Heeft jouw kind moeite met veranderingen? Wil het liever thuis blijven dan naar buiten? Moppert je kind wanneer het iets moet doen, als er druk op staat vanuit jouw kant?  Heb je steeds het gevoel dat jij je kind moet aansporen? Met alle frustraties van dien? Beloningssystemen werken niet meer, dat heb je allang geprobeerd. Wat werkt dan nog wel?

Besef waar dit gedrag vandaan komt

Als je weet waar dit gedrag vandaan komt, ontstaat er compassie. Je kijkt en reageert anders naar je kind. Om te weten waar gedrag vandaan komt, helpt het om vanuit een ander perspectief te kijken.

‘Heb je dit al eens bekeken vanuit de geboorte van je kind?’

Want kinderen die reageren op dingen moeten met gemopper en moeite hebben met veranderingen, zijn veelal kinderen die niet de regie hebben gehad in de start van hun geboorte.
Als een moeder bijvoorbeeld 2 weken overtijd is, dan voelt het kindje zich in de buik wel fijn en heeft het niet zo’n haast om op de wereld te komen. Mama’s stem en hartslag zijn een veilig baken. Maar als een kindje te lang op zich laat wachten of als er medische redenen zijn, wordt er gekozen voor het doorprikken van de vliezen, het opwekken van de weeën of een geplande keizersnede. Vaak worden de weeën bij een stuitligging niet afgewacht. Te vroeg geboren kinderen hebben ook geen regie in de start van de geboorte. Het is vaak om een medische reden dat een kindje eerder komt.

De impact van een geplande geboorte

Stel je voor. Je zit als kleintje lekker knus en warm in de veilige buik van je moeder en je hebt geen behoefte om eruit te komen. Je bent nog niet zover. Ineens voel je dat er iets gebeurt, plotseling en abrupt. Je wordt er letterlijk uitgehaald, terwijl jij daar nog niet aan toe was. Je wilt je mama nog niet loslaten. Dit is een overweldigende ervaring voor zowel moeder als kind.

Wat zijn de eerste ervaringen met het leven voor zo’n kindje?

  • Kinderen die op deze manier worden geboren, worden op een veel te abrupte manier geboren, veel te overweldigend. Het leven is kennelijk overweldigend en dus niet veilig. Gevoelens die een kind nog niet snapt, maar wel ervaart.
  • Het loslaten van mama terwijl een kindje nog niet zover is, levert gevoelens op van alleen zijn en eenzaamheid.
  • De veilige plek wordt abrupt ingeruild voor een buitenwereld die dan wordt ervaren als eng en te groot.

Op basis van deze ervaringen neemt een kindje onbewust een besluit hoe om te gaan met wat het ervaart. Vanuit de ‘ Innerscore’ ,  ook wel het oude besluit genoemd. Later, als volwassene, herken je dit oude besluit als je overlevingsstrategie. Als ouder zie je dit besluit terug in het gedrag van je kind.

De vertaling naar je kind

Kinderen met bovenstaande ervaringen willen vaak geholpen worden met bijvoorbeeld aankleden, met dingen waarvan ze denken het (nog) niet zelf te kunnen. Deze kinderen horen liever wat ze moeten doen, dan dat ze zelf bedenken wat ze moeten doen. Zelfstandigheid is dus lastig voor deze kinderen.

Liever willen ze blijven waar ze zijn. Bij hun geboorte (de eerste prestatie die je levert in je leven) hadden ze geen regie over de start van hun eigen leven, waren ze er simpelweg nog niet aan toe om naar buiten te komen. Dit heeft zich als een blauwdruk vastgezet in hun lichaam. Het zijn kinderen die niet toe waren aan actie ondernemen en doen dit in het hier en nu dan ook niet of nauwelijks.

Onder elke strategie ligt angst verborgen, deze kinderen zijn bang voor de buitenwereld. Daar waar andere kinderen soms erg snel boos kunnen worden, laten deze kinderen niet zomaar gemakkelijk hun gevoelens zien. Het lijkt dus of er niets aan de hand is, maar van binnen voelen ze de angst en de moeite met veranderingen. Het zijn ook de kinderen die niet gemakkelijk opkomen voor zichzelf, de kinderen die alles ‘wel best’ lijken te vinden. Het zijn de kinderen die gemakkelijk over het hoofd gezien worden, ze weten zelf ook niet zo goed wat ze vinden van iets. Het zijn kinderen die snel overvraagd worden en in de slachtofferrol kunnen zitten.

Wat jij kunt doen

Je zult nu waarschijnlijk ervaren, al tijdens het lezen, dat je anders naar je kind kijkt. Je begrijpt hem en er ontstaat compassie. In plaats van dat jij je nog machteloos voelt, voel je je nu sterker. En jouw kind voelt zich begrepen. Dat is de eerste heling.waarom jouw kind alles wil bepalen

Er is nog meer wat je kunt doen:

  • Leg als eerste je lat lager: een kind dat moeite heeft met veranderen, liever thuis is dan weg gaat en liefst alles gezegd wil krijgen, heeft hele kleine veilige stapjes nodig om tot zelfstandigheid te komen.
  • Geef je kind de regie daar waar het kan en leer hem in zijn eigen tijd en tempo hoe het is om uit zichzelf stappen te zetten, voor zichzelf te gaan bepalen wat hij wil doen en hoe. Zo gaat hij voelen dat hij in staat is om zelf iets te willen en kunnen. Het moeten wordt minder ingewikkeld wanneer jouw kind voelt zelf toe te zijn aan wat er van hem wordt verwacht. Zo kan jouw kind andere ervaringen opdoen.
  • Als je kind 7-8 jaar is (soms al iets jonger) kun je al uitleggen hoe zijn geboorte hierin meespeelt. Probeer het maar eens, leg in kindertaal uit wat hij heeft ervaren en waarom hij het bijvoorbeeld zo lastig vindt om dingen zelf te bepalen, of moeilijk vind om op te komen voor zichzelf.
  • Laat je kind weten dat hij het nu niet alleen hoeft te doen, dat jij er nu wél voor hem bent (wat niet kon bij de geboorte).
  • Ga veel in bad (als je die mogelijkheid hebt) en boots op die manier jouw veilige baarmoeder na. Laat je kind bepalen wanneer het uit bad wil, dat staat gelijk aan: eruit komen, jou loslaten in zijn eigen tijd en tempo. In de douche kan dit ook.
  • De buitenwereld durven verkennen en als vellig ervaren kan pas echt wanneer jij als ouder ook veilig bent voor je kind. Wanneer jij zelf heftig reageert omdat het gedrag van je kind jou raakt, is het belangrijk dat je daaraan gaat werken. Daarmee help je je kind zijn eigen gevoelens te hanteren. Goed voorbeeld doet goed volgen. Hoe veiliger jij bent voor je kind in dit proces, hoe veiliger de buitenwereld voor je kind gaat zijn!

14 REACTIES

  1. Mijn zoon is na het breken vh water geboren met keizersnede. Mijn bekken was 1 cm te smal. Was voor mij ook een hele ommekeer in mijn hoofd. Help een keizersnede.
    Is ook onm na de keizersnede meegenomen naar pediatrie door een infectie van mijn placenta.
    Moet voor Mauro verschrikkelijk geweest zijn, eerst onverwachts eruit genomen worden en dan weg vd mama.
    Heeft nu ook heel weinig inbreng, zijn mening durft hij nauwelijks zeggen. Aankleden s morgens duurt eeuwen. Niet beginnen, niet verdere doen. Terwijl de klok tikt om op tijd in school te zijn.
    Is ook heel traag op school.
    Hebben al veel reflexintegratie gedaan en begint open te bloeien.
    Bedankt voor het interessante artikel

  2. Mijn middelste zoon heeft ook moeite met veranderingen. In tegenstelling tot mijn andere kinderen heeft hij een bevalling gehad waarbij hij de regie zelf in handen had. Hij besloot zelf met 39 weken te komen. Geen weeenopwekkers gehad en ook de vliezen zijn niet doorgeprikt. Bij mijn andere twee bevallingen zijn de vliezen wel doorgeprikt. Verder spontaan verlopen. Zij hebben geen moeite met veranderingen.

  3. Wauw, wat een herkenning. Onze dochter ruim een maand te vroeg geboren met een kreunende ademhaling door vocht in de longetjes. 10 dagen in het ziekenhuis moest ze blijven, waarvan een tijd in de couveuse. Ik had last van een postnatale depressie …….nu valt het muntje ineens. Ze is inmiddels bijna 11. Ik zal eens met haar gaan kletsen hierover. Dank je wel!

  4. Dank je wel voor je verhaal. Bij onze kinderen (tweeling) ook heel gerkenbaar. Met 37 weken ingeleid en daarna moest de een naar een NICU in Antwerpen en de ander naar de NICU in Rotterdam. Beide altijd moeite met moeten, zelf initiatief nemen, veel boosheid naar alles en iedereen, geen vertrouwen in de wereld om hen heen en de mensen in die wereld, etc. Toen ze 12 waren hebben we op Mirre een gezinsweek gevolgd waar ze in warm water (37 graden) opnieuw bij ons als ouders zijn geboren. Een van de twee gaf daarna aan voor het eerst van zijn leven het gevoel te hebben bij het gezin te horen. De tranen stroomden toen, ook bij mij, rijkelijk.

  5. Ik ben gestript bij 41,5 week. Toen had ik al wel een paar cm ontsluiting. Bevalling volgde heel snel daarop thuis in bad.
    Mijn dreumes dame is juist erg ongeduldig en lijkt soms niet te kunnen wachten tot haar lichaam meewerkt met hetgeen zij wil doen/ervaren.
    Kan zij hier op enige andere wijze nog last van krijgen?

  6. Beste Chantal,
    Mijn zoon (geboren 2010), is op de natuurlijke manier ter wereld gekomen zonder trauma. Toch was vanaf het begin duidelijk dat de navelstreng te vroeg werd doorgeknipt. Hij is hooggevoelig, heeft nog steeds verlatingsangst als het om de aanwezigheid van mij gaat. Vanaf baby heeft hij behoefte aan mijn fysieke aanwezigheid. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

    Alvast dank voor je reactie

    • Beste Esmeralda, mijn excuses voor de late reactie, ik had niet eerder gezien dat je gereageerd had.
      Wanneer een kind inderdaad voor zijn gevoel te vroeg moeder heeft los moeten laten, dan ontstaat er wat je omschrijft. Ik heb een artikel voor je waarin staat hoe je de geboorte (alsnog) kunt helen. Als je dit wilt ontvangen dan kun je me mailen (info@praktijk-infero.nl). In mijn gratis E-book kun je ook lezen wat je als ouder kunt doen. Het belangrijkste is dat je voldoet aan de fysieke behoefte zodat er heling kan plaats vinden. Denken en handelen vanuit begrip naar je kind toe scheelt al heel veel. Stap voor stap samen zijn wereld veiliger maken hoort daar ook bij. Warme groet, Nadine Carter

  7. Zou wel fijn zijn als meer ouders daar rekening mee zouden houden. Hoe vaak hoor ik niet een moeder snauwen tegen haar kind: Lopen! En dat dan maar blijven herhalen. Hoe vreselijk.

  8. Ook hier heel veel herkenning, onze zoon (peuter) heeft een ontzettend sterke eigen wil en wil koste wat kost de controle houden. Hij is uiteindelijk met een spoedkeizersnede ter wereld gebracht na meer dan 36 uur weeën met nauwelijks ontsluiting. Feit is wel dat dit waarschijnlijk zijn leven heeft gered, het was een zeer grote baby en via de natuurlijke weg was het nooit gelukt.
    Heel erg bedankt voor je verhaal, het geeft me weer nieuwe inzichten en tips.

    • Beste Lotte,

      Ja, dat is natuurlijk waarom het gebeurt, het leven redden van je kindje. Soms zijn de dingen nodig in het leven die je meemaakt, maar inderdaad snappen waar iets vandaan komt, maakt dat er rust ontstaat en weer inzichten waar je verder mee kunt. Succes, warme groet Nadine Carter

  9. Dankjewel Nadine. Ik wist van mijn jongste van de kineosiologe al dat ze een geboortetrauma had en daar zijn we ook mee aan het werken, maar jouw verhaal bevestigt mijn gevoel nogmaals. Ik heb een driftig dametje die letterlijk in dit plaatje past. Maar sinds ik haar begrijp, haar de ruimte geef en haar steun zelfs in haar ergste driftbui door gewoon er te zijn, is het allemaal anders. De buien zijn niet meer dagelijks (en soms zelfs niet een in een week) en ze zegt ook veel vaker wat haar dwars zit en waarom ze zich boos voelt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in