DELEN
Waarom samen ouders zijn soms zo moeilijk is

Je hebt een drukke dag gehad met de kinderen, veel strubbelingen, je moest eigenlijk nog even je werk afmaken, kortom je bent allemaal moe aan het einde van de dag. Je partner komt thuis met ook zo zijn of haar eigen ervaringen. En dat gaat simpelweg gewoon niet altijd goed. Je partner hoeft maar één opmerking te maken over dat het wel lang duurt voor het eten klaar is of over sokken die kwijt zijn en jij wordt boos en roept ‘alsof ik de hele dag niets anders te doen had dan je sokken zoeken!’. De kinderen schrikken, jij baalt van jezelf, de sfeer is weg.

Je partner raakt je zwakke plek

Wanneer je met je partner in een conflict bent en er spanning zijn, dan wordt je altijd dieper geraakt dan wanneer je met iemand anders een conflict hebt. Dat heeft niet alleen te maken met dat het je geliefde is onder het mom van ‘was der liebt das neckt sich’ (vert. wie van elkaar houdt, die plaagt elkaar-red)

Je partner kies je uit op basis van de blauwdruk die je als kind hebt gemaakt door de relatie die je als meisje met je vader hebt gehad en als jongen met je moeder. Dat is wat je kent, dus dat is waar je onbewust naar op zoek gaat. Ook als het geen fijne ervaringen zijn geweest.

En wanneer het geen fijne ervaringen waren en je partner doet iets wat daarop lijkt, dan wordt je pijnlijk geraakt. Je lijf herkent het en je voelt op een diep niveau de pijn die er toen was. Je reageert dan vervolgens op je partner vanuit die ervaringen met boosheid, stil worden of je terugtrekken. Dat is je overlevingsstrategie die je toen ontwikkeld hebt. Die strategie was toen voor jou als kind heel helpend, nu merk je echter dat het juist tegen je werkt. Wanneer je partner je raakt en jij van daaruit reageert, krijg je vaak ruzies waarin veel onbegrip is, verwijten, boosheid. Ruzies waar je niet gemakkelijk uit komt. En ze ontstaan vaak waar je kinderen bij zijn, omdat ze gebeuren voor je het in de gaten hebt. De machteloosheid die je erbij voelt, maakt het moeilijk om tijdig te stoppen.

Je wilt geen herhaling voor je kinderen

Waarom het soms ook zo moeilijk is om samen ouders te zijn, is omdat je opvoed vanuit wat je geleerd hebt. Het doorgeven van de mooie herinneringen gaat vanzelf, net zoals het doorgeven van de niet fijne ervaringen. Dat willen we wel niet, maar het is hard werken om het ook daadwerkelijk anders te doen dan onze eigen ouders. Dit gaat niet over schuld, elke ouder maakt fouten en als iemand het anders had gekund dan had hij dat gedaan.

Wat ik vaak hoor in mijn praktijk wanneer ouders samen komen praten is dat ze zich zo machteloos voelen omdat het precies zo gaat zoals bij henzelf vroeger. Partners worden boos op elkaar omdat ze elkaar zien opvoeden op een manier die ze juist wilden voorkomen voor hun kinderen. Dit voelt als falen en eigen pijn wordt daardoor opgerakeld. Je gaat verwijten naar elkaar of elkaar controleren. Er ontstaat verwijdering en afstand, die zo voelbaar is voor iedereen. Zo eenzaam aan kan voelen. Geen fijne en veilige basis om samen ouders te zijn. Niet voor jullie en niet voor jullie kinderen.

Samen ouders zijn, hoe doe je dat?

Ruzie maken hoort erbij. Het is soms ook echt nodig. Natuurlijk is het fijner om liefdevol en met begrip te kunnen praten over dingen die je raken. Soms is de boosheid eerst nodig om bij je eigen kern te komen, om te beseffen waar het om gaat. Samen fijn ouders zijn doe je dus niet door geen ruzie te maken. Dat doe je juist door ruzie niet uit de weg te gaan én in verbinding te blijven. Wanneer het je lukt om ondanks de pijn die je ervaart, naar de ander te kunnen blijven luisteren, dan wordt een ruzie constructief en zal deze jullie steeds weer verder brengen als persoon in je eigen ontwikkeling en als ouders samen. Om die verbinding te kunnen bereiken is het nodig dat je voor jezelf weet waarin je persoonlijk geraakt wordt, wat is jouw verhaal dat je van vroeger uit meegenomen hebt naar je relatie? Naar je eigen ouderschap? Wanneer je dat weet en het liefst nog verwerkt hebt, dan gaan je emoties niet meer met jou aan de haal. Dan blijf je meester over je eigen emoties en kun je ze van een afstandje bekijken. Wanneer je dat doet, neem je verantwoording voor wie je bent, wat je doet in een ruzie, wat je voelt. Je stopt met verwijten en beschuldigen naar elkaar. En van daaruit kan het gesprek ontstaat dat zo fijn is, waarin je elkaar begrijpt, waardoor de liefde weer voelbaar is, waardoor je weer samen ouder bent. Dan ervaar je dat je allebei hetzelfde voor hebt met je kind en sta je naast elkaar in plaats van tegenover elkaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in