Waarom je als HSP telkens in de valkuil stapt van

Je goed genoeg voelen

‘Sta in je kracht’ is het motto. Maar wat, als je niet weet wat je eigen kracht is? Als je er tot nu toe eigenlijk nooit in hebt gestaan? Of, ja, af en toe lukt dat wel, maar dan gebeurt er iets en floep, je bent er weer uit.

De valkuil is dat je telkens op zoek gaat naar hoe anderen dat doen: bij jezelf blijven. Maar dat is natuurlijk juist niet de bedoeling, want dan kijk je hoe anderen zichzelf blijven! En jij wilt nu juist leren hoe jij je goed genoeg kan voelen!

Je bent fijn op weg je meer bewust te worden van wat je kan en van hoe het bij jou allemaal werkt. Je hebt zelfs af en toe door wanneer je in je oude valkuilen stapt. Maar dan loopt het even niet lekker en denk je meer kennis of andere vaardigheden nodig te hebben.

Dan ga je proberen op te zoeken hoe dat werkt. Je leest boeken, struint uren op internet, bezoekt lezingen en schrijf je in voor de zoveelste training. Gelukkig leer je heel veel. Fijn. Totdat je weer thuis bent. En je het toch eigenlijk niet in jezelf kan vinden; dat gevoel waar je zo naar verlangt. Het gevoel van: ik ben goed genoeg.

Vertrouwen

Vaak heb je juist maar van één ding meer nodig en dat is vertrouwen. Vertrouwen dat je het nieuwgeleerde tijd mag geven. Vertrouwen moet opgebouwd worden. Inslijten. En het vertrouwen op het vertrouwen, dat is wat nu juist ontbreekt.

Je kunt niet altijd pieken. Je kunt het niet altijd fijn hebben. Of helder, of evenwichtig. Je hebt juist de kansen om te leren als het even niet zo is!

Je bent zo gewend om goed te doen. Om niet te willen laten opvallen dat je anders bent. Daarom heb je jezelf geleerd in no time aan te passen. En je wilt ook nu niet te lang je onzeker voelen. Je wilt niet een te lange periode hebben dat je het even niet weet. De oude valkuil van ‘ik moet me snel aanpassen anders val ik op’ steekt soms nog hardnekkig de kop op. Het nieuwe van ‘ik mag de tijd nemen om te leren’ en ‘ik mag er op vertrouwen dat het goed is’, is nog niet zo ingesleten.

En het is ook een ingewikkeld vraagstuk; vertrouwen vraagt een bepaalde mate van rust, ontspanning, zelfkennis en gemak met het nog niet weten of kunnen. Het vraagt om het herkennen van een steeds steviger wordend fundament dat je zelf helemaal goed bent zoals je bent. En juist dat laatste vraagt ook weer om vertrouwen.

Dus als één onderdeel van deze keten om iets nieuws te leren wankelt, dan heeft dat invloed op wat je juist wilt leren.

Bewustwording

Als je dus merkt dat je in je oude valkuil stapt, is dat al winst; bewustwording van je patroon. En dan is er ruimte voor de ultieme oefening van wat je juist wilt leren: vertrouwen. Je laten wegzinken in het vertrouwen dat je hebt in jezelf. Een vraag die je hierbij juist kan ondersteunen is: wat kun je doen voor jezelf om je vertrouwen in jezelf te sterken?

In ieder geval werkt één ding niet: je naar buiten richten om op zoek te gaan wat je nog mag leren. Dat doet het zelfvertrouwen juist wankelen, omdat je dan bezig gaat met tekortkomingen.

Fijner is stapelen op wat er al is. Dat uitbreiden. Herkennen wat nodig is om je zelfvertrouwen te laten groeien.

Zelfvertrouwen

Daarvoor is het heel belangrijk dat je helder hebt wat ‘zelfvertrouwen’ voor jou betekent. En waar voor jou je oordeel “Ik ben niet goed genoeg” op gebaseerd is. Waar komt het vandaan? En hoe ziet jouw ‘tekort’ er uit?

Gaat het erom dat je te weinig moeite doet voor jezelf te zorgen?  Heeft het te maken dat jij iets minder goed kan wat een anders volgens jou heel goed kan? Heeft het te maken met dat je nog niet geleerd hebt taal effectief in te zetten? Je ziet, zelfvertrouwen is ook maar weer een verzamelwoord.

Als jij helder hebt waar het eigenlijk om gaat waarin je voelt dat je vast zit, dan geeft juist die helderheid ontspanning en ruimte. En vandaaruit kun je stappen zetten om het weer in beweging te brengen.

Zelfonderzoek

Ik nodig je dus uit om weer terug te gaan naar jou zelf. En niet te gaan zoeken wat jouw mogelijk nog ontbreekt. Jij hebt de onzekerheid EN de oplossing om dat te veranderen. Dit vraagt soms om een stukje zelfonderzoek. Zodat je met helderheid zicht krijgt op wat zinvol is om aan te gaan werken. Volledig intrinsiek gemotiveerd en niet omdat één of ander boek dat aangeeft.

Dit zelfonderzoek hoef je niet alleen te doen. Maar je moet het wel zelf doen. En dat is al de eerste uitdaging; vind jij jezelf genoeg waard om een sparringspartner te zoeken zodat jij jezelf beter kunt leren kennen? Kunt groeien in je zelfvertrouwen? Zodat jij straks ook zegt en VOELT: “Ik ben goed genoeg, ik ben helemaal goed zoals ik ben!”

14 REACTIES

  1. Ik herken het zo veel, ben een vrouw met een psychiatrische achtergrond en kreeg eens van een psychiater te horen dat ik het ‘kameleonsyndroom’ heb.
    Altijd maar aanpassen, rekening houden met, anderen ter wille willen zijn.
    Doodvermoeiend…
    Laatst kreeg ik ook te horen dat ik in mijn kracht moet staan..Hoe doe je dat en idd ik weet niet wat het is. Altijd alles maar weggeven maakt dat ik niet meer weet wie ik zelf ben..
    Een diep gewortelde overtuiging, ik ben niet goed genoeg, ik mag er niet zijn..
    En ja, waar komt het vandaan?
    Een niet gewenst kind, een moeder die alleen met zichzelf bezig was in een ongelukkig huwelijk.
    Tja, ik kan haar wel de schuld geven maar ook zij is een kind van de rekening.
    Het gaat mij niet om de schuldvraag maar idd de omkering van niet goed genoeg naar : ik mag er zijn. Tis een verdomd moeilijk proces om uit de versleten plaat een nieuw geluid te laten horen.
    Bedankt voor je artikel Ans, weer even een ‘eye-opener’!

    • Dank je Helen.
      Wat een mooie zin; uit een versleten plaat, een nieuw geluid te laten horen. Wellicht tijd om gewoon een nieuwe lp op te zetten? Eentje die je zelf kiest, waarvan je zelf de muziek gaat samenstellen.
      Kameleoneren 😉 heeft je ook ergens gebracht, maar nu mag het anders.
      Laat me weten als ik iets voor je kan doen? Heb je al de gratis Mindset Transformatie Module aangevraagd; dan ga je ervaren dat het echt anders kan!

  2. Is echt mijn grootste achilleshiel,1 keer in de zoveelste tijd word ik er weer door onder uit gehaald…Ik ben gelukkig wel al idd in die fase dat ik het herken en niet meer in de slachtofferrol ga zitten maar het is dan toch 1 of meerdere dagen dat ik een soort innerlijke strijd moet voeren met mezelf..Het is onstaan in mijn vroege jeugd door dat mijn vader mij niet accepteerde en nu nog steeds niet geeft wat ik nodig heb..Ik heb hierdoor een ontzettend minderwaardigheidscomplex en haat naar mezelf toe oa.Heb ook jaren geen kontakt met hem gehad maar dat is ook niet de oplossing vind ik..En idd doordat ik hooggevoelig ben leef ik me veel te snel in omdat ik zijn pijn voel en probeer tussen de regels door te lezen dat hoe hij mij helpt met praktische dingen zijn manier is om zijn liefde te uiten…(had ik maar eens zoveel begrip voor mijzelf,waarom vind ik andermans pijn altijd belangrijker dan die van mijzelf?)Ik ben bijna 50 jaar oud en hij behandelt mij nog altijd als een klein kind en ik word ook weer meteen dat kleine kind als ik bij hem ben.Het is net of hij weigerd om de echte mij te kennen.Hij is vergif voor mij vaak hoe hard ik ook aan mezelf werk als ik 1 dag met hem door breng is er niets meer van over..Dan hoor ik bijv. alleen maar van ‘was je maar nooit geboren’of jij ziet er niet uit met je dikke pens,ik schaam mij voor jou en ik zal nooit trots op jou zijn!En als ik daar iets van zeg is het volgens hem alleen maar goed bedoeld om mij te helpen of gewoon een grapje..Hij heeft mij ook nog nooit op de 1e plaats gezet in zijn leven en zelfs toen ik hem vertelde dat een aan getrouwde oom met zijn ‘poten’aan mij had gezeten en mijn vader hem nooit mocht zat hij gewoon met zijn vrouw naast mij te lachen als mijn oom mij eerst kleineerde en voor schut zette omdat ik te dik ben…Hij zal nooit eens voor mij opkomen maar al tijd de ander het voordeel van de twijfel geven.Hoe kom ik er toch vanaf dat hij mij zo raakt?En zo dik ben ik nou ook al weer niet en ik ben een leuke gezellige niet lelijke verzorgde vrouw en hij heeft net zo’n dikke buik als ik.En ik ben echt een geliefd persoon,vriendelijk en met veel humor maar hij weigerd mij te zien zoals andere mensen mij zien.Ik heb nog steeds geen relatie hierdoor omdat ik zo onzeker ben en heb al vanaf 1995 allerlei therapieen en weet ik niet wat allemaal doorlopen.Gisteren zegt een vriendin nog tegen mij waarom zet je de knop niet gewoon om?Ik snap niet dat je zo’n sterk en slim mens bent dat jij dat allemaal toelaat?Dat heeft me aan het denken gezet al weer eens…zou dat mogelijk zijn dat je gewoon een knop om kunt zetten en dat het je dan niet meer raakt…dat zou nog eens wat zijn zeg…

    • Nicole,
      Stel je eens voor dat je vader niet gaat veranderen en jij ook niet. Het is wel duidelijk dat hij niet naar zich zelf wil kijken. Dan blijft alles zoals het is. Waar wacht je eigenlijk op? De kans is namelijk zeer groot, dat hij niet gaat veranderen. Niet blijven hopen en verwachten, dat hij op een goede dag wel zal veranderen.
      Je schrijft alsof hij weigert om de echte mij te kennen. Dit lijkt mij een stuk karma. Hij spiegelt je dit stuk. Bewust of onbewust. De les is, misschien weiger jij jezelf om je eigen echte mij te kennen en te tonen. Misschien loop je onbewust wel rond met een masker naar de buitenwereld toe. Een soort van zelfverloochening. Ik vraag mij af of jij van jezelf wel boos mag worden, heel erg boos! Mag hoor en vooral voor jezelf opkomen. Dit is allemaal te leren, als je maar wilt.

  3. Zie jij ooit cursussen als; “Hoe maak ik minder misbruik van mensen?”….of “Hoe stop ik met manipuleren?” of “Hoe stop ik met pesten?”
    Alle eigenschappen van gevoelige, zachtaardige, gevende, empatische mensen, daar dient niet aan ‘gesleuteld’ te worden, juist niet! De wereld heeft al deze eigenschappen juist zo nodig. Laat je niet (meer) wijsmaken dat jij degene bent die moet veranderen, die zich aan moet passen om te passen in een wereldbeeld wat niet past.
    Het is mooi om te groeien, om wijzer te worden en om steeds meer jezelf te laten zien. Laat je echter niet wijsmaken dat jij fout zit als je bijvoorbeeld gebruikt wordt en je krijgt van een therapeut de vraag “waarom laat jij je misbruiken?
    Het klinkt als een zinnige vraag maar de lading die erop zit is kleinerend en zegt feitelijk dat het jouw schuld is. Dat is vaak het punt waarop die overtuiging van “Ik ben niet goed genoeg” juist gevoed wordt.
    Let er maar eens op, wat de lading van woorden met jou doet.
    Kinderen die naar een Kanjer-training moeten, krijgen de boodschap; jij bent dus nog geen kanjer. Kinderen die naar een weerbaarheidstraining moeten krijgen de boodschap; jij bent niet sterk genoeg om met anderen om te gaan.
    Van de underdog naar nog meer bij jezelf vandaan.

    • De spijker op z’n kop en loepzuiver geraakt! Het gevaar komt altijd van buiten mij. Wat een ander zegt of doet heeft niets met mij te maken, maar zegt alles over de ander, want ik heb het niet bedacht! Het is aangeleerd gedrag in het onderbewuste. De eerste ongeveer 7 jaar heb je alleen een interne opname bandrecorder. De ontwikkeling van je brein duurt nog tot ongeveer 23 jaar.
      De wetenschap is al behoorlijk ver in het ontdekken van hoe het menselijk systeem werkt. Ik vraag me al een paar jaar af hoe het komt dat professionals hier geen kennis van hebben genomen. Maar dat kan nog wel 20 jaar duren ……..! Als oud kleuterleidster is dat onaanvaardbaar. Elke ouder zou op de hoogte moeten zijn hoe het menselijk brein en de rest van je lichaam werkt om de “hemel op aarde” te beleven ipv te overleven zo als in de oertijd. Ik weet nog hoe ik dat aan ga pakken .. … maar omdat ik in staat ben om een referentiekader aan te brengen bij nieuwe computer gebruikers als docent informatica …….. heb ik goede hoop.

      Dank Marga voor het geven van je levensenergie het is met liefde ontvangen. Samen op naar een nieuwe tijd voor kinderen!

      • Dank je wel voor je reactie, Henneke! Laten we zelf de verandering zijn die we in de wereld willen zien…
        Succes met je plannen!
        Lieve groet, Marjan

    • …en dat is ook precies waarom ik vaak zo snel in de vecht-modus schiet, en daar misschien wel altijd in zit! Want wij zijn nodig, plus het is gewoon té onrechtvaardig..

      • Het voelt als vechten inderdaad… dat heb ik ook jarenlang gedaan. Nu ga ik geen gevecht meer aan want dat is zo vermoeiend! Nu stap ik op zij als de ander het gevecht met me aan wil gaan en zeg ik in gedachten; ga gerust je gang, maar niet met mij.
        Het is veel doeltreffender om bij je eigen zelf en je eigen waarheid te blijven. De mensen die bij jou passen zullen er zijn en voor anderen kun je een voorbeeld zijn…of niet!

    • Dank voor jullie reacties/aanvullingen.

      Als wij laten zien dat het veilig is, dan kunnen we daarin anderen meenemen.
      Als het voor jou nog niet fijn/ veilig is dan kun je kijken (met hulp) hoe je dat voor jezelf kunt maken. Dan is het inderdaad goed te kijken van uit welk punt je gaat starten; wat maakt voor jou dat je je wel goed genoeg gaat voelen? Mooi dat jullie hier ook aan bijdragen!
      Hartelijke groet, Ans

  4. Heel herkenbaar. Duidelijk geschreven. Ik worstel al zo lang ik me kan herinneren met dit stuk. Ik ben me er nu van bewust dat ik me steeds wil bewijzen door aan de buitenwereld te laten zien wat ik heb gemaakt. Tegelijkertijd blokkeer ik (hierdoor?). Er komt niets meer uit mijn handen, mijn creativiteit staat stil…ik krijg geen respons meer, geen gehoor….. Ik koop en lees boeken die mij hopelijk inspireren, waaruit ik technieken kan leren. Maar vanbinnen….gebeurt er helemaal niets. Zeg ik tegen mezelf: kijk….zo moet je het doen, anders is het niet goed! (Voor wie?). Zo hoor je een (…..) te tekenen, zo moet je kleuren combineren, zo hoort een goed gesponnen draadje eruit t zien? Aan welke eis moet ik voldoen?

    • Ai ABC, da’s wel lastig hè. Dan kun je het niet gauw goed doen … Allemaal verhalen in je hoofd, van hoe het hoort… Zou je het fijn vinden daar een nieuw verhaal voor te schrijven? Eentje die helemaal uit jouw voortkomt. Een verhaal dat helemaal bij jou past. Waarbij je jezelf gaat bevestigen ipv telkens van alles afvragen en goedkeuren… Mail me dan even ans@studiosprankel.info (of kijk op mijn site). Het mag echt anders! En dat kan ook! Fijner en ontspannender. Warme groet Ans

  5. Dag Angela,
    Ja dat kan ook. Het is goed om helderheid te krijgen waardoor je het gevoel hebt dat je niet voldoet. Vooral als het jezelf behoorlijk begint tegen te werken. Groet, Ans

  6. Je kunt het ook omdraaien: misschien voelt voor een HSP’er zijn/haar omgeving nooit als goed genoeg of “passend” voor hem of haar? Dat zegt niets over of een HSP’er zichzelf goed genoeg vindt of niet..

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in