hand-dood-kind

door Berry Vincenta Ketelaar

 

Wanneer er vanuit uw leven naar kinderen wordt gekeken, wordt er gekeken naar een menselijk kind. Maar wanneer u vanuit een ander bewustzijn kunt kijken, dan ziet u daar zielen. En wanneer u naar de zielsbestemmingen kijkt van mensen, dan ligt daar altijd een bedoeling achter. Vele zielen die in deze periode van evolutie zo jong worden teruggebracht, zijn zielen die op deze wereld iets achter hebben gelaten wat op dat moment voldoende is geweest. Waarin hun aanwezigheid op een ander level in het bewustzijnsveld, in het grote kosmische bewustzijnsveld, op dat moment wenselijker is.

Natuurlijk zorgt dat in de menselijke manier van kijken voor heel veel verdriet, zorgt dat voor heel veel innerlijke strijd ten opzichte van dat wat dan de bedoeling is en mensen die daar heel nauw bij betrokken zijn, zullen dit ook niet direct accepteren. Maar wanneer er werkelijk vanuit bewustzijn heel diep naar gekeken wordt, dan kunt u niet anders dan constateren dat juist veel kinderen momenteel op een andere manier in het leven staan. En het is ook iets waar ik met u over had willen spreken, dus ik dank u voor de vraag.

Kinderen in deze wereld, zijn vooral ook kinderen met een ander bewustzijn

Kinderen in deze wereld, zijn vooral ook kinderen met een ander bewustzijn. Deze kinderen zijn niet zoals u allen, vanuit hun jeugd heel dicht nog bij hun afkomst en verliezen daarna vaak de draad ermee. Maar deze kinderen, deze zielen houden deze draad heel levend in hun leven van alledag vast. Ook als ze opgroeien. Dat maakt ook dat deze kinderen het niet gemakkelijk hebben op deze wereld zichzelf te handhaven en zichzelf ook werkelijk te presenteren. Dat is enerzijds het geval.
Anderzijds zijn daar kinderen die dit juist heel goed laten zien, die laten zien wat het is om wezenlijk vanuit kracht en wezenlijk vanuit verbinding in het leven te staan met anderen. Daarin ligt een enorm groot veld waar ook vaak hulp bij gevraagd wordt. Want natuurlijk zijn daar zielen, jonge zielen die het nodig hebben om daarin ondersteund te worden. Deze ondersteuning zal ook alleen maar door mensen kunnen worden gegeven die volkomen zich kunnen verbinden op het bewustzijnsveld van deze kinderen, van deze zielen.star-of-bethlehem

Want vaak zijn het al hoog geëvolueerde zielen, zijn het zielen met een enorm verleden die heel veel kennis en wijsheid in zich dragen en die ook op deze planeet zijn geïncarneerd om dit over te dragen. En vooral ook om dit los te laten, om dit neer te laten in het weefsel van deze aarde zodat het collectief der mensheid daar ook heel veel aan heeft. En dat is wat er momenteel in golfbewegingen ook in deze wereld al plaatsvindt. Het is zeker belangrijk om naar de verschillende groepen van kinderen te kijken. Kinderen, er zijn ook groepen bij, kinderen die zeer kwetsbaar zijn, die het heel moeilijk vinden om zich te handhaven op een wereld die zo hard is in hun eigen innerlijke perceptie. Hun eigen innerlijke normen en waarden staan vaak haaks ten opzichte van deze wereldse normen en waarden. En de strijd die ze dan moeten leveren is een strijd die hun eigenlijk laat leren hun kracht werkelijk te gaan leven en dat is iets waar soms hulp bij aanwezig dient te zijn. Maar nogmaals, dit kan alleen worden gegeven door mensen die zich daar volkomen toe kunnen verhouden.
Hartegroet,

Berry Vincenta Ketelaar

Meer op www.berryvincenta.com

11 REACTIES

  1. wat ik later dacht en er nog aan toe wilde voegen, dat (in ieder geval mijn eigen ervaring) het niet de pijn of de gebeurtenis zichzelf is die zoveel lijden veroorzaakt maar de strijd ertegen, niet willen voelen, willen oplossen, willen controleren, het willen veranderen, moet anders zijn etc. dat heeft in mijn leven het grootste verdriet en lijden veroorzaakt. Niet dat toen ik het door had, het ook in 1 keer was opgelost. Juist, ja juist als je in de gaten krijgt, dat de problemen die je denkt dat je hebt eigenlijk niet eens bestaan (alleen in je kop) en er toch steeds weer in terecht komt, dan juist dan vind ik het nog tien keer zo zwaar. Want denk ik dan “ik doe het zelf”. Dus ja compassie, mededogen en liefde voor anderen, begint denk ik met dezelfde gevoelens voor jezelf. Maar ook hier weer de grap, juist door erin te gaan zitten, verschuift het perspectief en ipv dat ik de pijn, het lijden, de ellende “ben”, “heb” ik het en kan ik er van een afstandje naar kijken (wat zo ongeveer gelijk voelt help mijn wereld stort in).

    Dus ja misschien met wat andere woorden, kan me helemaal vinden in jouw beschrijving.

    Syrie, tja, enige wat ik er in Jordanie van merk, is dat ik veel meer auto’s met een syrisch nummerplaat in Amman zie rondrijden (niet alle syriers zitten in vluchtelingenkampen), de bevolking is in Jordanie met 10% toegenomen. Het geweld houdt (gelukkig) bij de grens op. En de grote stromen vluchtelingen die je (denk ik, ik heb zelf geen tv) op tv ziet, die zitten vooral in het Noorden in de woestijn, in tentenkampen afgesloten van de rest van Jordanie. Ik ben 5 jaar geleden met een reis in Syrie geweest, vond het toen een prachtig land, bescheiden vriendelijke bevolking en alles echt alles was kleinschalig van winkel tot landbouw tot vervoer. Ongetwijfeld was er toen heel veel mis met het land, maar in ieder geval hadden de mensen toen wel stabiliteit en een normaal dagelijks leven. Persoonlijk denk dat op dit moment in Syrie niemand meer precies weet tegen wie hij/zij nu vecht en waarom. De mensen met geld die een appartement kunnen huren in Amman of Irbid of elders in Jordanie, die zijn relatief goed af. Als het te lang duurt gaan die denk ik ook niet meer terug (net als na de tweede golfoorlog er ook zo’n 500.000 irakezen naar jordanie zijn “verhuist”). Jordanie begint steeds meer een veilige enclave te worden in het tumulte midden-oosten. Want in Jordanie en in Amman is op dit moment echt niets aan de hand. Op vrijdag prosteren de mensen niet maar gaan ze en masse picknicken rond de dode zee.En dat blijft ook zo is mijn idee, tenzij de prijzen voor het dagelijkse leven te extreem gaan stijgen, dan komt er onrust. Daar zijn mensen veel meer mee bezig, hoe kom ik iedere maand rond met mijn geld. Maar goed dit is slecht een persoonlijke observatie en een persoonlijke mening (en ook wishful thinkig uiteraard omdat ik hier graag wil blijven

    • Ja precies. Je bent niet die pijn en die ellende. Je hebt het, omdat je de energie ervan vasthoudt. Door te zien dat je het niet bent, kun je meer afstand nemen.
      Ik zie trouwens ook positieve dingen, waarbij bevolking (eindelijk) zelf in actie komt. Arabische lente, vrouwen in Pakistan die massaal in opstand komen tegen mishandeling, verkrachting, etc. Volgens mij allemaal goede signalen dat verandering zich gaat doorzetten. Maar goed, het gaat helaas niet zonder slag of stoot gepaard.
      Dag!

  2. Ha Harma,
    Zonder liefde, mededogen en compassie kunnen wij andere mensen niet écht begrijpen. Niet in hun pijn, niet in hun problemen. Pijn is in eerste instantie toch een signaal dat er iets mis dreigt te gaan?
    Ik denk dat het een vicieuze cirkel is.
    Omdat pijn akelig aanvoelt, sluit men zich ervoor af, terwijl dit afsluiten/blokkeren de pijn heftiger maakt (vast zet).
    Wij zullen pijn dus moeten omarmen als stromende energie die binnen komt en er weer uit gaat. Dat klinkt wellicht onpersoonlijk, maar dan trekt persoon/ego pijn ook niet naar zich toe.
    Met bemoeizucht bedoel ik trouwens dat wij geneigd zijn hulp en steun te bieden vanuit onze eigen overtuigingen. Wij denken altijd te weten wat beter is voor een ander. Maar hulpzoekende kant zal eerst zélf creatieve ideeën en oplossingen moeten aandragen, waar wij dan steun aan kunnen geven.
    Ik hoop dat het goed met je gaat. Je zit wel erg dicht in de buurt van strijdperk Syrië. Liefs van Lia

  3. Goedemorgen Harma,
    Het enige doel van het massaal lijden van kinderen, is m.i om duidelijk te maken, dat het zo niet kan, en wij als mensheid een andere weg moeten inslaan. Namelijk die van evenwicht en eerlijke verdeling. Het Westen moet minder egoncentrisch en bezitterig worden. Ontwikkelingslanden moeten leren eigen zaakjes op te knappen, zelfstandiger te worden, en democratisch. De corruptie in veel landen (hangt trouwens samen met armoede) verpest veel. Oplossingen moeten m.i. niet uit politiek komen, maar uit het aankweken van ander bewustzijn.
    Ik hoor soms, dat massaal lijden, armoede etc. groepskarma is, en je niet moet ingrijpen in karma, maar ook “niet ingrijpen” en “niets doen” is slecht karma. De vraag is hoe je moet ingrijpen. Ik denk dan dat we ons niet zozeer moeten bemoeien met andermans zaken, maar aan onszelf moeten werken om een evenwichtige wereld te kunnen creëren.
    Groetjes lia

    • @Lia, Lia bedankt voor je toevoeging. Met mijn gewone dagelijkse (dualistische??)verstand kan ik (en ik denk niemand) het lijden van de wereld begrijpen of het nu macro niveau bekijkt(massale kindersterfte in arme landen)of op micro niveau (elke moeder die een jong kind moet laten gaan), of het nu dualistisch, holistisch of vanuit verbondenheid bekijken voor de mensen die het aangaat, doet het gewoon ontzettend veel pijn en is en blijft een persoonlijk drama. In veel zgn. spirituele verhalen mis ik zo vaak de compassie en mededogen voor de mensen die door de pijn heen gaan. Verhalen met zgn. hogere doelen voor al dit pijn en drama, waar dit blog in mijn ogen ook een voorbeeld van is, is naar mijn idee ook niets meer dan een poging de pijn te ontwijken.

      En toch, is het juist weer de diepste pijn en het grootste persoonlijk lijden dat je werkelijk in diep contact met jezelf kan krijgen. Op de bodem van de put, daar ligt de verlossing, de opluchting.

      En dat vind ik nu juist de paradox, het is juist de pijn, het lijden, de ellende, het doorleven, het aanvaarden, wat je de grootste vreugde kan brengen. Maar alles, echt elke beweging erom heen, haalt je alleen maar verder bij jezelf vandaan.

  4. Yvonne, daar kan ik wel mee instemmen. Sommige zielen hebben slechts beginjaren van hun leven nodig om iets uit te werken of te leren. Verschillende bronnen melden zelfs dat zielen kunnen incarneren om alleen het stervingsproces weer door te maken. Dit zou dus heel goed bij baby’s het geval kunnen zijn.
    Wil nog even kwijt, dat het mij gaat om de titel “waarom gaan er momenteel zoveel kinderen over”, die ik niet zo goed kan rijmen met de inhoud van het artikel. Groetjes van Lia

  5. Dat er momenteel veel kinderen sterven, lijkt mij wat kort door de bocht. Momenteel? Ten opzichte van wanneer? 10 jaar geleden, 400 jaar geleden?
    Er leven momenteel miljarden mensen meer op aarde dan een eeuw geleden. De aarde raakt overbevolkt. Er worden meer kinderen geboren, dus sterven er ook meer kinderen. Met name kinderen in Derde Wereldlanden, waar het sterftecijfer nog steeds erg hoog ligt. Het betreffen dan vooral baby’s en kinderen onder de vijf/zes jaar. Zij krijgen geen kans om op een normale manier in het leven te staan, laat staan “op een andere manier (als hoog geëvolueerde ziel) in het leven staan”.

  6. als ik dit lees, is het eerste wat ik me afvraag, is dat zo, is dat echt zo dat er op dit moment meer kinderen jong sterven (want dat is toch wat hier bedoeld wordt met jong teruggaan of jong overgaan). Ik kan heel spiritueel zijn, heel verruimend naar dingen kijken en het ook van binnen zo ervaren, en daarnaast heb ik ook gewoon een nuchter alledaags verstand. En met dat verstand denk ik “flauwekul dat er veel kinderen jong sterven”, de kindersterfte is in (vooral de westerse wereld) in lengte van dagen nog nooit zo laag geweest als dat die nu is. Als we kindersterte in iets breder kader plaatsen in de tijd (want dat wordt er ook bijgehaald in dit stukje oude zielen enzo) dan is het pas sinds ruim 100 tot 150 jaar dat de kindersterte drastisch is afgenomen. Dus het omgekeerde is waar, er gaan juist NU veel minder kinderen jong dood dan 100, 150, 200 jaar geleden (en ga maar verder terug in de tijd). Rond die tijd was de kindersterfte erg hoog. Waren al deze kinderen dan al zo verlicht en was de aarde (of de mens) toen al zo geevolueerd dat al deze kinderen maar kort op aarde hoefden te zijn??

    • @harma,
      Ik denk dat de kinderen toendertijd, een deel van het leven of als embryo bij een miskraam, mochten leren. zij hadden dat stukje leven nodig voor hun ontwikkeling.
      De mensheid was toen nog niet zo ver als wij nu.Over het algemeen dan.

      • @Yvonne, de kinderen van “toendertijd” die kinderen die ik bedoel zijn de kinderen die gewoon ter wereld kwamen, soms bij de geboorte al stierven vanwege de beperkte medische zorg voor moeder en kind. Kinderen die in het eerste levensjaar al stierven door ziektes waar nu allerlei remedies voor zijn maar wat je zo’n 150 jaar geleden nog gewoon dood aan ging (bijvoorbeeld de ziektes waarvoor we nu ingeent worden, waarvoor we nu antibiotica hebben maar bovenal dat de hygiene gewoon vele malen beter is tegenwoordig). Zeg maar vergelijkbaar met Lia’s reacties waarin ze verwijst naar kindersterfte in ontwikkelingslanden. Ik kan ook maar moeilijk zien hoe het lijden van deze kinderen toen en nu, bijdraagt aan het welbevinden van deze wereld.

        Verder snap ik al helemaal niet wat bedoelt wordt met “de mensheid was toen nog niet zo ver als nu”, in welk opzicht?? Wetenschappelijk, ja dan heb je volkomen gelijk, internet computers vliegtuigen en de quantum physica bestond nog niet. Spiritueel, ik betwijfel het. Als je terugkijkt in het verleden is het soms verbazingwekkend hoeveel wijsheid er juist toen al bestond en lijken we dit nu eerder te herontdekken dan dat het een uitvinding van onze tijd is. Want hoe ver ontwikkeld zijn we eigenlijk?? Wat ik bedoel hoeveel VERDER ontwikkeld zijn we eigenlijk (deze vraag is slecht retorisch bedoeld)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in