nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

De kwebbelkous in mij kent twee varianten: De passievolle verteller, die naar boven komt als ik vertel over mijn dromen, met wat luidere stem en veel handgebaren. Vol in het nu, volledig mijzelf, maar wel erg aanwezig, wat voor sommigen al wat ‘lastig’ is. De andere variant is wat ik gekscherend de ‘babbelbox’ noem. Die komt bijvoorbeeld soms naar boven op feestjes, als ik mij niet op mijn gemak voel. Ze kwebbelt, op hoog tempo en met een wat schelle stem, over van alles, vooral wat ze denkt dat anderen willen horen. Ik kwam haar laatst toevallig nog eens tegen op een verjaardag, ze laat zich steeds minder vaak zien. Ik was niet zo blij om haar te zien.

Voelsprieten

Vroeger was ik vaak de babbelbox, tot groot vermaak óf grote irritatie van mijn toehoorders. Wat ik, als persoon met wat extra voelsprieten, natuurlijk doorhad. Waardoor ik óf nog meer ging kletsen, vanuit nervositeit, óf in mijn schulp kroop. Wat een andere variant van mij naar boven bracht: Het stille muurbloempje, degene die niets meer zegt, haar mening niet uit, zich op de achtergrond houdt. Let wel, dat is een hele andere dame dan degene die het heerlijk vindt om thuis lekker op de bank te knuffelen met haar kinderen, of lekker in een hoekje weg te kruipen met een boek. Die is ook rustig, maar volledig op haar gemak. Vroeger was ik zo vaak ofwel de babbelbox, ofwel het muurbloempje – het ene lokte het andere uit – dat ik op een gegeven moment niet meer wist wie ik was. Ik voelde me vaak eenzaam, weinig mensen leken mij echt te begrijpen.

Kameleon

Het is een bekende valkuil voor hooggevoelige mensen; zo goed aanvoelen wat anderen van je denken, dat je jezelf kwijtraakt. Tot je niet meer weet wie je bent. Tot je jouw mening niet meer uit. Tot je jezelf onzichtbaar maakt, opgaand in het bloemetjes behang achter je. Als een kameleon, zo aangepast dat niemand je nog ziet. Sterker nog, je herkent jezelf niet eens meer in de spiegel. Tot je ouder wordt en jezelf weer wilt laten zien, maar hoe doe je dat dan? Hoe vind je jezelf terug? Hoe ga je weer staan voor wie je bent? Hoe ga je jezelf weer leuk vinden, precies zoals jij bent?

nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

De sleutel

Acceptatie van wie je bent, is de eerste stap. Het helpt als je in ieder geval een aantal mensen om je heen hebt die van je houden zoals je bent. Ik had geluk, ik had die mensen om me heen. Maar wanhoop niet als je ze niet hebt. Als jij leert om jezelf weer aan te kijken in de spiegel en diegene die je aankijkt ook oprecht leuk te gaan vinden, dan volgen er vanzelf anderen. Er vormt zich een nieuwe groep om je heen, die je écht accepteren zoals je bent, je toejuichen zelfs! Voor mij was schrijven ook een sleutel tot het hervinden van mijzelf. Door te bloggen en artikelen te schrijven begon ik te zien waar mijn talenten lagen en kon ik die verder ontwikkelen. Nog steeds schrijf ik veel van mijn artikelen en blogberichten grotendeels voor mijzelf. Ik geef mijzelf advies en daarmee raak ik ook anderen. Vaak zijn de beste lessen die je jezelf kunt geven, degenen die je voor anderen bedoeld hebt. Ik heb niet altijd door dat ik eigenlijk ook voor mijzelf schrijf, ik denk er vaak anderen mee te dienen, maar als ik het dan nalees, denk ik: Goh, best een goed advies. Zou ik eens op moeten volgen.

Ook de stomme stukjes

Het moeilijkste en het waardevolste als je écht jezelf wilt worden, is het volledig omarmen van wat je eigenlijk maar stom vindt aan jezelf. Zo vond ik lang de babbelbox echt maar een dom kind, maar ze hoort toch bij mij, anders zou ze niet af en toe nog opduiken. Dus mag ze er zijn. Kennelijk voelt ze zich niet veilig en is dit haar strategie en dat mag! Ook het muurbloempje mag er zijn. Ze hebben beiden ook hun kwaliteiten en hun leuke stukjes. Het mooie is dat ze, als ze er mogen zijn, zich wat minder laten zien. Ze worden namelijk graag toch gezien en als ik ze wegdruk, dan gaan ze harder roepen en komen ze op de onhandigste momenten de aandacht opeisen. Als ik met liefde naar ze kijk, zie ik in de babbelbox het kleine meisje dat ik was. Speels, graag aan het woord. Het meisje dat zich thuis voelde op een podium. Het meisje dat een liedje zong voor de hele klas, zonder blikken of blozen. En het muurbloempje is het meisje dat het soms allemaal te veel werd, die dan naar haar moeder ging, om lekker veilig bij haar te blijven. Onder een dekentje, tekenfilmpjes kijkend. Wat was ze kwetsbaar en lief!

Mag jij er zijn?

Kijk eens door liefdevolle ogen naar alle stukjes in jezelf. Mogen ze er zijn? Waar doen ze je aan denken? Wat willen ze je vertellen? Wat kun je van ze leren? Wat is de winst van deze stukjes in jouw leven? Leert je innerlijke bitch je misschien voor jezelf opkomen? Wil het onzekere kind in jou graag gezien worden? Waar hebben deze stukjes jou gediend? Heb je ze nog nodig? Durf je ze te omhelzen? Te zeggen dat ze er mogen zijn? Durf je in de spiegel alles in jou verenigd te zien en te staan voor wie jij bent? Ik heb zelf afgelopen week weer een mooie stap mogen maken hierin, want deze stukjes mochten er nog niet zijn, maar nu wel. En dan nog heb ik ze nog niet allemaal gehad, ik mag bijvoorbeeld nog eens een goed gesprek gaan voeren met mijn innerlijke bitch, maar ik weet nu al dat ze me wat interessants te vertellen heeft en graag een knuffel wil.

Omarm wie je bent en laat het zien aan de wereld, dan volgt de rest vanzelf.

Bewaar voor later op Pinterest:

Waarom hooggevoelige mensen zichzelf zo makkelijk kwijtraken

5 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie achter
vul je naam in