voelen dat je het waard bent

Voor jezelf iets leuks kopen, terwijl de kinderen nieuwe schoenen nodig hebben. Een factuur uitschrijven met dat gigantische bedrag. De hoeveelheid moeite die je daarmee hebt, is vaak terug te leiden naar hoeveel je jezelf waard vindt. En jezelf het waard vinden gaat over voelen, toestaan en afscheid nemen. Liefst ook nog enigszins parallel. Kortom, reden genoeg voor dit artikel!

Voelen

Het begint al met het eerste woord; voelen. In hoeverre heb jij ergens onderweg afscheid genomen van je ‘voeltalent’? Hoorde je te vaak dat het te veel was. Te ongrijpbaar. Te ingewikkeld. Maar was het eigenlijk te confronterend. Te raak. Te pijnlijk?

Weer voelen. Weer je talent voor het ‘innerlijk weten zonder het te kunnen weten’ erkennen. Inzetten.Waarderen!

Voelen waar in je lijf je iets registreert. Je lijf als meet instrument, als informatiebron. Je bent hoogsensitief geboren, dit is je bij je geboorte meegegeven. Dat stuk ongebruikt laten, of erger nog; verafschuwen, is eigenlijk een stuk van jezelf aan de kant zetten. Als dat stuk niet mee mag doen, zeg je in feite tegen jezelf dat jij het ‘niet volledig’ waard bent om mee te doen.

En zo houd je het in stand dat je jezelf niet zo veel waard vindt.

Het voelen weer ontmoeten, uitnodigen, toepassen, helpt mee op route om jezelf ‘het waard te vinden’. Je gaat het jezelf weer waard vinden je volledige geboortepotentieel te omarmen. En hopelijk uiteindelijk waarderen; het waard vinden om het (weer) te integreren in je leven.

Vergis je niet, dit kan even duren. Er was ooit de beslissing dat je er afscheid van hebt genomen. Je hebt je leven op zo’n manier ingericht dat dit voelen weinig tot niet meer aan bod kon komen. Daar heb je heel veel moeite voor gedaan! Dit omkeren vraagt daarmee ook de nodige tijd en moeite.

Toestaan

Je gaat ervaren dat het niet altijd eenvoudig is en het heeft tijd nodig dáár je weg in te vinden. Pas als je je sensitiviteit kunt accepteren, wat impliceert dat je het ook gaat toepassen, komt de uitdaging van dat ‘op waarde schatten’. Want dan komt die oude pijn weer boven. Die je vroeger niet wilde voelen en wat de reden was om er afscheid van te nemen.

Nu heb je de kans die pijn die ermee gepaard kan gaan, anders te interpreteren. Nu kun je leren dat vinnige opmerkingen op jouw interpretaties komen omdat je iets hebt aangeraakt, wat die ander niet wilde dat aangeraakt werd. Je zat raak. Je raakte een heikel punt. Een pijnlijk punt. En liever dan de pijn te voelen, weert die ander af. Juist als je je sensitiviteit steeds meer leert in te zetten, ga je in het moment voelen dat dit gebeurt. Dan kun je het buiten jezelf laten en wellicht zelfs compassie opbrengen.

Je gaat steeds meer registreren met je sensitiviteit; onbewust en bewust informatie uit je omgeving opnemen. Van die informatie ga je steeds meer verbanden zien en begrijpen, omdat je nu wel je analytische vermogen, die met je sensitiviteit gepaard gaat, bewust toe laat.

Nu kun je als volwassene, actief kiezen wat je wel en niet wilt benoemen. Met dit alles krijg je steeds meer grip op je sensitiviteit. Op je relaties. En uiteindelijk op je relatie met jezelf.

Afscheid

Ik wens je toe dat je in deze nieuwe fase van ontdekken, het jezelf het waard vinden, ook toestaat dat er twee meetlatten zijn. De meetlat van anderen. En de meetlat van jezelf. Dat je afscheid gaat nemen van jezelf telkens langs de meetlat van ‘de ander’ te leggen. Maar juist bewust kiest je langs de meetlat van jezelf te leggen. Dat je jezelf dat ook waard gaat vinden. Dat je daarmee rust en ontspanning gaat (her)ontdekken en integreren in je leven. Zodat je lijf steeds meer de kans krijgt bewust te registeren en weer indrukken los te laten. Zodat je hersenen de kans krijgen bewust en onbewust geregistreerde informatie te verwerken. Dit vraagt van je dat je jezelf het waard vindt en draagt hier juist ook weer aan bij.

Jezelf geven wat jij nodig hebt als hoog sensitief persoon. Je dat waard vinden. Dat is waar het om gaat als je zegt ‘ik weet niet wat ik waard ben’. De tijd nemen je volledig geboorte potentieel te gaan leven. En als je dat niet doet en daar nog niet naar op weg bent, dan voelt het incompleet. Dan heb je nog niet de beslissing genomen dat alles van jou het waard is mee te doen.

Als je je volledig potentieel niet leeft, dan kun je daarmee nog niet jouw waarde voelen.

Ten slotte, wellicht denk je nog ‘Ik vind niet dat ik het waard ben mezelf ontspanning te gunnen, laat staan mijn geboorte potentieel te gaan leven.’ Besef dan dat dit conditioneringen zijn. Die heb je ergens in je leven opgepikt; het is een verhaal dat jij bent gaan geloven, gaan leven. Daar mag jij een ander verhaal voor gaan schrijven. Een verhaal dat wel bij jou past. Dat jou wel dient. Dat jou wel waardig is.

14 REACTIES

  1. mooi verhaal en uitleg.ikzelf ben ook hsp en heb daar altijd veel moeite me gehad,ik weet het sinds een half jaar,altijd kreeg ik de verkeerde diagnoses,gek werd ik er van terwijl ik altijd zei dat ik altijd zo hoog in mijn emotie zat maar niemand van de instanties deed daar wat mee,ik voel wel dat ik nu wat sterker word maar er mee omgaan is nog altijd erg moeilijk en verwarrend,het zit gewoon in je natuur,als ik het eerder had geweten had ik mezelf kunnen leren er mee om te gaan maar ik ben wie ik ben ,ook trots op mijn karakter en liefde die ik uitdraag alleen daarmee is het weer oppassen want je wordt zo uitgebuit waar je bij staat!grtjes Chris Vermeulen

    • Dag Chris,
      Nu je dit weet/beseft van jezelf kun je ook terugkijkend dingen beter plaatsen, begrijpen. En vooruit bezien; je kunt nog steeds leren hier fijner mee om te gaan. Het gevoel uitgebuit te worden waar je bij staat is een (helaas) erg vervelend gevoel om in de wereld te staan. Je kunt hier aan werken door beter in contact met je gevoel te komen. Die gaat je dan sneller attenderen of je ergens ‘waakzaam’ voor dient te zijn. Wil je meer info, mail me dan! Hartelijke groet Ans

  2. Heel herkenbaar. Veel mee bereikt maar blijft een aandachtspunt in verdere ontwikkeling.
    Dankjewel, heel goed inzetbaar artikel.

  3. Dit artikel is wel heel erg van toepassing op mij. Na 56 jaar ben ik doodmoe van al dat voelen en registreren, met als gevolg dat ik niets meer doe. Ik probeer me af te sluiten voor prikkels en trek me terug. Dat betekent dat ik niet mijn leven leef. Ik ben me dat goed bewust. Dat zorgt weer voor weerstand in mijzelf, een strijd, omdat ik niet de grens over kom om dat te doen wat ik wil doen.
    Soms voelt het of ik in duizend stukjes uiteen zal spatten. Het is eigenlijk begonnen na een burnout , 14 jaar geleden. Daarvoor was ik ook wel gevoelig, maar ik kon gewoon mijn leven leiden.
    Door hoe mijn leven er nu uitziet, denk ik dat ik nu ook een boreout heb.
    Daarnaast heb ik van jongsafaan gehoord hoe dingen moeten, niet mogen, niet horen. Mijn moeder is daar een perfect voorbeeld van. Ook nu nog. Zij leefde en leeft in een klein kader.
    Ik denk dat dat nog zo in mijn systeem zit, hoewel ik totaal anders denk.
    Bedankt voor het artikel, het bevestigt het een en ander voor mij.

    • Dag Andrea,
      Dat klinkt zwaar. Heb je bij je burn-out ook begeleiding gehad van iemand die bekent is met HSP? Ik geef trainingen over ‘hoe je een nieuw verhaal kunt schrijven over jezelf’. Die helpen om dat in je systeem te veranderen. Zodat je gaat doen wat bij jou past. Juist als je sensitief bent. Er is nog veel winst te behalen. Een bore-out voor de deur is ook niet de bedoeling. Gun jezelf dat het anders mag. Ik leer je hoe het anders kan. Mail me als je meer info wilt. Fijne dag! Ans

    • Dag Ellie, dank voor je reactie.
      Het mooie is; je ‘moet’ het wel zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen! Mail me als je nog een vraag hierover hebt. Warme groet, Ans (ans@studiosprankel.info)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in