waarom franse kinderen bijna geen ADHD hebben

In 2011 werd in Nederland 1,1 miljoen keer een ADHD-medicijn voorgeschreven, ruim een verdubbeling ten opzichte van vier jaar eerder.

In de Verenigde Staten wordt tenminste 9 procent van de schoolgaande kinderen gediagnosticeerd met ADHD. In Frankrijk is bij minder dan 0,5 procent van de kinderen ADHD vastgesteld.

Waarom vallen Franse kinderen nauwelijks ten prooi aan deze epidemie? Is ADHD een hersenaandoening? In de Verenigde Staten zien kinderartsen ADHD als een biologische aandoening. Er wordt bij voorkeur behandeld met medicijnen als Ritalin en Adderall.waarom franse kinderen bijna geen ADHD hebben

Alternatief

Franse kinderartsen zien ADHD daarentegen als een medische aandoening die wordt veroorzaakt door psychosociale factoren. De Franse artsen verkiezen een onderzoek naar de onderliggende factoren vaak boven een behandeling met medicijnen. Voor de onderliggende sociale context wordt daarna een passende therapie gezocht.

Franse psychiaters maken niet zoals hun Amerikaanse collega’s gebruik van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), de standaard in de psychiatrische diagnostiek.

Volgens socioloog Manuel Vallee heeft de Franse Vereniging voor Psychiatrie een alternatief systeem ontwikkeld: de Classification Française des Troubles Mentaux de L’Enfant et de L’Adolescent (CFTMEA). Dit systeem richt zich op de onderliggende psychosociale oorzaken van de symptomen, in plaats van de beste farmacologische stoffen om de symptomen te maskeren.

Volgens de Franse holistische benadering kan ook voeding verantwoordelijk zijn voor de ADHD-symptomen. Zo kan het gedrag van kinderen erger worden na het eten van voeding met kunstmatige kleurstoffen, bepaalde conserveermiddelen of allergenen.

Zelfbeheersing

Druckerman-De honderd beste opvoedadviezen uit Parijs’
klik op het plaatje voor meer info

In haar nieuwe boek ‘De honderd beste opvoedadviezen uit Parijs’ omschrijft Pamela Druckerman de verschillen in de opvoeding van Amerikaanse en Franse kinderen. Franse kinderen eten vaak een volledige maaltijd met groente, in plaats van kipnuggets.

Franse ouders laten hun baby’s daarnaast uithuilen (natuurlijk niet meer dan een paar minuten) als ze ’s nachts wakker worden. Druckerman, een Amerikaanse journaliste die in Parijs woont, kwam tot de ontdekking dat Franse baby’s vanaf een maand of twee, drie de hele nacht al rustig doorslapen terwijl Amerikaanse baby’s dat pas na ruim een jaar lukt.

De overbelaste moeder die geen tijd heeft voor zichzelf bestaat niet. Franse kinderen zijn net zo levendig, creatief en onderzoekend als die van ons. Ze zijn alleen veel beter opgevoed en hebben meer zelfbeheersing. Ze hoeven niet 24 uur per dag vermaakt te worden en ontdekken de wereld in hun eigen tempo.

Franse kinderen hebben dan ook geen medicatie nodig voor hun gedrag. Franse ouders zijn de baas, niet de kinderen, aldus Druckerman. In de VS is de situatie vaak omgekeerd.

110 REACTIES

  1. Heb zojuist de film Le Mur gezien, een documentaire over autisme in Frankrijk. De schande van Frankrijk wordt de franse behandeling wel genoemd, kijk de film, word meteen duidelijk waarom in Frankrijk de diagnose ADHD niet gesteld wordt, zal je verrassen.

    Documentaire te zien op daily motion: Le Mur

  2. Ik ben 48 en vier jaar geleden werd bij mij pas de diagnose ADHD gesteld. Na psychologisch onderzoek en gesprekken met mijn 80 jarige moeder erbij vielen heel veel kwartjes op zijn plek. De bedoeling van die gesprekken is om iemand mee te nemen die je van vroeger goed kent om te kijken of in je jeugd dingen voorkwamen nu nog een rol spelen. Ik werd op school gepest, maakte nooit dingen af, had altijd kapotte knieën van het vallen, gat in mijn hoofd van het eeuwig wippen op de stoel in de klas omdat ik niet stil kon zitten enz. Volgens de leraren op de basisschool was ik een dom kind. Want ik begon overal aan en zat nooit stil. Ik kreeg bijna nooit snoep, aten gewoon aardappelen, vlees en groenten. Lag op tijd in bed en stond op tijd weer op. Traditioneel gezin. Dus mijn ADHD komt niet door alle toegevoegde stoffen in mijn eten want die waren er niet. Er was geen tekort aan aandacht want er was altijd iemand thuis voor me met echte aandacht. Ondertussen heb ik me kunnen handhaven tussen het oerwoud van mensen, dingen en situaties. maar het kost me enorm veel moeite. En om iedere vorm van domheid te ontzenuwen, ik heb net een verpleegkundige opleiding achter de rug met als laagste cijfer een acht. Dus ik kan het wel. Maar ook thuis kost het me enorm veel moeite om alles te plannen. Ik kan rustig in een puinzooi een goed boek zitten lezen. Ik help hulp in de huishouding. Niet om schoon te maken, dat kan ik zelf wel. Maar om me te helpen plannen en te structureren. Die weet van mijn situatie en weet ook waar alles hoort. En helpt mij dingen beter en handiger op te bergen zodat ik het zelf bij kan houden. En een man die er begrip voor op kan brengen dat het niet altijd spic en span is. Maar er is altijd warmte en liefde in mijn huis waar mensen graag komen. Want ik heb ADHD maar heb het doorgegeven aan mijn kids. Die beide autistisch zijn met ADHD. Hoeveel geluk kun je hebben, zeg maar…. Dus ik weet heel wat ballen in de lucht te houden én een opleiding afgerond te weten. Maar daar heb je heel wat levenservaring voor nodig en dat kan een kind niet. Dus dan is het heel fijn als je kinderen hebben die het geweldig doen met Concerta. Die na het starten ervan konden ervaren en ook zeiden dat het zo geweldig rustig in hun hoofd was. Dat ze eindelijk de ruis op de lijn kwijt waren en zich konden concentreren. Doordat ze hoofdzaak en bijzaak konden filteren. En dat niet alles in hun hoofd hoefde te zijn, maar dat ze ook dingen buiten konden sluiten. En zonder medicatie faalde in hun opleidingen en er nu( met heel wat begeleiding zowel thuis als op school) goed door hun opleidingen heenkomen. En zowel op mijn kinderen als op mezelf kan ik alleen maar trots zijn. Trots dat ik de negatieve reacties op medicatie gewoon kan negeren. Want het helpt wel degelijk. Maar tegenstanders nemen voor alle lichamelijke kwalen netjes hun pillen, maar zodra de medicatie de psychische kant raakt is het slecht.

    • Ik ben heel blij dat het bij jou en je gezin werkt en dat jullie wel varen met medicatie. Ik denk dat het punt van dit artikel alleen is dat in Amerika ze lever medicatie voor schrijven dan naar de omstandigheden te kijken. Ik denk dat in Amerika veel mensen medicatie slikken die helemaal geen medicatie nodig hebben. Dat daar veel kinderen met ADHD gediagnosticeerd worden, wanneer ze eigenlijk alleen last hebben van een te suikerrijk dieet.
      Ik vind het mooi dat er meer optie zijn dan vroeger en dat medicatie hulp kan bieden. Maar ik denk dat we niet goed bezig zijn als we voor alles dan een beetje anders loopt pillen gaan slikken en niet stilstaan bij de mogelijke oorzaken.

    • Mijn vriend heeft dat hij zich niet goed kan concentreren.
      Nouja het gaat iets verder en iets ingewikkelder.
      Hij kan niet kiezen waar hij zich op concentreerd, bijvoorbeeld in een drukken omgeving waar veel mensen praten. Dan kan hij zich niet focussen op 1 gesprek. Maar hij kan zich wel concentreren in een rustigere omgeving.
      Hij kan heel goed leren, en haalt verschrikkelijk hoge cijfers, maar op een normale school werkt dat niet omdat er veel gepraat wordt, sinds de leerlingen haast de baas zijn over de leraren op veel scholen. Dus ging hij naar een kleinere rustigere school.
      Hij kan niet goed dingen structureren. Zijn kast opruimen bijvoorbeeld, of zijn bureau. Maar als iemand dat met hem samen doet, lukt het hem naderhand wel om het zo te houden of het als het toch weer een rommetje wordt, weer terug te brengen naar hoe het was toen hij hulp kreeg.
      Op zich heeft hij er dus geen last van als hij drukke situaties vermijd of daar medicatie voor neemt (waardoor hij niet helemaal druk wordt in zijn hoofd) 🙂 Hij neemt dus wel medicatie iedere dag omdat hij zich dan gewoon beter kan focussen op één ding sinds hij nu studeert in een dxrukkere omgeving met meer geluiden etc. 🙂

    • In de VS, waar ik al jaren woon is het aantal kinderen met ADHA en Autisme ver viervoudigt in de laatste 20 jaar. Het blijkt te maken te hebben met de injectie cocktails die babies krijgen en die wij vroeger niet kregen……Babies krijgen tegenwoordig cocktails van van allerlei antistoffen die zeer neuro toxic zijn. Bovendien heeft elke injectie het preparaat Thymerosol (Mercury-kwik) als preservative.
      Derhalve is geen enkele injectie veilig ook niet de grip prik. Deze veroorzaakt veel dementia…. Big Pharma heeft de leiding in de huidige medische wereld en in iedere Medische School zitten vertegenwoordigers was Big Pharma in hun bestuur….Ongekeerd ook. Er is geen geld te verdienen om mensen te genezen er zit ontzettend veel geld in het behandelen van patienten met medidijnen. Dus alles wat we denken te weten is onjuist en is een indoctrinatie van de Pharmaceuten die lachend naar de bank gaan.
      https://www.amazon.com/Thimerosal-Supporting-Immediate-Mercury-Neurotoxin/dp/1632206013

      Onlangs werd bekend dat in de 60-er jaren 3 Scientists van Harvard onderzoek deden naar de oorzaak van Cholesterol hetgeen de oorzaak zou zijn van hartziektes, enz.
      Nu werd bekend gemaakt dat ze ontdekte dat the oorzaak van Cholesterol niet vet was maar suiker. De Suiker industrie heeft deze Scientist $50,000 elk gegeven om in plaats van suiker het te vervangen met vet. Toen sprongen de Pharmaceuten op en crieerden Statin medicijnen. Deze verlagen het cholesterol….Statin drugs veroorzaken dementie/Alzheimer symptomen zowel als spier problemen….De dementia/Alzheimer sympton verdwijnen na het stoppen van Statin, maar de spier problem NIET en wat is de grootste spier in ons lichaam. Het hart. Statin drugs zijn dodelijk. Cholesterol is niet onze vijand maar vriend. Deze heeft niets te maken met wat we eten….Vet is goed. Het heeft alles te maken met inflammatie in het lichaam. Deze inflamatie veroorzaakt cholesterol om het lichaam op een natuurlijke wijze te genezen… Dus als onze cholesterol hoog is dat moeteen we ons richten tot de inflammatie in ons lichaam veroorzaakt door suiker.
      https://www.spacedoc.com/articles/my-statin-story

      Mijn excuses voor eventuele spel fouten – Ik ben all 53 jaar weg uit Nederland.
      Ik werkte onlangs for 2 jaar als Clinical trial manager for American Big Pharma.

  3. Ik ben een vrouw van 62, kreeg in 2006 de diagnose ADHD en heb drie jaar Ritalin gebruikt, waardoor ik veel meer rust in mijn hoofd en mijn leven kreeg. In 2009 heb ik een initiatie in Transcendente Meditatie (TM) gekregen. Het effect van elke dag 20 minuten meditatie (of 2x 20 minuten) was zo groot dat ik op kon houden met het gebruik van Ritalin.

    • Geweldig! Helpt mediteren echt zo goed? Ik wil ook van de medicatie af want ik voel me dan wel rustiger, alleen gaat de daadkracht daarmee ook achteruit 🙁

  4. Ik heb zelf 12 jaar in Frankrijk gewoond met schoolgaande kinderen. In het algemeen is de opvoeding strenger, in Nederland hebben de kinderen teveel te vertellen, zij mogen alles bepalen. Adhd is er in Frankrijk ook, zij het niet steeds gediagnosticeerd. Er is wel veel ruimte in Frankrijk, ik heb het over platteland, kinderen kunnen stoeien, hutten bouwen,bomen klimmen, ravotten, schreeuwen en er is altijd wat te doen of te zien in de natuur. Dat wens ik alle kinderen in de Franse en Nederlandse steden toe.

  5. Ook mijn zoon liep op een gegeven moment vast. Is op eigen verzoek naar een psycholoog gegaan. Na enkele testen kwam er ADD uit. Druk in je hoofd, alhoewel hij ook druk in gedrag kon zijn. Korte concentratie. Ritalin en Concerta geprobeerd, maar was een drama. Van 'hiep, hiep, hoera' naar 'zeer depressief'. Gestopt met medicijnen en op aanraden van de psyholoog ( al een oudere man, die geen fan was van medicijnen)begonnen met capsules hoge concentratie visolie en….het hielp! Kon zich veel beter concentreren in de les en heeft zijn examen zonder moeite en met goede cijfers gehaald. Is nu op een leeftijd dat hij zelf zijn ADD in de hand kan houden en weet wat te doen als het mis dreigt te gaan.

  6. Wat een interessante discussie ! Over ADHD kan ik niet veel vertellen, maar vanaf mijn zevende groeide ik op in de Gers (zuid-frankrijk). Zodoende wil ik graag een paar van mijn ervaringen hier delen.
    Op de lagere school werd inderdaad door nog éen enkele, op hoge leeftijd zijnde juffrouw, intimidatie en "geweld" gebruikt. Dit was eind jaren negentig. Op het hedendaagse nieuws zijn het de leraren die door leerlingen in elkaar geslagen worden.
    Tussen de middag werd er in de cantine inderdaad een niet altijd overheerlijke maaltijd geserveerd. Met voor gerecht (soep/salade…) hoofd-gerecht (vlees/vis + groenten) en na gerecht. Deze menus heb ik toendertijd zelf als leerling mee mogen samenstellen (ik vroeg nog om iedere dag pasta en frietjes!), en sinds 2010 staan er steeds meer bio en locale producten bij.
    Ieder kind eet hetzelfde als de anderen (allergien en religies worden natuurlijk in acht genomen).
    Fransen nemen tussen de middag sowieso mindstens een uur pause om te lunchen (kinderen worden daarbij niet vol gegoten met wijn).
    Wel vond en vind ik het rythme erg moeilijk. Anderen "françaises" schreven het hierboven, als kind in Frankrijk ben je de gehele week van huis.
    Op de collège bijvoorbeeld van zeven tot zeven, dan mininmaal twee uur huiswerk en je hebt nog net even tijd om te eten, te douchen en naar bed te gaan. Voor mijn gevoel ben ik opgegroeid in een school systeem dat niet gericht is op de ontwikkeling van het kind maar eerder om mijn ouders tijd te gunnen om te werken en mij en mijn klasgenootjes klaar te maken voor het "actieve leven".

    Wat betrefd de CFTMEA die zich richt "op de onderliggende psychosociale oorzaken van de symptomen, in plaats van de beste farmacologische stoffen om de symptomen te maskeren."
    Daarover zeg ik ronduit onzin. De DSM staat bij mijn huisarts gewoon stoer op de plank. En de psychologische bijstand is ronduit een grap. Franse dokters geven misschien geen medicatie voor de niet bekende ADHD maar anti despressiva en anxiolytica worden net zo makkelijk als aspirine voor geschreven, van jongs af aan. Geen doktersbezoek gaat voorbij zonder een tas vol pillen om de pharmaceutische industrie maar goed te onderhouden.
    ""Franse kinderen hebben dan ook geen medicatie nodig voor hun gedrag. Franse ouders zijn de baas, niet de kinderen, aldus Druckerman. In de VS is de situatie vaak omgekeerd.""
    Nodig of niet franse kinderen worden net zo goed volgestopt met medicijnen als nederlandse of amerikaanse kinderen. En voor mijn gevoel zijn Franse ouders net zo goed de baas als ze zelf tijd nemen om ouder te zijn, kinderen helaas dus veel vaker.

    Ik hoorde het vroeger op school al, en helaas blijft het een realiteit, ouders verwachten opleiding van school, leerkrachten verwachten opvoeding van ouders maar geen van beiden heeft tijd en macht om zijn rol goed te vervullen.
    Veel van mijn leeftijdgenoten zijn het er over eens dat opvoeding een kwestie is van eigen verantwoordenlijkheid.
    Ik ben tot nu toe alleen nog maar een kind en neem mijn ouders niets kwalijk ook al weet ik dat de medicijnen en de professsionele steun die mij geboden is niet van toepassing waren.
    Depressie, zelfmoordpoging en psychose staan op mijn bordje en de stofjes die ik mis, mis ik nog steeds. Ik ben beter geworden dankzij de hulp van lieve menses om mij heen en de liefde van mijn moeder. Ik functionneer in de maatschappij heb werk, een huis en een sociaal leven.

    Pillen slik ik niet en een echte diagnose is er bij mij nooit gesteld. Misschien ben ik hoog sensitief (wat is dat dan precies?) misschien ben ik een indigo of kristal kind en misschien heb ik een ander syndroom.
    Naarmate ik ouder word begin ik te denken dat ik gewoon mijn eigen zelf ben. Met mijn gevoeligheid en mijn speciale gaves.
    Net zoals ieder éen probeer ik mijn plekje te vinden in deze wereld en samen te leven volgens mijn eigen principes en gevoel.
    Misschien zit ik nu ver van het oorsponkelijke onderwerp maar ik wou toch noch even zeggen dat of het nu hier in ons mooie zuiden, daar in ons fijn holland of ginds aan de andere kant van de océan is. Ieder persoon is spéciaal en heeft recht op goede verzorging en de liefde van zijn naasten.
    Als ouder hoort je kind je prioriteit te zijn en is het belangrijk te luisteren naar je hart en intuitie.
    Heb je ADHD en geloof je in medicatie, heel goed, laat het je helpen, maar vergeet niet dat vandaag economie en geld meer regeren als moederliefde en de natuur. (kijk maar hoe de DSM word verzonnen …)
    De weg om te helen is zwaar en kronkelig maar alleen jijzelf kan dit pad volgen.
    Volg hem vooral voor je kinderen want die zijn nog puur en onschuldig, en alleen jij kunt ze leren zich te beschermen en te ontwikkelen in deze harde wereld.
    Ooit, langs een vuurtje met een roosterend lam, gekleed in middel-eewse kleding zei een frans kok tegen me "Ik zal mijn taak als ouder vervuld hebben, als mijn kinderen mij niet meer nodig hebben." Hij zij dat met trots want voor hun was het al zover, zij hadden nog veel te delen maar ieder kon voor zichzelf zorgen.

    Ik hoop dat ik niemand boos maak, vond het fijn en apart om in het nederlands zo veel te vertellen (sorry voor de foutjes), en wens iedereen die hier voorbij komt veel stekte en gezonheid, maar vooral kracht in jezelf.
    Als laatse had ik nog een grappig extra feitje. In frankrijk bestaan ADHD misschien haast niet maar zijn er ontzettend veel mensen bi-polaire, hoe dat te vertalen weet ik niet maar een duitse dokter en meerdere onderzoeken wijzen uit dat deze veel voorkomende "ziekte" helemaal niet bestaant in asiatische landen …
    Bij deze, zorg goed voor jezelf en de mensen om je heen. Liefs en groetjes. Rebecca.

    • Indd rebecca, dat heb je heel mooi en juist verwoord.
      Het is uiteindelijk de verantwoording voor jou, als ouder om te luisteren naar je gevoel en te kijken en aan te voelen hoe jouw kind is en in het leven staat.
      Ik en mijn kinderen gaan daarom ook naar 'alternatieve' therapeuten, waaronder bioresonantie.

      Lieve groet Laura

    • Rebecca, ik lees graag jouw reaktie, voor mij oprecht en een van de beste hier. Je schrijft vanuit jouw eigen ervaring , hoe je jou zelf hebt leren aanvaarden, eigen verantwoordelijkheid voor je leven opnemen. Sterk en een voorbeeld voor ons allen, waar we ook zijn, wie we ook zijn. Dank!
      Martine

  7. Zelfbeheersing? Ouders de baas? Klinkt eerder als kinderen die min of meer onderdrukt worden en waarbij ouders macht gebruiken i.p.v. dat een kind handelt vanuit innerlijke motivatie. Wat mij betreft mag een kind luidkeels uiting geven aan zijn emoties waarbij hij leert deze te reguleren doordat de ouders het gevoel benoemen en samen met het kind oplossingen bedenkt.
    En waarom huilen baby's? Het is een signaal, ofwel even geknuffeld willen worden, honger, ongemak. Het is alleen lastig in onze maatschappij om er helemaal te zijn, onvoorwaardelijk met alle druk die er is op werkende ouders tegenwoordig. Dat baby's gaan doorslapen spreekt voor zich, ze weten dat het niet veel zin heeft om te roepen. Dit is een hele andere kijk op ouderschap:

    Liefdevol en uitgaande van de wijsheid van het kind dat medeverantwoordelijk wordt gemaakt.

    • Ik zie heel vaak dat Nederlandse ouders te snel reageren, én over-reageren. Zo leert het kind dat het kind de baas is (trouwens, de ouders leren dat dan ook). Kinderen perfectioneren hun nep-huilgedrag zó dat ouders (Nu is het jouw beurt!) binnen één seconde er zijn om een ruzietje met een ander kind in hun voordeel te beslechten, om aandacht te krijgen, noem maar op.
      Geef het kind meer tijd en je wordt er zelf veel rustiger van. En het kind ook.

    • Helemaal mee eens!
      Wat is het doel van een kind opvoeden? Een kind africhten? Een gehoorzaam kind creëeren? Of is het de bedoeling een gelukkig en gebalanceerd mens 'af te leveren'.
      Je hebt zoiets als korte en lange termijn doelen…helaas gaat het in de tekst hierboven en in veel van de reacties alleen maar over de korte termijn doelen.
      Een kind dat 'luistert' en altijd zijn bord leeg eet is niet per definitie een geslaagd kind danwel geslaagde ouder…lag het maar zo simpel!

  8. In de ayurveda worden 3 constituties erkend, vata, pitta en kapha, zelf heb ik een disbalans in de vata, hetzelfde geldt voor mijn dochters, ik ben gediagnostiseerd met ADD, mijn jongste ADHD en de oudste met asperger. Wij volgen een ayurvedisch dieet en daarnaast mediteer ik en doe aan yoga dagelijks. Regelmaat, warmte en discipline helpt me nog verder op weg. De jaagemotie probeer ik wat te temperen en de zorgemotie geef ik meer aandacht. Inmiddels heb ik alle 7 aardig op een rijtje. Ooit ben ik ook met ritalin begonnen.

    • Goed om te lezen Meint! Mijn pitta en vata zijn ook te hoog, dus in disbalans. Daarom doe ik binnenkort een panchakarma kuur & ga ik daarna meer Ayurvedisch koken…bij mij is ADHD geconstateerd. Ik heb ook goede hoop dat dit een hoop zal schelen. Dank voor je reactie 🙂

  9. Wat ik in de Nederlandse vertaling van het originele stuk héél storend vind is dat er in het oorspronkelijke stuk staat dat Franse ouders hun kinderen s nachts even laten huilen met daarachter "(natuurlijk niet meer dan een paar minuten)". Die nuance ontbreekt in de Nederlandse vertaling, die simpelweg stelt dat Franse ouders hun kinderen laten uithuilen. Er is zeer veel literatuur over de schade en stress op de hersenen van een jonge baby die "uithuilt", waarbij vastgesteld is dat het verhoogde stressniveau dat jonge kinderen op die leeftijd opdoen, alsmede het gevoel van verlating dat ze op dat moment niet rationeel kunnen plaatsen, ervoor zorgt dat ze de rest van hun leven gevoeliger voor stress blijven. Niet doen dus, langdurig laten uithuilen. Verder ben ik het wel eens met de hype die er omheen lijkt te hangen waarbij er te snel naar medicatie gegrepen wordt. Ja, er zijn écht kinderen met ADHD die medicatie nodig hebben. Ja, er zijn ook écht kinderen die gewoon wat vaker de speeltuin ingejaagd moeten worden en gezond te eten moeten krijgen.

  10. Mijn zoon was in mijn buik al hyper!en na zijn geboorte zo druk,hij kreeg borstvoeding en ja ik heb alles netjes volgens de boekjes gedaan.rust,regelmaat,reinheid.hij sliep overdag bijna niet en was al vroeg aan het klimmen en klauteren,rende ook overal tegenaan dus kom niet aan met snoep en andere shit want dat heeft hij allemaal niet gehad.hij is uitgebreid onderzocht met hersenscan,bewegingsmelders aan zijn benen,gesprekken en observaties.dus zeg niet dat ADHD niet bestaat of te genezen is want dan was mijn zoon allang genezen want geen enkele ouder wil dit voor zijn kind echt niet

    • Beste ageet, het kan dan ook zijn dat je kindje overgevoelig is voor bepaalde (gezonde) voedingsmiddelen. Ook omgevingsfactoren kunnen een rol spelen.

  11. Beetje raar om te zeggen dat ze betere behandelingen geven omdat ze de DSM niet gebruiken. In de DSM staat namelijk niets over oorzaken en behandelingen, alleen uit welke symptomen stoornissen bestaan…

  12. Als ik dit allemaal lees dan wordt ik zelf bijna ADHD.Maar er zijn er twee die mij het meeste inzicht geven over ADHD en dat zijn de mensen die het zelf hebben en daarmee hun leven lang moeten leven. De rest heeft het o.a over cultuur en de verschillen. Het uniek zijn van ieder wezen in eender welke cultuur opvoeding is een vaststaand gegeven. Waar bij ik persoonlijk zou toevoegen laat iedereen uniek zijn en blijven en daarvoor ten alle tijden worden gerespecteerd.

  13. Mijn kind is gediagnostiseerd met ADHD. Een eerder onderzoek gaf aan dat er teveel factoren om haar heen speelden om dit te kunnen zeggen. Dus twee onderzoeken met beide andere uitkomsten. Medicatie gehad, maar gedrag en symptomen werden alleen maar erger. Ze laat heel wisselend gedrag zien. Bij mij leuk, aardig, attent en vrolijk. Aan de andere kant boos, agressief etc. Ligt het dan aan het kind of aan de situatie waarin ze zit? Bij mij mag ze bewegen, spelen en daarbij vind ik het niet erg als ze wat vies wordt. Dat mag ze niet overal. Is het vaak niet een geval van je kind accepteren zoals het is?

  14. Ik ben er van overtuigd dat adhd niet aan de opvoeding ligt want dan zouden alle drie mijn kinderen adhd hebben, wel is het erfelijk. Natuurlijk kan voeding invloed hebben op het gedrag maar dat is bij alle kinderen het geval. En laat vooral ieder voor zich bepalen wat de beste aanpak is. Iedere situatie is anders en ieder kind is anders.Ik hoop dat iedereen het goed afweegt voor hij medicijnen geeft aan zijn of haar kind. En zie er vooral ook de leuke en goede kanten van want die zijn er ook bij ADHD!!

  15. Frankrijk lijkt wel perfect… Jammer dat vele inwoners zo stug en chagrijnig zijn… Hmmm, consequenties van de zo goede opvoeding?

    • Fransen zijn niet stug en chagrijnig. Zij zijn schuw en naar de familie gericht. In de praktijk van het werk zijn zij niet anders dan wij.

      • jawel hoor, stug en chagrijnig! mijn zus is woonachtig in het zuiden van Frankrijk en getrouwd met een fransman. In vergelijking met Nederlanders zijn ze totaal gesloten en onbenaderbaar. in tegenstelling tot hun zuiderburen, de Portugezen en Spanjaarden die veel opener zijn. Ook zij zijn erg naar de familie gericht, maar wel open en behulpzaam.

  16. Afgelopen donderdag 29 januari 2015 heeft na Canada, opnieuw een westers land een revolutionaire stap gemaakt om de bevolking preventief te beschermen tegen elektromagnetische straling uitgezonden door wifi.

    De wet Abeille is gestoeld op het voorzorgsbeleid; totdat de lange termijngevolgen nog niet geheel duidelijk zijn, wordt op basis van de huidige wetenschappelijke kennis het besluit gemaakt dat deze wet beter is voor de volksgezondheid.

    De wet omhelst het volgende:

    Wifi in basisscholen (in de klassen) dient uitgeschakeld te zijn wannneer niet in gebruik. (In praktijk zal het niet eenvoudig zijn om constant de wifi aan en uit te zetten)
    Wifi is verboden in creches waar kinderen jonger dan 3 jaar aanwezig zijn. (Dit lijkt ons een juist besluit daar de jonge ontwikkelende kinderbreinen uiterst gevoelig zijn voor prikkelingen van buitenaf)
    In de handleiding van draadloze apparatuur zoals smartphones en tablets dient duidelijk omschreven te zijn hoe met de wifi functie kan uitschakelen
    Er dient een algemeen herkend symbool te zijn wanneer een openbare gelegenheid wifi aanbiedt
    Indien er zendmasten worden geplaatst dienen lokale belanghebbenden zoals omwoners beter geïnformeerd te worden
    Reclame-uitingen waar men de GSM tegen het oor houdt worden verboden tegen een boete van 75.000 Euro; men dient te bellen met een headset (welk ook straling via het draad direct in de oren geleiden, echter zijn hier ook oplossingen voor)
    Reclame gericht op kinderen betreffende mobiele telefonie is verboden
    Er wordt een nationale klankbord groep opgericht om de stralingsblootstelling te monitoren
    Binnen een jaar dient er een officieel overheidsrapport te zijn over elektrogevoeligheid
    komt

    Het initiële wetsvoorstel bepleitte meer dan nu aangenomen. Zo was er net als in Canada het voorstel om verpakking van mobiele apparaten te voorzien van een waarschuwingsetiket. Ook wilde men een algeheel verbod van wifi op basisscholen en een verlaging van de nationale blootstellingsnormen. Wij van Stralingsbewustzijn hebben er al het vertrouwen in dat Frankrijk deze positieve lijn zal doorzetten en dat meer landen zullen volgen.

    Bron: http://www.assemblee-nationale.fr/14/ta/ta0468.asp .

    Straling = stress = druk (in je hoofd)

    • Ik woon sinds 2003 in Canada en sta hier nu 10 jaar voor de klas…..ik weet niet of uzelf in Canada woont maar onze WiFi staat de hele dag gewoon lekker aan hoor.
      Ik heb zelf ook mijn twijfels bij al die stralingsbronnen om mij heen, maar ik kan me totaal niet vinden in wat hier beschreven staat (omwonenden worden speciaal geinformeerd over masten, wifi uit de scholen halen??). Hier in Ontario is dat in zijn geheel niet aan de hand. Kinderen met gedrags-problemen….ja volop…..slecht eten, weinig slapen en niet bewegen….ook volop. ADHD zal best 'bestaan', maar ouders zijn tegenwoordig gewoon watjes. Voed je kind op als een kind, probeer niet om hun beste vriend te zijn. Jij bepaalt de grenzen en verlegt ze langzaam, niet de kinderen.
      Mag ik een T.V. op mijn kamer? Nee. Mag ik een telefoon. Ja, later als je zelf een inkomen hebt. Mag ik op de computer, Ja, als je je groenten hebt gegeten, kamer opgeruimd is, je huiswerk af en je zet de timer aan en als ie afgaat is je beurt voorbij. Werkt prima bij ons (meestal ;-)).

      • Carlo, ik woon ook In Canada. In Quebec om precies te zijn. En ook ik ben werkzaam in het onderwijs. Geen idee waar die ideeen over Canada vandaan komen maar op school staat de Wifi gewoon aan. En wat opvoeding betreft ben ik het ook helemaal met je eens. Naast mijn velel eeerlingen heb ik zelf ook nog eens vijf eigen kinderen opgevoed. Dat softe gedoe werkt niet. Opvoeden is begeleiden naar volwassenheid. Als ouder heb je de plicht om je kind een zo goed mogelijke opvoeding te geven. Je denkt toch niet echt dat je later bij je werkgever kunt gaan overleggen over bepaalde opdrachten? Het kan je baas geen zier schelen of het je nu emotioneel gezien even niet uitkomt. Laten we toch svp een sterke generatie opvoeden! Don't get me wrong. Natuurlijk zijn er ook kinderen die beperkingen hebben en waarmee op een aangepaste manier moet worden omgegaan. Maar laten we wel oppassen dat er niet te makkelijk het etiketje ADHD wordt opgeplakt.

  17. Interessant artikel, zou inderdaad goed zijn om uitgebreider wetenschappelijk onderzoek op los te laten. Wat me wel opviel in gesprekken met Franse ouders (en uit artikel in Volkskrant, twee jaar geleden ofzo) dat het Franse schoolsysteem erg anders in elkaar steekt. Erg gestructureerd, veel meer autoriteit bij de leraar. Kinderen krijgen weinig ruimte voor eigen inbreng en veel nadruk op gehoorzaamheid en kennis overnemen van docenten. Kan me voorstellen dat dit voordelen heeft voor kinderen met AD(h)D aanleg, omdat het rustig en duidelijk is in de klas, helpt met concentratie. Maar ik kan me ook wel nadelen voorstellen: minder innovatieve, creatieve en zelfdenkende studenten? Weet niet of dat zo is, maar zou ik me voor kunnen stellen?
    En Fransen hebben sowieso een gezonder dieet dan Amerikanen (gemiddeld genomen). Veel verse groenten en fruit, versgebakken brood, enz. Weinig junkfood. En veel ouders brengen kinderen naar een internaat. Doordeweeks ontvangen ze daar een opvoeding waarin ook veel nadruk ligt op 'drillen' en 'gehoorzaamheid aan 't gezag' en minder op ontplooiing van eigenheid en autonomie… Opnieuw: voor- en nadelen, volgens mij.

  18. Toevallig dacht ik er eerder vanavond aan. Misschien is het onzin, misschien niet- in ieder geval speelt dit, denk ik, mee. ADHD wordt meestal vroeg ontdekt, daar waar de kinderen "problemen veroorzaken, weinig discipline/concentratie bezitten en erg druk zijn." Elk persoontje komt uniek op de wereld en ontwikkelt een karakter; de één is gepassioneerder en enthousiaster dan de ander. Uniek zoals ieder, maar herkenbaar, want er zijn veel meer met een temperamentvol karakter. Met die passie en die energie, maar zodra je steeds hoort "rustig doen, normaal doen, doe dit niet, doe dat niet"- als ouder lijkt het me vermoeiend. Veel stress, veel gedoe, je bent moe, maar je kind niet. Wat je kind bij jou doet, is precies hetzelfde als wat jij bij je kind doet: vrijheid afnemen, door te zeggen dat ze druk zijn, door ze niet "onder controle" te kunnen houden. Ze maken jou immers moe, maar jij hen ook. Ze krijgen driftbuien (omdat ze tegengehouden worden in hun vrijheid), ze voelen zich buitengesloten (omdat kinderen om hen heen opmerken dat iemand meer aandacht nodig heeft)… omdat iemand voelt dat ie verkeerde dingen doet, terwijl het enige wat ze willen is henzelf zijn en waarde hechten aan vrijheid. Volgens mij leert vrijwel iedereen ermee leven, natuurlijk niet iedereen en blijft er extra aandacht nodig, maar zodra de kinderen vroeg (hopelijk zo vroeg mogelijk) ontdekken waar ze hun energie kwijt kunnen zijn ze een stuk gelukkiger en toegankelijker in gesprekken en emoties.

    Niemand heeft gezegd dat het ouderschap makkelijk zal zijn, maar om gelijk met pillen te beginnen vol rotzooi. Ik begrijp wel dat het een tijdelijke oplossing biedt, maar nee nee nee, liefde is de oplossing. Liefde en begrip. Dat krijg je er voor terug. Misschien niet gelijk, maar geduld hebben we allemaal moeten leren krijgen. 't Ligt niet altijd aan ander 😉

  19. kinderen minder suiker laten eten zal er ook een hoop mee te maken hebben. je kent ze vast wel die ouders die hun kind de hele dag snoep geven, zodat het kind ff rustig is ,maar vergeet dat het kind hyper word van suiker dus nog maar een snoepje er in voor 5 minuten rust. het probleem is dat ouder liever horen dat er wat mis is met het kind dan dat ze horen dat hun opvoeding niet deugt

  20. Interessante visie, jammer alleen dat het stuk bol staat van de aannames en gegeneraliseerde stelligen. Een echt werenschappwlijk onderzoek hiernaar zou heel nuttig kunnen zijn!

  21. Ik ben vanaf jonge leeftijd gediagnosteerd met ADHD, waarna ik ben begonnen met Ritalin/Concerta. Deze medicatie had een slechter effect op mij dan de moeite met concentreren, waardoor ik vaak na school op de bank lag zonder eetlust en niet in slaap viel.

    Ben ermee gestopt – heb mezelf doelen gezet (5 minuten let ik gewoon niet op – dan weer 30 minuten wel etc) en deze geprobeerd altijd zo goed mogelijk te volgen. Daarnaast denk ik dat veel van deze problemen verdwijnen wanneer je naar een hogeschool/universiteit gaat, waar de prikkeling/interesse hoger is dan middelbaar onderwijs.

    ADHD is geen restrictie, ookal denken mensen dat vaak – Ik ben toenertijd naar Havo gestuurd ipv VWO omdat ik "toch niet kan opletten". Ben nu 23 en heb een dual-bachelor degree, en studeer over 1 maand (waarschijnlijk) summa cum laude af van bekende universiteit in Boston MA.

    Daarnaast – dit is speculatie – is het voor een psycholoog relatief makkelijk ADHD te testen en is het natuurlijk een stuk lucratiever wanneer er een behandeling hiervoor opgezet word (zeg 3 sessies ipv 1) – Hier ligt misschien ook wel oorzaak?

    Het enige wat ik, nu als 23 jarige nog merk aan mijn "ADHD" is het focussen van de gedachte. Zoals dit artikel (expres niet aangepast) spring ik vaak van thema naar thema. Is dat nou echt ADHD of een eigenschap?

    • Ik noem het gewoon een eigenschap, het van thema naar thema sproingen, omdat je er eigenlijk veel meer over zou willen zeggen (naar mijn idee) en je er duidelijk je mening over hebt en jij je weg er in gevonden hebt. Dit heeft mijn jongste zoon ook gedaan. Hij merkte tijdens zijn studie dat als hij thuis op zijn kamer ging studeren hij snel afgeleid was en dit kon voorkomen door naar de bibliotheek te gaan.

  22. Ik heb zelf 2 kinderen, beiden jongens, waarvan de oudste al vrij vroeg (naar aanleiding van ernstig probleem gedrag) gediagnostiseerd werd als een ADHD kind door de "specialisten".

    Verder werd er niets mee gedaan, thuis kregen ze geen snoep of voedsel met toegevoegde suiker, kleurmiddelen en ga zo maar door.

    Wat moest ik?
    Ik ben er absoluut tegenstander van om een kind een etiket op te plakken, medicatie te geven en het verder maar uit te zoeken.

    Op een gegeven moment waren de problemen dusdanig hoog opgelopen dat hij in de klas op de basisschool niet meer te hanteren was.
    Hij werd apart aan een tafeltje gezet omdat hij in de groepjes de andere kinderen te veel hinderde.

    Vreselijk vond hij dat, gevolg: Iedere dag een drama om hem naar school te krijgen zonder dat de onderwijzer en ik bont en blauw geschopt en geslagen werden.
    reactie van zijn juf uit groep 3 waar het al heftig was: Dit doet hij niet expres , dit overkomt hem.
    Maar ja, wat kan je hiermee?
    Inmiddels een onhoudbare situatie in groep 4 en thuis.

    Het eliminatie dieet gedaan. Gek op paprika, als ik aan het eten maken was verdween bijna de helft in de kinderhanden omdat ze het zo lekker vonden en het (naar mijn idee) gezond was dus eet maar lekker op.

    Allergisch voor rauwe rode paprika en nog veel meer voedingsmiddelen.

    Een eerdere test had al aangetoond dat beide kinderen hoogbegaafd waren, wat had ik daar aan op een school waar ze alleen maar de nadruk op het "probleemgedrag" legden?
    Ze hadden verdieping aan moeten bieden waardoor de jongens geprikkeld werden maar dat was toen nog niet echt zo vanzelfsprekend.

    Inmiddels is de oudste 32, helemaal ontspoord en heb ik geen flauw idee waar hij is/woont/wat hij doet.

    Vanaf zijn 15e verslaafd aan hard drugs en naar later bleek ook zijn 3 jaar jongere broertje emotioneel kapot gemaakt door hem jaren te misbruiken.
    Deze zei echter niets omdat hij bedreigd werd door de oudste, autistisch is en dus oook niet KAN praten.

    Schiet mij maar lek…Waar ben ik de fout in gegaan?
    Wat had ik anders of beter kunnen doen?

    Deze vragen spelen nog dagelijks door mijn hoofd als ik aan met name het misbruik van de jongste kijk.

    Goed, ze hebben een nare periode meegemaakt door de echtscheiding toen ze 10 en 7 jaar waren maar de tijd daarvoor was echt een HEL ook al heb ik ervoor gezorgd dat zij er zo min mogelijk van merkten.
    Was het wel ADHD bij de oudste?

    Nog steeds vreet het aan mij, 2 mooie, ogenschijnlijk gezonde kereltjes die geboren worden met weliswaar een te hoge spierspanning, de ene een couveuse kindje, allebei hoogbegaafd en de jongste hoog-sensitief met lichamelijke beperking.

    De jongste kan ik niks anders over zeggen dat ik super trots op hem ben hoe hij zich heeft weten te ontwikkelen, ondanks lichamelijke beperkingen, tot een volwaseen vent die weet wat hij wil in het leven.
    De oudste is in het niets verdwenen, laatste wat ik weet is dat hij weer in een afkick kliniek zat en bij zijn verslaafde vader het ook niet zo leuk meer vond.

  23. In Nederland bestaat ook een alternatief classificatie systeem, bedacht door de WHF. De ICF. Deze gaat uit van het in kaart brengen van alle levensgebieden die een ziekte kunnen verklaren. Deze wordt hier nu gebruikt door verpleegkundigen en verpleegkundig specialisten, maar ik pleit ervoor om dit een breed gedragen tegenhanger te laten zijn van de DSM IV. Dat systeem wordt vooral misbruikt door de zorgverzekeraars en dus onjuist gebruikt.

  24. Natuurlijk hebben franse kinderen geen ADHD. Ze gaan super laat naar bed en zijn dus helemaal uitgeput overdag. Bovendien drinken ze al op zeer jonge leeftijd wijn bij het eten. Zo krijg ik mijn kinderen ook wel rustig ja!

  25. Er is denk ik genoeg wetenschappelijk bewijs dat de hersenen van mensen met ADHD anders werken. Ook dat bepaalde hersengedeelten kleiner zijn dan bij anderen.
    Voeding zal best invloed hebben op gedrag.
    Van suikers, energiedrankjes, chocola ga je meer stuiteren dus dat aan kinderen met ADHD geven is niet echt voor de hand liggend.
    Er is echter nog nooit aangetoond dat de symptomen MINDER worden of verdwijnen bij het weglaten uit het dieet.
    Kortom, voeding kan niet de oorzaak zijn van ADHD gedrag. Net als opvoeding. Een opvoeding zonder veel structuur en houvast kunnen de symptomen verergeren. Omgekeerd, een hele strakke opvoeding nemen de symptomen niet weg.
    Naar mijn mening is een combinatie van coaching en medicatie een betere oplossing.
    Medicatie alleen wanneer daar reden voor is en de klachten van dusdanige ernst zijn dat er geen andere optie is.
    Met coaching vooral richten op de positieve kenmerken en de kwaliteiten die bij ADHD horen. Daardoor worden de negatieve kenmerken een stuk naar de achtergrond gedrongen.
    ADHD hoeft niet per se een ramp te zijn. Het kan ook een gift zijn maar een die langzaam moet worden uitgepakt.

    • Er is wel degelijk bewezen dat 95% van de diagnose ADHD veroorzaakt wordt door voeding en psychosociale factoren. Een Nederlandse psycholoog heeft hier langdurig onderzoek naar gedaan. Is recent nog op televisie geweest! Na aanpassingen aan de voeding verdwenen bij 95 % van de kinderen de ADHD klachten volledig en gebruikten zij geen medicatie meer.

  26. Toen ik op de lagere school zat midden jaren zeventig had niemand ADHD. Kinderen, en met name jongens, waren de in de pauze en na schooltijd druk met voetballen, rennen, spelen, etc. ’s Avonds was je energie op. Nu zitten kinderen veel achter de pc of tv. Vindt je het gek dat ze druk zijn. Dat is geen goede uitlaatklep voor al die energie. Tel daar bij op de slechtere voeding op school en thuis en je hebt gegarandeerd problemen.

    • Ik kom ook uit de jaren 70 en toen kende niemand ADHD,ik ben er 5 jaar geleden achter gekomen dat ik dat ook heb.Nu weet ik waarom ik anders dan anderen was en heeft mijn leven in negatieve zin beïnvloed.Maar ADHD ers hebben een goede doorzettingsvermogen en ik denk dat die van mij een van de beste ter wereld is.Verder is het bij mij 12 ambachten 13 ongelukken.En in mijn vak gebied kan ik soms dingen verzinnen waar een ander mens nooit op zou komen.En wat ik ook heb is dat ik op belangrijke momenten op de juiste tijd en plaats ben waardoor ik vervelende of gevaarlijke situaties kan voorkomen.Verder mediteer ik al 40 jaar waardoor ik toch het leven redelijk door kom,zonder Transcendente meditatie was ik de pijp uit denk ik.Ik ben a spiritueel en atheïst.
      Maar 2 keer per dag lukt het me dan om minimaal 40 minuten nergens aan te denken en dat lost een hoop stress op,niet alles maar wel een heleboel waardoor je toch kan functioneren.

  27. Mijn ouders hadden als je t hun vraagt. Vroeger een rustig kind en een druk bewegelijk chaotisch dromerige spraakwaterval.

    achteraf was t op school soms wat lastig voor docenten zo’n beweglijk ratelderatelendenstoelwiebelaar.

    Op de middelbare had ik eigen tactiek om de door te langdurende les door te komen.
    elk uur ‘naar de wc’ met een detour dood de school.

    wel door oordelen en hier en daar rotopmerkingen faal angtis geworden. Met nu nog steeds terugkomende depressief beeld.

    naar mate de leeftijdsgebonden verantwoordelijke heden toenamen mislukte ik steeds weer in tegenstelling tot leeftijdsgenoten. Toen ii zelf vastliep in mijn leefstijl. Therapieen gestart en zelf gekozen voor medicatie.
    Wooow eindelijk rust in mn hoofd.
    en nu gebruik ik deze op voor mij cruciale momenten.

    daarbij gaven mijn ouders weinig snoep. En had ik later door extreem huidproblemen een suikerloos dieet. Ik stuiterde ook zonder die meuk.

  28. Met twee schoolgaande kleinzoons van drie en vijf jaar in Sannois, een voorstadje van Parijs, moet ik helaas bevestigen dat kinderen in Frankrijk weliswaar niet aan ADHD lijden, maar waarschijnlijk, als ik op het verhaal van de kleinzoons afga, wel vanaf hun derde jaar faalangstig worden gemaakt, door de grote druk op het presteren. Bovendien is de jongste van drie er al herhaaldelijk uitgestuurd, omdat hij naar de opinie van de juf niet goed genoeg luistert! Ik heb het over het jongste kind!!!
    Iedere keer als ik dit artikel langs zie komen, bloed mijn hart. Mijn dochter, zelf Jenaplan en leerkracht, maar niet bevoegd om in Frankrijk les te geven, is bezig met de overstap naar Nederland, alleen vanwege de vorm waarin het onderwijs gegoten wordt daar in la douce France! Een nadenkertje dus. Ik werk op een jenaplanschool in groep een en twee en weet dus waar ik het over heb. Ik vind het fijn als een stelling van twee kanten benadert wordt. Ik heb hem al eerder voorbij zien komen. Daarom toch even deze reactie vanuit het veld!

  29. De medicijnen voor ADHD zoals Ritalin wordt in Nederland opmerkelijk vaak gebruikt voor concentratieverhoging en concentratieverlenging voor niet ADHD’ers.

  30. In Frankrijk is bijna geen ADHD..?
    Dat is mooi, maar daarentegen viert de (bij wet verboden) “corrigerende tik” (met de vlakke hand, goed hard in het gezicht) hier nog immer hoogtij…

    • @Frans van Elsen,
      Corrigerende tik moet kunnen. Je ziet in Nederland dat praten en een time-out ook niet goed werkt. Een ouder hoort gezag uit te stralen en niet op dezelfde niveau moet levelen als de kinderen. Maar in het gezicht? Nee, dat gaat mij ook te ver. Meer op de handen of op de bips.

      • @Mic,

        Ik moet niet zeuren. Als ik reageer op een deze website, weet ik wat ik kan verwachten. Ik ben zelf geen “nieuwetijdsmens” en heb, hoewel niet conservatief, zelfs wat moeite met veel “nieuwetijds-dingen”. Ook weet ik inmiddels dat ADHD-adepten van niets anders willen weten, en hardnekkig blijven negeren dat ADHD niet bestaat, ondanks het feit dat de psychiater die ADHD verzonnen heeft, op zijn sterfbed zijn leugen heeft bekend (http://www.gewoon-nieuws.nl/2013/09/psychiater-geeft-op-stefbed-toe-dat-adhd-een-verzonnen-ziekte-is-2/ ), maar ik ben er nog niet achter wat het boekje van mevrouw Druckerman te maken heeft met het percentage ADHD-geëtiketteerde in Frankrijk. Hoe dan ook, ook voor mij geldt; wie de bal kaatst…

        Een “corrigerende tik”, hard of zacht, op de handen, de billen of waar dan ook, acht ik, en gelukkig velen met mij, in geen enkel geval acceptabel. Naast het feit dat het opvoedkundig weinig effect sorteert en het officieel bij wet verboden is, is het een uiting van onmacht/ongeduld, gebezigd door ouders, die niet voldoende (per kind verschillend) tijd aan hun opvoeding hebben besteed en daar nu de wrange vruchten van plukken. Maar misschien heb ik als vader slechts geluk gehad…

        Steeds vaker lijkt het, dat “probleemkinderen” ADHD-geëtiketteerd worden, en steeds vaker lijkt dat etiket dé ontsnappingsroute voor ouders die niet de noodzakelijke tijd aan (de opvoeding van) hun kind hebben besteed. De schuld wordt gelegd bij een niet-bestaande aandoening, waarbij het gebruik van Ritalin of dergelijke, niet wordt geschuwd. En dat is spijtig, zeker voor die kinderen die wel een stoornis hebben, en helemaal wanneer deze, bij gebrek aan beter (lees = kennis), onterecht ook ADHD-geëtiketteerd wordt.

        In Frankrijk zijn dus minder ADHD-geëtiketteerde ? Interessant ! Hebben ze het in Frankrijk dan beter in de gaten ? Het zou kunnen.

        Interessanter vind ik de generaliserende (?) visie van mevrouw Druckerman, ten aanzien van de Franse opvoeding.

        Ik heb er zelf geen onderzoek naar gedaan, maar heeft mevrouw Drukerman cijfers/percentages ? Slapen alle Franse baby’s na 3 maanden door, of is dat alleen in Parijs. Laten Franse moeders hun kinderen huilen omdat ze te lui (egoïstisch) zijn hun bed uit te komen ? Slapen ze, zoals veel Parijzenaren met oordoppen in en horen ze hun kind niet ? Ik zou Mevrouw Druckerman erop willen wijzen dat huilen voor een baby de enige vorm van communicatie is. Het verbaast me, na wat ik na ruim 11 jaar in Frankrijk wonen op opvoed-gebied/gezinsleven heb meegemaakt eerlijkgezegd niet, dat “de Franse moeder” reeds in dit stadium niet wenst te communiceren met haar kind.

        De overbelaste Franse moeder bestaat inderdaad niet Mevrouw Druckerman, om de simpele reden dat veel Franse ouders helemaal “geen tijd te nemen” om hun kinderen op te voeden. De aandacht voor kinderen is in nog al wat gevallen minimaal, tenminste; tot het moment dat de irritatie-grens van de ouder(s) wordt overschreden, dan wordt er vaak als donderslag bij heldere hemel “gesanctioneerd” (lees = fysiekgeweld gebruikt). Gisteren nog vertelde een Franse vriendin, die klasse-assistente is, over een kind (3-4 jaar) in haar klas, dat wanneer het wordt aangesproken, direct de armen beschermend voor het gezicht heft. Dat is geen (geïsoleerd) incident, ik ben er zelf tot mijn ontzetting vaker getuigen van geweest en voor de doorsnee Fransman (m/v) is dat een doodnormale gang van zaken.

        Ik heb me meer dan eens afgevraagd waarom sommige Franse ouders ooit begonnen zijn aan kinderen. Vanaf het moment dat kinderen zindelijk zijn mogen ze naar school. Ieder Franse school heeft standaard een voor- en naschoolse opvang en heel veel Franse kinderen gaan al vanaf hun derde jaar, letterlijk van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat naar school. Na de basis school gaan ze allemaal naar het Collége. In ons geval betekende dat, om even voor acht uur met de schoolbus mee en tegen zes uur ’s avonds weer thuis. Na het Collége, gaan de meeste kinderen naar het Lycée, dat vaak nog verder weg is, en dus zijn de kinderen dan nog langer van huis. In veel gevallen gaan de kinderen vaak al op het Collége, maar zeker op het Lycée, intern. Daarna zijn er legio moeders die met smart naar het definitieve moment van vertrek van de kinderen uitzien, zodat ze de tijd weer volledig aan zichzelf hebben. Franse kinderen zijn niet beter opgevoed, ze zij gewoon schuw. Wat erger is, is dat deze kinderen er later evenmin moeite mee hebben met fysiek geweld tegen hun kinderen.

        Voornoemde vriendin, leest momenteel een boek, dat begint met de (door mij vrij vertaalde) navolgende tekst;
        Een dier slaan is mishandeling, een volwassene slaan is agressie, een kind slaan is opvoeden…?

        Tot besluit wens ik de kinderen mevrouw Druckerman veel succes.

        • @Frans van Elsen, dank je wel voor je uitgebreide reactie. Ik ben het zeer met je eens dat een corrigerende tik in geen geval acceptabel is, en ben daarnaast blij met de m.i. zeer zinnige vragen en opmerkingen die je bij het boek hebt. Dank!

        • @Frans van Elsen,

          Dat de psychiater die jij noemt heeft toegegeven dat het allemaal nep is, is een hoax. Ten eerste was hij niet de eerste persoon die over ADHD sprak of schreef. Dat maakt het al onmogelijk dat hij het verzonnen heeft. Daarnaast heeft hij nooit gezegd dat het verzonnen is, maar dat het te vaak onterecht gediagnosticeerd wordt. Het heeft geen zin om alleen maar artikelen te lezen, die je eigen mening ondersteunen. Zeker niet als je niet eens de moeite neemt om de feiten uit zo’n artikel even te checken. Wat bijzonder eenvoudig is.

          Nog nooit is informatie zo makkelijk geweest om te vinden, maak er gebruik van. Double-check alles wat spectaculair, sensationeel of schokkend klinkt.

        • Frans je verhaal klink mooi maar daar zitten ook enkele valse noten tussen zoals dat bij iedereen wel voor komt. Maar wat u over de Frans ouders( moeders) schrijft is voor mij een brug te ver. En wat die tik betreft ben ik daar geen voorstander van, maar in heel enkele gevallen doet het wonderen en heb ik het over kinderen die gezond zijn maar uiterst vervelend kunnen zijn. Kinderen die bewust dieren en of vriendjes en/of andere mensen slaan O.A hun eigen ouders. Kinderen moet je inderdaad opvoeden en daar hoort soms ook een noodmaatregelen bij.(de eenmalige corrigerende tik) En als laatste iedere oplossing begint uitsluitend en alleen bij uzelf.

    • Hou het op deze discussie en ga geen nieuwe discussie aan. Het gaat hier over ADHD en niet over corrigerende tikken, kom op zeg!

      • Ilona daar stopt de wereld voor u. ADHD kinderen krijgen regelmatig die corrigerende tik. maar dat onterecht, zoals ik al schreef in mijn vorige reactie. Dus vindt ik het wel een onderdeel van deze discussie. Verder, wij krijgen regelmatig families met ADHD kinderen op vakantie bij ons, dit is geen reclame maar pure noodzaak, Waarom omdat deze families bijna nergens anders echt welkom zijn.Oh, ja dat hoort hier zeker ook niet thuis Ilona?

        • Klopt helaas…. een vakantie (zoeken/vinden) is erg lastig met een kind met een (of meerdere) (fikse) stempel(s)…
          Ik ben het er ook mee eens dat kinderen met ADHD (en/of andere stoornissen) vaker onterecht worden geslagen, puur onmacht van ouders/verzorgers, maar 't gebeurd wel helaas….

  31. Interessante vergelijking. Ik had vroeger een buurman die rustig 15 biertjes op kon, maar met één borrel werd ie helemaal gek! Zo’n borrel is dan ook vooral chemisch, en daar kon ie niet tegen. Zoals er ook mensen zijn die niet tegen , chemische, ‘geurtjes’ kunnen!

    Ons voedsel, en dan vooral dat van de supermarkt, zit vol met ‘chemie’, en inderdaad; in Frankrijk let men vel meer op de kwaliteit van het voedsel dan in een land waar het ‘fast food’ als het ware is uitgevonden!

    Heb er nooit cijfers van gezien, maar ik kan mij zo voorstellen dat ‘obesitas’ toch ook een ‘ziekte’ is die in landen met een ‘eet-cultuur’, Frankrijk, Spanje, Italië, veel minder vaak voorkomt dan in landen waar hamburgers en patat met tot de favoriete kinderversnaperingen behoren!

    • @appie b. broek,

      Al het voedsel is chemisch. En daar is niks mis mee. Zo is het altijd al geweest. Misschien moet je eens opzoeken wat chemisch eigenlijk is. Die borrel is ook echt niet meer chemisch dan een biertje.

  32. “Ze hoeven niet 24 uur per dag vermaakt te worden en ontdekken de wereld in hun eigen tempo.” Dat wordt ook gezegd. Misschien stellen de Fransen wel juist minder hoge eisen aan hun kinderen en wordt het kind daar niet als koning gezien en zitten de ouders niet in de knechtenrol, zoals hier in NL wel de tendens is… Lijkt me veel beter voor onze kinderen…

  33. ADHD bestaat nu eenmaal. Ook in Frankrijk. Ik ben er van overtuigd dat als men in Frankrijk ook de DSM zou gebruiken de percentages zo n beetje gelijk zijn. Met opvoeden kun je een deel corrigeren. En eventueel leren. Maar niet alles. Mijn diagnose was een opluchting. Nu zo n 4 jaar geleden. Inmiddels veel geleerd over adhd en hoe ik sommige ‘problemen’ kan handelen. Maar die eeuwige onrust krijg ik niet uit mn hoofd. De medicijnen die er voor zij gebruik ik niet meer. Het diverse soorten gebruikt. Zie het als zijwielen van een fiets. Ik gebruik nu wietolie. Zelf gemaakt. Ben ontspannen en niet high. Dat zou meer gebruikt moeten worden. Ook voor mensen die geen adhd hebben maar altijd onrustig of gespannen zijn.

    • @walter, gelukkig kennen ze hem daar niet,dat wil zeggen ze gebruiken hem niet.Zijn Fransen dan van een andere planeet?!! Waarom zijn er 2 (of meer?)manieren om diagnoses te stellen.Wie zouden hier dan de bedenkers van zijn? Heeft de farmaceutische industrie daar geen invloeden? Ze zijn iig beter af

    • @walter, Ik woon 20 jaar in frankrijk,het klopt dat artsen vinden dat HdHd geen ziekte is .Uit ervaring weet ik dat er in frankrijk te laat medicijnen voorgeschreven ,ik heb zelf een zoon die in frankrijk geboren is en groot gebracht op de ‘franse manier’ met HDHD ,we hebben 10 jaar lang bij dokters gelopen
      voordat er een dokter op het idee kwam om medicijnen voor te schrijven.Deze 10 jaar was een nachtmerie voor onze zoon ,hij wist zelf dat hij zich niet kon beheersen met alle problemen van dien (school,vriendjes,enz………..). Op scholen willen ze ook niets van deze kinderen weten ;onze zoon is op de laatste schooldag van het jaar geschorst want hij deed wel heel veel bewegen!(‘100.000 keer uitgelegt’ wat HDHD is maar ze willen het niet begrijpen).Gelukig hebben we een school gevonden waar ze dit wel begrijpen en ze met dit soort jongens kunnen omgaan.
      We hebben nog twee ander kinderen die de’ zelfde opvoeding ‘hebben gehad die geen HDHD hebben,dus het verhaal dat het aan eten,opvoeding ligt gaat er bij mijn niet in!!!

      m vr gr Hans

  34. Wat ik nog niet lees in voorgaande reakties is dat we in Nederland gemiddeld met veel meer mensen op een kluitje zitten. Het is hier gewoon erg druk. We wonen in een land waar het er behoorlijk gejaagd aan toe gaat en waar van de moeders verwacht wordt dat we ook allemaal een baan hebben, ons huis aan kant is en we van hot naar haar rennen om onze kinderen te kunnen laten sporten ed. Als ik dan hoor/lees dat de Fransen bekend staan als een niet zo schoon volkje (waarmee ik het nog netjes probeer te zeggen) lijkt het leven me in Frankrijk een stuk gemoedelijker dan in Nederland. Onze kinderen krijgen gemiddeld veel meer indrukken te verwerken op een dag. Daarbij willen we ook dat het kind presteert naar intelligentievermogen. Zouden de Fransen misschien de lat minder hoog leggen? Mijn dochter kan met veel begeleiding (ze heeft ADD) havo. Zonder was dat misschien mavo. Wie weet komen deze kinderen in Frankrijk wel eerder op mavoniveau terecht.

  35. Heb zelf geen kinderen opgevoed, heb wel een artikel van een vrouwelijke psychiater gelezen dat kinderen te snel gelabeld worden, daar is de pharma op ingesprongen en denk ook de rugzakjes. Wel stelt ze dat er ook kinderen zijn de echt de aandoening hebben, maar dat is een klein percentage

  36. Met alle respect voor het bovenstaande stuk, en ook voor de onderzoekers en ook voor de gastblogger. Allereerst zal ik zeggen vanuit welke hoek ik dit stukje bekijk. Ik ben een Nederlandse vrouw met 4 kinderen, sinds 8 jaar woonachtig in Frankrijk (Dordogne). Ook zijn wij, als gezin in Amerika geweest om te kijken of we ons daar zouden willen vestigen met de kinderen, en ik heb daar ook familie wonen.
    Naar mijn mening en ervaring hier komt er net zoveel ADHD en andere gedragsafwijkingen voor als waar dan ook. Er zijn hier alleen geen speciale begeleiding voor deze kinderen. Ze moeten gewoon tot en met het college alle klassen doorlopen, net als iedereen. En met de voeding heeft het al helemaal niets te maken. Wat de kinderen tussen de middag eten in de kantine of moet ik zeggen niet eten. Want het is zo slecht dat onze kinderen hun Hollandse lunch gewon buiten het schoolplein opeten, opdat we dan geen buikklachten en hoofdpijnen meer hebben en ook geen 12.50 per dag hoeven te betalen voor dit voedsel. Er zijn dus kinderen die alleen een stukje stokbrood en een glas water nemen. En dat terwijl er niet ontbeten is want deze regionale fransen liggen liever iets langer op bed dan dat ze een fatsoenlijk ontbijt maken voor hun kinderen.Dit komt ook het leervermogen niet ten goede en veel kinderen slapen dan ook in de klas.Ook het gedeelte over de baby’s ben ik het niet mee eens, Fransen niet allemaal maar de bevolking hier, leven gewoon hun leven en de kinderen ach die moeten zich maar vermaken, krijgen vaak snoep om ze zoet te houden, eten superweinig groentes en vervelen zich vaak. Baby’s laten ze vaak huilen omdat ze dan net ff in gesprek zitten of aan een goed glas alcohol. Ook heb ik de taferelen in Amerika gezien …..als je daar je kind laat huilen en iemand ziet of hoort dat ….kun je worden opgepakt door de politie, echt bizar. Vandaar dat het daar anders is. In Amerika maken de ouders vaak het huiswerk van hun kinderen, want ze willen een goede reputatie voor het gezin. En daar in dat land doen we vooral alsof alles koek en ei is, terwijl dat vaak schijn is. Enfin wat ik dus als conclusie wil zeggen is dat je niks over een kam kan scheren en vooral landen en culturen niet kunt vergelijken.Wat ik hier geschreven heb is puur de ervaring die ik heb met 4 kinderen nu in de leeftijd van 12,13 15 en 16.Ik wil hier verder niemand mee beledigen, of beoordelen maar vond toch dat ik dit even moest schrijven.
    Met vriendelijke groet, Hellen

    • Hallo,
      Ik woon ook in Frankrijk (12 jaar). Dat alle Fransen de kinderen africhten, daar kan ik me niet in vinden. Opvoeden hoeft niet te betekenen; africhten. Elk gezin is anders en ook hier zijn er kinderen met ouders ‘zonder tijd’ en eten die nuggets en ook hier zijn er zog. softe ouders. Ik merk wel,dat de tafelgewoontes in veel gezinnen anders zijn(strenger). Men neemt meer de tijd en de kinderen horen aan tafel te blijven. Ik heb mij meer of minder hieraan aangepast en zie niet dat de kinderen daar onder lijden. Het is een goed moment van ‘samen zijn’. Ze spelen en ravotten en ik ken hier niemand die zijn baby liet huilen of de kinderen zoet houdt met wijn!!!In mijn kennissenkring wordt niet geslagen en de kinderen zijn er echt niet vervelender door.
      De schooldagen zijn, vind ik, wel vermoeiender en langer en er zijn veel kinderen die lang naar de BSO gaan. (is dat in Nederland anders???)
      Ik werk in het onderwijs en er zijn inderdaad minder kinderen met ADHD geregistreerd. Dat wil niet zeggen dat ze er niet zijn. Het lijkt of het hier minder erkend is of men geeft er een andere naam aan. Vaak is er ook een andere vorm van behandeling van de symtomen, eerder in psychologische richting als medische behandeling.
      Een kind uit de school waar ik werk is radicaal veranderd sinds hij geen suiker en kleurstoffen meer eet. Het is een hele ingrijpende verandering voor het hele gezin. Overal zit wel glucose of een kleurstof in. De deskundige zei een paar wijze woorden, welke de keuze bij het boodschappen doen zeer vermakkelijkt; KOOP NIKS DAT JOUW OVERGROOTOUDERS NIET ZOUDEN HERKENNEN!
      Gelukkig hebben zijn ouders (en de hele familie) er de tijd en moeite voor genomen hier een gewoonte van te maken. Zij maken het op een andere manier lekker en snoepen op een andere manier. Het voelt voor hem niet meer als een dieet en hij zit nu veel lekkerder in zijn vel. Maar…het heeft zijn ADHD niet opgelost, alleen de symtomen zijn bijna weg.
      Wat jammer Hellen, dat de cantine van uw kinderen zo slecht is. Mijn jongens eten 1x per week in een goede cantine, met een gevarieerd menu voor E3,40 en op het college en de basisschool is er goede begeleiding voor kinderen met problemen.
      Laten we van de vele getuigenissen en ervaringen leren, maar niet zomaar alles aannemen.
      een fijne dag

      Je kunt inderdaad niet alles over 1 kam scheren. In het YMCA New York at ik 6mdn lang mijn broodje naast een familie met 2 jongen kinderen, die kregen dagelijks 2 marsen en een halve liter cola als ontbijt….

  37. Ik zag laatst op t v een stukje van een vrouw staan die
    Wat nu in de lancet staat zo indrukwekkend was het.
    Dat met visolie en een goed dieet de ad h d bij vele kindere
    Onder controle is te krijgen.
    Geen ritalin. Want ze weten nog niet wat de gevolgen hiervan
    Zijn op den lange duur.
    Kinderen knapten er werkelijk van op.
    Je moest het wel 1 1/2 volhouden.
    Verschillende gezinnen hebben het getest . Met geweldige resultaten.
    Een jongetje hield het niet vol. En ging toch dingen eten wat hij niet mocht hebben.
    Onze jongste dochter kon absoluut niet tegen kleurstoffen .ze werd er agressief van.
    Alles zonder e nummers etc aangeschaft .het werd een rustig kind.
    Maar een baby laten huilen ‘s. Nachts nee dat heb ik nooit gedaan.
    Een baby heeft troost en liefde nodig. Dat doe je gewoon. Het hoord erbij.
    Er is niks moooiers dan moederliefde te kunnen geven.
    Laat die Fransen maar doen. Het is maar tijdelijk dat huilen in de nacht.
    Ik heb er nooit mee gezeten.
    Mijn kinderen heb ik ook nooit 24 uur p/ d vermaakt. En het zijn prachtige creatieve mensen
    Geworden.
    Het is per gezin verschillend. Ik ken veel ouders die het erg druk hebben met werk
    En toch aandacht besteden aan hun kinderen.
    Hier in Nederland gaat het gerust ook goed als ik zo om mij heen kijk.

  38. Ik ben vergeten dat voeding heel belang is bij ADHD dat is de sleutel , er zijn ook mensen die ritalin gebruiken en er blij mee zijn Okee. En wij in Nederland eten gezond , de meeste hoor ten op zichten van Amerika , mijn dochter heeft er lang gewoond dus weet hoe dat werkt daar , de mensen maken zeer lange werkdagen en weinig vakantie het is geen paradijs zoals hier , sorry als ik het mis heb? Maar ik begrijp als je lange dagen maak je te moe ben om te koken , je moet zo veel .

    • @Jannie,

      Slechte voeding kan er misschien voor zorgen dat je nog meer problemen krijgt, maar goede voeding lost ADHD niet op. Als je merkt dat je minder last hebt van je ADHD, doordat je beter bent gaan eten, dan werden die problemen niet door ADHD veroorzaakt. Wat op zich goed nieuws is, want bij ADHD kun je de oorzaak niet aanpakken, alleen de klachten die erdoor ontstaan beperken.

      • @Hendrik,

        Hendrik

        Het is toch mooi als je de klachten al wat kan
        Beperken. Alle beetjes helpen.
        Die dame die in de lancet mocht publiceren. verteld
        Geen poes – pas. Er is een gedegen onderzoek naar gedaan.
        Ik weet echt wat het inhoud om het te hebben.
        Het feit dat er weleens aan getwijfeld wordt is frusterend.
        En het is nog erfelijk ook.

  39. Ik krijg kriebels van dit stuk. Dat Fransen ADHD misschien minder erkennen wil niet betekenen dat het er niet is. Ik kom uit een warm, evenwichtig gezin en ben opgegroeid met gezonde voeding (ik heb geleerd groentes lekker te vinden en kreeg geen suiker in de thee, als voorbeeld) maar ik heb 100% ADHD. Mijn ouders konden mij hanteren en ik heb geluk dat ik zoveel beschermende factoren om me heen had dat ik uitgegroeid ben tot een gelukkig en functionerend persoon. Echter een paar jaar terug toch laten testen gezien je met ADHD toch tegen dingen aanloopt. Met medicatie gaat het een stuk makkelijker. Ik kan er niks aan doen dat ik een stofje mis en ik vind het walgelijk dat je ‘het kind maar goed genoeg de baas kort zijn’. Ik werk met kinderen met ernstige gedragsproblemen en een kind straffen om iets waar het kind geen controle over heeft is ronduit cru. Wel ben ik het er mee eens dat gezonde voeding en een veilig opvoedklimaat (waaronder structuur valt) helpende factoren zijn. Zoals voor ieder kind!

    • @lianne, dank je wel voor je reactie. Ik snap je kriebels wel. Heb ik ook wel een beetje bij de schrijfster. Ik ben het lang niet met alles eens in dit artikel. Ik wil dat het aanzet tot een gesprek of discussie.

      • @Gordon, Ik woon in Frankrijk en heb een zoon met ADHD en kan me hier ook niet helemaal in vinden.Regelmatig meegemaakt dat kinderen hier gewoon met harde hand worden aangepakt.
        Kinderen moeten ook gewoon hun mond houden,ik vind dat niet de juiste manier van opvoeden.de kinderen mogen geen eigen mening hebben en ouders wil is wet.Nou sorry in mijn ogen werkt dat niet daar krijg je gefrustreerde kinderen van!
        En ik ben natuurlijk in vele ogen een softe moeder maar ja als ik moet luisten naar al de “goede adviezen” van mensen die geen idee hebben wat het is om een kind met ADHD te hebben,nee ik doe wat voor mijn gevoel goed is.

        • @astrid,
          Astrid,met harde hand opvoeden is soms niet verkeerd.In Nederland wordt er amper opgevoed en ik denk dat daar het verschil zit.Ouders hebben weinig tijd voor de kinderen en zijn druk met zichzelf.Het was een mooi en lief baby’tje en met 16 verworden tot een etterbak.
          Daarnaast is ADHD ook belangrijk voor bv scholen.Het levert extra geld op.De bedoeling was om voor kinderen met een rugzakje extra leerkrachten aan te stellen.Helaas gebeurd dit te weinig of helemaal niet.

          • @eduard,

            Je geeft aan dat ouders vaak te weinig tijd voor kinderen hebben, nadat je zegt dat met de harde hand opvoeden soms niet verkeerd is. Wat ik hier ironisch aan vind, is dat juist een harde aanpak makkelijk is voor mensen die niet veel tijd met hun kind door willen brengen. De zachte aanpak vereist in verhouding veel meer tijd. Waarbij ik wel duidelijk wil maken dat “een kind alles geven wat het wil”, niet is wat er met een zachte aanpak bedoelt wordt.

            Naar je kind luisteren en hem of haar proberen te begrijpen kost veel meer tijd. Bij de harde aanpak, mist men vaak de inzet om verder te denken.

    • @lianne, ik snap je reactie wel. Maar het gaat juist niet om jou. Jij hebt adhd, het punt is dat een TE vertroetelende opvoeding adhd-achtige symptomen kan geven. En dan krijg je dat 10% van de schoolkinderen ineens adhd zou hebben, terwijl de ouders van minimaal de helft van hen gewoon eens zouden moeten gaan doen wat ze horen te doen, ipv van oorzaken voor slecht gedrag buiten zichzelf te zoeken.

      • @Monique – ik vind dat het daar wel om gaat. Ik heb een kind met ADHD, die vanaf zijn geboorte al zuiver biologisch eet, goed is opgevoed, duidelijk en consequent en al die andere dingen wat hier gemoend wordt waaraan het zou liggen. En desondanks heeft hij toch ADHD. Hij krijgt wel medicatie nadat we alles geprobeerd hadden (dieeten, therapie, noem het maar op) en we een kind hadden van 5 jaar dat niet emer wilde leven. na 2 dagen medicijnen had huij weer plezier in zijn leven en kon hij weer genieten. Ik ben hartstikke tegen medicijnen, maar het was het laatste redmiddel en het werkte gelukkig.
        Mijn zoon is 1 van de kinderen die wel degelijk ADHD heeft, wat is vastgesteld na langdurig onderzoek en die nu een lage dosering medicatie krijgt.
        Maar toch moet ik als ouder me steeds verantwoorden, want ADHD is immers maar verzonnen en ik kan zeker niet opvoeden en ik ben zeker te makkelijk.
        Laten we nu eens niet elk kind met ADHD over 1 kam scheren en elke ouder. Er zijn idd echt kinderen die te snel een diagnose krijgen en medicatie. Maar laten we de kleine groep die echt wel ADHD heeft niet uit het oog verliezen, die groep die niet serieus genomen wordt en zich steeds moet verantwoorden.

  40. “Franse ouders laten hun baby’s daarnaast uithuilen als ze ’s nachts wakker worden. Druckerman, een Amerikaanse journaliste die in Parijs woont, kwam tot de ontdekking dat Franse baby’s vanaf een maand of twee, drie de hele nacht al rustig doorslapen terwijl Amerikaanse baby’s dat pas na ruim een jaar lukt.”

    Dit bewijst dus maar dat ook de Fransen de wijsheid niet volledig in pacht hebben, mijns inziens. Mijn zoontjes sliepen allebei na 7 weken de nacht door, maar ik heb ze nooit uit laten huilen. Als ze verdriet of pijn hebben, ben ik er, zonder uitzondering. Kleine baby’s hebben behoefte aan koestering, die moeten weten dat hun mama (of papa) er is.

    ADHD verschijnselen hebben vaak te maken met voeding en omgevingsfactoren, daar ben ik van overtuigd. Ook het spiegelen van gedrag/problemen van de ouders kan een belangrijke factor zijn. Maar je hoeft je kind niet “af te richten” zoals ook hierboven wordt genoemd door Nellie. Kinderen hebben liefde nodig en ouders moeten ook niet bang zijn naar zichzelf te kijken als het kind “ongewenst gedrag” vertoont. Vaak kan hulp van buitenaf dan nuttig zijn, omdat een buitenstaander (of het nu een kindertolk is, of een kindercoach, of nog iets anders) vaak ziet waar het “wringt”.

    Kinderen van nu zijn gewoon veelal heel gevoelig en hebben goede begeleiding nodig van ouders en andere opvoeders.

    • @Nadia, Mijn ervaring als (kinder)fluisteraar en ontwikkelingspsychologe is inderdaad dat er more to it is. Elk kind is anders en heeft andere behoeftes: daar naar luisteren, onvoorwaardelijke liefde en steun maakt een groot verschil: niet alle kinderen passen naadloos in het huidige schoolsysteem. Misschien tijd voor verandering? Als je niet goed begrepen wordt, ligt het probleem dan altijd bij jou? Waarschijnlijk kijken we over 50 jaar heel anders tegen diagnoses aan. Ik denk dat heel veel kinderen de boodschap mogen krijgen dat ze goed zijn zoals ze zijn, kwaliteiten hebben en dat hun behoeftes worden gezien 🙂

      • Haleluja Maria. Zo moeilijk is het niet. Biologisch / lichamelijk, noem het wat je wilt, zit iedereen al anders in elkaar. De "blauwdruk" van elk mens is anders! Inclusief de psyche. Als je geen waarde / geloof hecht aan een eventueel "helende" kracht (met de kans om Jomanda-aanhanger te worden genoemd :o) van een pil / therapie / voeding / opvoeding etc. dan zal dit (in veel gevallen; dit voor de discuterende liefhebbers onder ons) ook niet werken of niet als werkende factor gezien worden. Open staan voor alles is schier onmogelijk omdat we vele waarden en normen aangeboden hebben gekregen van onze ouders, familie, vrienden, leerkrachten enz. Daarnaast is het aanbod dusdanig groot dat je een standpunt MOET innemen omdat je anders alsnog (door de overdaad aan keuze) kunt worden weggestoken ;o). Ergo: wat voor Piet werkt, werkt niet voor Pieter en maar voor de helft voor Pieter-Jan.
        Ik ga het hierbij laten en wens iedereen zo weinig mogelijk labels toe (alhoewel deze maatschappij ze onmisbaar maakt, omdat je zonder label vaak geen bijstand kunt krijgen), een consequente opvoeding (dan zijn tikken hopelijk ook niet meer nodig) en genoeg tijd om in balans te zijn, zodat we die balans weer aan anderen kunnen doorgeven. Een gemeende glimlach en/of een knuffel brengt (uiteindelijk) meer warmte en geluk dan materiële zaken, toch?
        Een zonnige groet!

  41. Ik vind het heel interessant om te lezen dat er in Frankrijk zoveel minder kinderen het etiket ADHD opgeplakt krijgen, daar kunnen we inderdaad wat van leren. Maar van baby’s laten uithuilen en een woord als “zelfbeheersing”, word ik niet vrolijk. Opvoeden = africhten?! Een dikke eeuw geleden was het breken van de wil van het kind nog een algemeen pedagogisch principe, het lijkt me terecht dat we daar niet meer voor gaan.
    Eèn van de uitdagingen van ADHD, zowel voor het kind zelf als voor de ouders is om te leren stevig in je schoenen te staan. Je grenzen te leren voelen en ze ook te stellen, te weten dat je van waarde bent. Als ouders duidelijkheid hebben over hun grenzen biedt dat het kind veiligheid, een kader. En ik zeg niet dat dat eenvoudig is; kinderen hebben nou eenmaal de sterke neiging om je te confronteren met dat wat in jou als ouder genezing behoeft, om vaste patronen weer tot stromen te brengen.
    Ik heb veel geleerd van Cesar Millan (de Dog Whisperer). Een hond respecteert je grenzen als je in je eigen kracht staat. En dat geldt ook voor mensen, met of zonder diagnose ADHD.
    Liefs, en kracht voor de mensen die hiermee te dealen hebben,
    Nellie

    • @nellie,
      Grappig dat je dat zegt: één van de speerpunten van het opvoeden van honden is consequent zijn, misschien moet hier wat meer aandacht aan besteed worden??

    • @nellie, Haha, wat leuk dat je Cesar Millan (de Dog Whisperer) noemt, ik heb daar ook heel veel aan gehad met de opvoeding van mijn kinderen en the Nanny heeft me ook wel inzicht gegeven, consequent zijn is het belangrijkste, denk na voor je nee zegt, (en dan 5 minuten later toch ja), dan kun je beter meteen ja zeggen vanuit kracht en liefde welliswaar. Als je nee zegt moet het ook zo blijven.Kinderen worden daar veel gelukkiger van dat is wat je moet inzien.

  42. Van onze oudste zoon- bijna 29 jaar- werd verondersteld dat hij ADHD had toen hij 7 jaar oud was. Onderzoek werd niet gedaan. Wij- ouders- hielden zijn drukke gedrag ook al in toom door hem op een dieet te zetten van voedingsmiddelen waar geen kunstmatige toevoegingen aan waren toegevoegd. We liepen met een additievenwijzer door de winkel en zagen welke E-nummers wel of niet schadelijk waren voor het gedrag van onze zoon. helaas werd toen verteld dat tijdens of na de puberteit de ADHD wel over zou gaan.Helaas is dat niet zo. Sinds zijn zestiende zwerft hij rond. Pas anderhalf jaar geleden heeft een psycholoog hem gediagnosticeerd met het syndroom van Asperger. Gelukkig gaf ze hem het advies om biologisch te gaan eten. Helaas is dat moeilijk voor hem om dat aan uitkeringen nogal wat eisen worden gesteld en omdat hij wanneer hij een uitkering aanvraagt eerder zegt wat hij wel kan dan wat hij niet kan. Hij heeft moeit om s’ochtends ergens op tijd te zijn. s’Middags gaat wel en s’avonds ook. Hij heeft moeite met autoriteit. Zijn leven blijft op die manier moeilijk. Hij is veel te onrustig om weer thuis te gaan wonen. Onze jongste zoon is hoog-sensitief en ook ik ben hoog-sensitief. Beiden kunnen we niet over synthetische medicijnen.Onze jongste zoon hoort stemmen in zijn hoofd, die hem altijd ondersteunt hebben. Hij kan moeilijk mensen van zijn eigen leeftijd vinden waarmee hij een ‘klik’heeft. Gelukkig wel via het internet.Hij heeft begeleiding van het GGZ, maar gebruikt geen medicijnen omdat wij dat als ouders niet willen. Hij heeft twee jaar geleden een psychose gehad. Door met hem te praten en problemen één voor één op te lossen, had ik hem als moeder daar binnen veertien dagen weer uit.Mijn zoon en ik weten precies hoe een ander zich voelt of wanneer een ander ons niet ziet zitten. We hebben last van spanningen van anderen en merken de kleinste veranderingen op. Het is heel belangrijk wat we onze kinderen voor voeding geven. Niet voor niets zijn er zoveel kinderen die juist in deze tijd of te druk of juist veel te stil zijn. Hoog sensitiviteit heeft daar heel veel mee te maken. Maar er mankeert deze kinderen niet zoveel, ons eet en leefpatroon heeft heel veel met de problemen van deze kinderen te maken. Kweek rust,regelmaat, koop bio voedsel en houd ze alsjeblieft van de medicijnen af. Er is nog nergens met zekerheid vastgelegd wat deze medicijnen voor gevolgen hebben en dat ze weleens meer kwaad dan goed aan kunnen richten is voor mij wel zeker.

    • Wat ik ook gemerkt heb is je houding, een rechte rug en je zo lang mogelijk maken, dit in combinatie met een juiste ademhaling. en een goede bewustwording waar je gevoelens wegkomen (observeer en oordeel niet)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in