DELEN
Waarom liegen wij

‘Waarheid’ is altijd iets moeilijker maar oefening baart kunst en ‘het loont altijd’

In het eerste leerjaar moest ik voor het eerst gaan biechten, maar ik wist niet wat ik tegen de pastoor moest zeggen. Zeg dan dat je hebt gelogen, zo zei de leerkracht. Maar liegen over zondes, dat vond dit kleine meisje niet correct. Ik loog namelijk niet en dat tegen hem zeggen, dat zou dus al een grove leugen zijn. Ik kreeg het dus niet over mijn hart. Koppig was ik toen al wel, ik luisterde niet altijd, en al zeker niet als het tegen mijn gevoel indruiste. Ik weet het helaas niet meer, maar ik denk dat ik hem dat dan maar heb gezegd toen het vreemde luikje open schoof.

Ik herinner me ook nog de emoties die erbij kwamen kijken: het kleine bonkende hartje, de zwetende handpalmen, de angst voor het onbekende en mijn eigen pietluttigheid in die grote kerk met haar vreemde rituelen en gruwelijke schilderijen. Ik vond het allemaal wat akelig en ook niet gans correct dat hij al als gewone mens onze ontboezemingen mocht aanhoren in plaats van God zelf. Naar God was ik namelijk wel benieuwd en dit op een positieve manier want die was toch minzaam en vol mededogen.

Maar die zuiverheid heb ik helaas niet kunnen volhouden in een gezin en maatschappij waar veel werd en wordt gemanoevreerd in functie van het behalen van bepaalde doelen. Dus ook ik werd een leugenaar. Naar ik mag hopen een hele kleine maar.

Wat is liegen?

Het bewust verdraaien van waarheid. Ik heb ondervonden dat liegen overigens een heel rekbaar en zelfaanpasbaar begrip is. Een man zei me eens ‘om niet te moeten liegen, zwijg ik’. Belangrijke dingen achterhouden, dat  is natuurlijk ook een vorm van liegen, manipuleren… Maar op die manier kan die persoon hiermee leven. Voor velen is dit echter niet zo en gelukkig maar.

Een paar jaar nadien zag ik welke dingen hij zoal achterhield voor zijn partner en het leidde na 25 jaar bijna tot een relatiebreuk. Hij vertelde bijvoorbeeld niet dat het heel slecht ging met zijn bedrijf, met het gevolg dat zijn partner ook haar hoge levensstandaard volhield wanneer dit in feite al lang niet meer kon etc… Maar ze bleef maar hoge kosten maken en de spanning tussen hen was te snijden.

Het kwam uiteindelijk tot een groot faillissement. Het huis werd in beslag genomen door de banken. Oorzaak van de bijna-relatiebreuk? Ze was gechoqueerd omtrent ‘het gebrek aan vertrouwen geven’ aan haar als levenspartner. Dus niet zozeer was ze boos omdat zijn zaak vierkant draaide en dat hij enkele onoverwogen beslissingen had genomen, maar vooral omdat hij haar niet in vertrouwen had genomen, geen steun bij haar had gezocht etc.. In feite horen levenspartners dit toch te doen, niet?

Maar hij dacht dat zij hem vooral het falen in zaken, het verlies aan status, niet zou kunnen vergeven en hij bewoog dus hemel en aarde om zijn zaak te redden, bleef dus zelf ook veel ontkennen ten aanzien van zijn partner, zijn kinderen, zijn omgeving, maar helaas ook ten aanzien van zichzelf. In zijn been woekerde in die tijd een groot abces. Iets moest dus naar buiten worden gewerkt… Zou het waarheid kunnen zijn?

Schaamte en onzekerheid

Wat was zijn motivatie om te blijven liegen of zwijgen over zijn situatie? Dat draaide duidelijk om schaamte inzake het falen in zaken. Typisch mannelijk, vermoed ik, al zijn er natuurlijk ook wel een heleboel uitzonderingen want ik wil niet alle mannen tegen mij in het harnas jagen.

Als ik naar mijzelf kijk, naar wat de motivatie was om  niet te praten, dingen voor mijzelf te houden, of om te liegen, dan draaide dit ook steeds om ‘schaamte’. Ik werd ook werkelijk heel rood als ik loog. Misschien nu nog. Die roodheid was dus een soort van lakmoesproef inzake waarheid. Ik ben nu al over de vijftig en ik denk dat ik nog steeds rood word als ik mij schaam of als ik lieg. Knap vervelend, maar liegen gaat me niet goed af.

Na een sollicitatie zei men eens tegen mij: ‘Je krijgt wellicht de job maar ik twijfelde, omdat ik mij afvraag of je wel kan toneel spelen.’ Ik schrok en dacht: ‘Oh, ik denk dat ik met eerlijkheid toch sneller het vertrouwen winnen kan en een meer bestendige relatie uitbouwen kan met de gemeentebesturen voor projectwerking.’ Omdat ik schrok van zijn scheve waarden vergat ik het ook nog hardop te zeggen. Erger nog, ik mocht de man niet meer, want ik dacht ‘aan zijn glimlach ontbreekt echtheid’. Ik weet dus niet wie ik voor me heb. Misschien is het wel een adder..

Iedereen weet het ondertussen wel, mensen zonder ethiek worden niet beschaamd en ze liegen dan ook schaamteloos. Het levert hen iets op en daarom doen ze het dus. Het lijkt bijna instinctief gedrag. Een patroon waaraan ze niet meer kunnen ontsnappen. Af en toe vallen ze wel eens door de mand, maar dat risico nemen ze met veel gemak.

De duale mens die zijn duale natuur ontkent zal zeggen dat hij nooit boos wordt en nooit liegt, maar dat is ook een grove leugen. Om dit niet te hoeven doen (liegen en boos worden), vlucht die weg van situaties die hem in zulke benarde posities kunnen brengen. Hij leeft op den duur los van de werkelijkheid en mist aarding.

Maar waarom liegt de ethische mens die zijn duale natuur niet ontkent? Hij of zij weet toch dat ‘waarheid’ de hoogste vibratie heeft? Vaak om zichzelf te redden. En waarom moet hij worden gered? Omdat hij op het punt staat gezichtsverlies te lijden. Maar is dat dan zo erg? Neen, in feite niet. In waarheid gaan staan en praten over je grote en kleine kanten, dat is veel sterker, maar tot dusver apprecieert onze maatschappij het niet zo. Gevoelig zijn, je klein maken, wordt nog steeds gezien als ‘zwakte’ in deze patriarchale cultuur die grote en kleine gevoelens tracht uit te vlakken. In deze economisch gestuurde cultuur, moeten we net zoals ‘onze munteenheid’ altijd sterk staan. Tot… tot het kaartenhuisje aan diggelen ligt.

De eeuwige aanpassers

Autisten, of mensen met autismespectrum, zijn slechte aanpassers, maar hun woorden bevatten juist daarom veel waarheid. Prima mensen voor een ultieme waarheidscheck en eigenlijk werk ik graag met hen samen want ik heb ook wel autismespectrumtrekjes en daarbij ben ik wellicht ook al meteen gelabeld. Leugenaars daarentegen, zijn vaak grote aanpassers. Ze draaien hun mening in functie van waar de wind komt maar de omgeving voelt die onzekerheid ook aan.

De aanpassers speuren naar de sterkste (wat zij daaronder verstaan) in een groep en plooien zich moeiteloos naar diens opvattingen. Ze willen die leider pleasen en in zijn of haar groep een plekje proberen te bemachtigen. Die groep is voor hen heel belangrijk en daarom zijn ze bereid hun eigenheid te verloochenen. Ze denken dat deel uitmaken van die groep hen bescherming biedt of meer overlevingskansen geeft. Zoals wolven in een roedel.

Instinctief gedrag vanuit angst, onzekerheid en sociale beweegredenen dus? Eigenlijk wel. Maar de consequentie is dat ze niet als betrouwbaar worden ‘aangevoeld’ door de anderen. Het blijven wat raadselachtige personen die op elk moment bereid zijn 180 ° te draaien in functie van elke nieuwe wind die er waait, toch als dit hen enig voordeel oplevert. Kwaadwillend zijn ze daarom niet, eerder wat stuurloos.

Systematisch liegen

Systematisch liegen of liegen als systeem tot sociale overleving, het wordt een tweede natuur en leidt uiteindelijk bijna altijd naar een grote ontmaskering. Op den duur raak je zo sterk in je eigen leugens verstrikt, dat je niet wil dat de ene vriend de andere in levende lijve ontmoet, want dan worden mogelijk bepaalde verhalen naast elkaar gelegd en dan word je ter plekke nog ontmaskerd.

Waarom liegen zulke leugenaars? Omdat ze slecht zijn? Neen, ze hebben een te lage zelfwaarde. Dus in letterlijke zin: ‘ze schatten hun eigen waarde te laag in’. Ze houden of tonen zich sterk, maar ze zijn het niet, ze zijn eerder angstig van aard. Maar hun intrinsieke waarde als mens is wel hoger dan de waarde die ze zichzelf hebben gegeven. Vanwaar die lage zelfwaarde? Dat kan vele oorzaken hebben, maar over het algemeen heeft iedereen in onze westerse maatschappij een te lage zelfwaarde.

In zekere zin zijn we bijna ‘in groep ontwaard’ door onze katholieke en protestante wortels. Waren we immers niet al zondig geboren door de zondeval? Werden we niet klein en nietig voorgesteld? Moesten we onze kracht niet elders zoeken in plaats van in jezelf? Bij voorkeur buiten onszelf? Hulp vragen aan de kerk, aan priesters en hooggeplaatsten?

Ja, die lage zelfwaarde is merkwaardig genoeg een cultureel gegeven gebleven. Het is diep geworteld, en sterk verankerd. Angst is de motor die nog steeds alles draaiende houdt, ook al geloven we niet meer in religies. En maatschappelijk bekeken wordt er doorgaans vooral ingezoomd op iemands beperkingen, eerder dan op zijn sterktes. Ook dit mag veranderen in een moderne maatwerkmaatschappij, wil iedereen zich happy voelen in zijn job. W

e hebben in zekere zin ‘in problemen’ en ‘kleinerend’ leren denken. Vaak zijn we zelfs jaloers. Negativisme is daarom geworteld geraakt in ons taalgebruik, ook al is onze maatschappij vandaag eerder seculier te noemen.

Tegen wie wordt er het meest gelogen?

Tegen zichzelf. Velen kunnen hun eigen waarheid niet aan, en dus liegen ze ook heel systematisch tegen zichzelf. Ze verzinnen zich een leven of geherïnterpreteerde schijnwaarheid waarmee ze wel kunnen leven. Ze bouwen een image (een imago), niet beseffende dat ‘ego’ slechts een knappe illusie is. Wie doet dit? Wij allemaal in grotere of in kleinere mate.

Wij reduceren zo met succes de nogal complexe moderne realiteit en denken ons te moeten aanpassen aan bepaalde ongeschreven sociale codes. Het zijn of worden onze blinde vlekken. In extreme gevallen worden we onze blinde vlekken. Ze komen later wel aan bod, één voor één, wanneer we eraan toe zijn. Soms zelfs onder invloed van trauma of ziekte. En indien je dit met succes doet, dan is er weer bewustzijnsgroei. En vaak leidt het ook tot zelfheling en genezing.

Weet ook dat mensen die sterk pochen, of zich heel dik voordoen, vaak een camouflagekleed dragen. Dus dit kleed is ‘naar buiten gericht’. Extern. Maar zulke mensen vermijden ook makkelijk oogcontact. Ze willen niet dat in hun ziel of hart wordt gekeken. Ook daarachter schuilt dus een klein hartje, een mens met een lage zelfwaarde. Als je status, macht of geld nodig hebt om je iemand te voelen, dan is het in feite pover met je zelfwaarde gesteld. Doorprik zulke attitudes want ze zijn zo fake als wat.

Karma

Geeft liegen karma? In mijn idee wel. En waarom? Onwaarheid uitsturen is bewust verkeerde informatie uitzenden. Als je onbewust verkeerde informatie uitstuurt, lijkt het me niet zo erg want je weet namelijk niet beter. Je hebt je laten beïnvloeden of overtuigen. Indien met opzet, dan wel. Ook al lieg je in functie van goede doelen. Ooit komt die beweging of de overeenkomstige energie weer naar de zender terug. Niet in de zin van schuld en boete, want het universum is zonder oordeel, maar gewoon ‘wat je uitstuurt, krijg je terug;  energie gaat namelijk nooit verloren’. Misschien niet in dit leven, maar dan wel in een volgend… want je krijgt je lessen. Onwaarheid en manipulatie hebben namelijk een lage vibratie.Ze houden je ook op die frequentie. We gaan deze weg van ontelbare levens om te groeien in zelf- en werelds bewustzijn.

Willen we dus naar een betere wereld varen, een grote bewustzijnssprong maken, dan zullen we sterker in onze waarheid moeten gaan staan en geen grote en kleine leugens meer moeten verspreiden. Weet je dat er zelfs wordt gelogen (al dan niet bewust zo gestuurd) in religieuze en geschiedenisboeken? Onze geschiedenis is onze geschiedenis helemaal niet… maar dat is dan weer stof voor vele boeken. Een tweede sterke peiler om die bewustzijnssprong te kunnen maken in functie van een fijnere en stabielere wereld, is terug in je echte waarde gaan staan. ‘Ja, we zijn het waard. Ik, en ook jij bent het waard hier te zijn, want anders was je hier nu niet. Iedereen doet er toe! Enkel zo, in waarheid, staan we samen sterk en zijn we goed gewapend voor een fijne toekomst!

Catherine Wheels
Catherine Wheels heeft facetten van elke vrouw en zelfs mannelijke aspecten. Net daarom is er herkenning van de andere in jezelf. Voor haar is het doel niet het doel, maar de weg er naartoe, is het doel. We leren onderweg de persoonlijke lessen die we moeten leren en we zijn nooit los van elkaar. Ego is dus een omlijnde illusie, maar zonder ego kunnen we ook weer niet. We zijn ontzettend complex, maar tegelijk reageren we vaak heel klein en voorspelbaar. Catherine Wheels is ghostwriter en schreef ook eigen boeken: Levensgewijs, Geloofskwesties, Zelf aan het roer dankzij de universele wetten, Novaluna's Magische wereld (verhaal), De Gloed (verhaal). Verkrijgbaar via bol.com e.a. webshops.

Mis geen artikel meer...

Iedere ochtend rond 07:00 uur gratis ons nieuwste artikel ontvangen per e-mail?

Ja, ik wil graag de:
Vorig artikelStrijd tussen broertjes en zusjes
Volgend artikelEen nieuw soort Darwinisme: overleven door samenwerking – eenheidsbewustzijn

4 REACTIES

  1. Inderdaad, mensen erop wijzen en veroordelen, is niet wat we moeten doen. Sommige leugentjes zijn bijna schattig. Ik doe ook vaak alsof ik het niet doorprik bij anderen, laat het bij hen. Maar naar een nieuwe tijd gaan, het vergt wel een grotere inspanning om ‘in onze waarheid’ te gaan staan. Elk van ons, in alle rangen en standen. Standen zouden er zelfs niet meer mogen zijn in een wereld waarin iedereen het gelijkheidsbeginsel huldigt. De wereld is aan het veranderingen o.i.v. grote kwantumfysische of kosmische krachten en impulsen waar we als mens mogelijk weinig invloed op hebben, maar het effect van het ethische luik dat wel ons gedrag aangaat, wordt heel sterk onderschat want het beïnvloedt alles, ook hoe we met elkaar omgaan, hoe we les geven, of handel drijven met andere mogendheden. Waarheid en liefde zijn de grootste krachten, ook inzake zelfheling, karmaheling. We gaan naar een nieuwe ethiek en dit was hoognodig. Vandaar dat er met het hoger vibreren zoveel wat onwaar was en verstopt zat, naar de oppervlakte wordt geschud. Zowel in onze buiten- als in onze binnenwereld, want alles is toch verbonden. We kijken met verbazing naar het nieuws, maar we zien het gebeuren in ons eigen hart, in onze relaties en families. Zo binnen, zo buiten. Zo buiten, zo binnen.

  2. Heel goed artikel en heel herkenbaar, voor mijzelf ( ik jok/lieg ook wel eens, al ga ik ervoor om het niet te doen, als je het niet doet, hoef je het ook niet te onthouden en val je ook niet door de mand, so to speak) en ook met betrekking tot mensen die ik ken, collega`s, familie, vrienden en kennissen. Vanuit mijzelf heb ik in een gesprek dan wel eens het gevoel, dat ik mij afvraag of ze wel of niet de waarheid spreken. Zeg er meestal niets van en laat het bij hun, eenieder heeft zijn of haar geweten, al dan niet bewust, of ze liegen of niet. Heeft ook te maken met de relatie die je hebt met de ander en hoe belangrijk die voor je is.
    Wijst zich vaak/soms vanzelf en op een gegeven moment vallen ze wel/niet door de mand, afhankelijk van met wie of wat ze te maken krijgen.
    Iedereen heeft een vrije wil en keuzes, voor je zelf en dat een ander ook gunnen, of dat ook bij de ander kunnen laten. Ieder heeft zijn/haar eigen zielenpad.
    Het valt of staat met wie jij bent, hoe je in het leven staat en wat je er mee doet.
    Ik vind, maakt niet uit wat de ander doet, gaat erom hoe jij (ik) er mee om gaat.

  3. Dank je. Knappe quote alleszins. Maar ‘liegen’ is een moeilijk thema. Slechts weinig mensen geven toe dat ze het doen. Ook niet ten aanzien van zichzelf, maar we liegen ‘vooral’ tegen onszelf. Soms moet je er klaar voor zijn om de werkelijkheid te zien zoals ze is. Bijna alles verloopt in fasen. Hoe minder je liegt, hoe hoger je vibreert. Waarheid brengt je naar de hoogste frequentie. In je eigen micro-kosmos, maar ook op wereldvlak.

  4. Wat een super waardevol bericht is dit!

    Denk dat veel hier iets aan hebben.

    Deze citaat is ook een mooie die ik nooit zal vergeten: “There are two ways to be fooled. One is to believe what isn’t true; the other is to refuse to believe what is true.”

    Groeten, MSH

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in