heb wel 30 tabbladen openstaan, meerdere browsers en nog meer van dat soort dingen, maar figuurlijk ook zeker in mijn hoofd zo.

  13. Een heel heldere uitleg!
    En een beeld dat wel past bij hoe mijn hoofd functioneert.
    Een app is pas af te sluiten in mijn hoofd als ik de taak compleet afgerond heb. Maar ook dan blijft het soms nog na-sudderen……alsof de patronen te sterk zijn ingesleten in mijn hoofd.
    Wat het ook lastig maakt is dat er geen rangorde is in belangrijkheid van de verschillende apps. Het is puur een kwestie van 'wat zich aandient' en eventueel 'hoeveel tijd is er beschikbaar'. Maar inhoudelijk is er geen goed selectiecriterium voor 'belangrijk' of 'onbelangrijk'. Het is allemaal in gelijke mate belangrijk.
    'Losse eindjes' (ook van heel lang geleden) kunnen een soort constante ruis op de achtergrond veroorzaken. Die maken dat je dan altijd 'alert' bent, ook tijdens ontspanning. Dat maakt moe.

    • Hallo Klaske,

      Bedankt voor je reactie.Prioriteiten stellen/kijken welke app voorrang heeft, is inderdaad vaak lastig. Soms is het wel aan te leren, als iemand je er vaker op wijst.

      Wel mooi en duidelijk hoe jij het omschrijft.

  14. Ik herken me best goed in het stuk hierboven. Ook in de reactie daarna. Wat ik mezelf vooral geleerd heb is om sommige info en apps even in de wacht te zetten. Dan komt die info e.d. wel binnen, maar worden niet verwerkt. Dit verwerken kan dan wel eens dagen duren. Ligt een beetje hoe herkenbaar en makkelijk te info is zodat ik sneller de juiste app kan openen. Daarom zoek ik ook steeds het herkenbare en makkelijke info op. Dan wordt ik minder snel moe en kan ik vrij normaal reageren. Zo erg zelfs dat mensen zich verbazen als ze horen dat ik dan PDD-NOS heb. Waardoor ze niet zien hoeveel tijd en engergie het kost om in hun ogen als een doorsnee Nederlander te acteren. Waardoor mensen me in sociaal contact altijd erg overschatten.
    Daarnaast heb ik 's avonds vaste rituelen om al die apps als het ware weer uit te zetten. Waardoor geen last meer heb van slechte nachtrust.

    • Hallo McAr,

      Zou je die rituelen toe kunnen lichten? Misschien heeft iemand anders er wat aan.

      Fijn dat jij hebt geleerd zaken even te "parkeren", heeft dat veel moeite gekost?

  15. Hoi Nadia,

    Ik vind dit een heel mooi vergelijk en mooie wijze van uitleggen. Het is goed dat je zelf aangeeft dat het zeker niet voor alle autisten op die manier werkt. Wij hebben hier ook veel vormen van autisme en net als ieder kind een eigen individu is en geen een gelijk is, geldt dit ook voor het autisme. Ik neem als voorbeeld een kind die ik ken die autisme heeft maar ook hoogintelligent. Zijn intelligentie compenseert veel en is daarmee in staat meer om te kunnen gaan met zijn autisme. Hij zou bijv. al die appjes juist weg doen en alleen die laten staan waar hij echt iets aan heeft. In staat zijn om voor zichzelf in te zien dat iets te druk wordt en er iets aan doen of hulp vragen hiervoor. Maar dit is echter voor het oog voor de maatschappij zoals die het graag wil zien aan de hand van de standaarden die men bedacht heeft. Realiteit blijft dat ook zijn hoofd "vol"blijft door allerlei informatie en feitjes die hij dan interessant vindt en zich daarmee volpropt. Het weg doen van de appjes (zijn info in het hoofd) is voor hem dan geen optie maar … eerder beter categoriseren.. om zo meer rust te creëren bijv. dmv mindmapping of brainblocks. Ik dwaal echter af.. nogmaals een mooie en heldere uitleg gevonden die meegaat met de tijd waarin de kinderen leven, namelijk media 😉
    Groetjes, Tjar

    • Hallo Tjar,

      Bedankt!

      Mijn ervaring is dat ook veel hoogintelligente jongeren met autisme toch moeite hebben om te zien welke apps er wel en niet open moeten staan en welke prioriteit hebben. Maar ook hierin kunnen ze veel leren, bijvoorbeeld om informatie even te parkeren.

      Groetjes,
      Nadia

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in