DELEN

Vrouw op kruispunt in haar levenEen tijdje geleden stond ik op dat ellendige kruispunt, zoals je misschien wel hebt gelezen­­­­. Na de zoveelste keer als HSP-er in een kantoorbaan te zijn gecrasht, kon ik niet anders dan oversteken naar de onbekende overkant… Op een gegeven moment kun je niet anders meer dan naar je gevoel luisteren, je kunt er gewoon niet meer omheen. Al zou je het willen! Je hart lijkt de strijd met het ego na lange, slopende jaren te gaan winnen!

Daar zat ik dan WEER thuis na mijn ontslag te hebben ingediend… Het lijkt bijna een soort van toneelstuk te worden, onrealistisch, alsof het niet echt gebeurt. Op straat voel je starende blikken en voel je de veroordelende gedachten. “Want ja, als je begin dertig bent en je zegt je baan voor de zoveelste keer op, tja dat kan toch zomaar niet. Wie doet dat nu toch weer!?!”. Iemand veroordelen is zo makkelijk, in het verleden deed ik daar net zo goed aan mee, totdat je zelf één van je levenslessen op je bord krijgt. Zo bam alsjeblieft! Je kunt er nog tien keer voor weglopen, maar dan komt het ook tien keer zo hard weer terug. Want wat geleerd moet worden, herhaalt zich… En dat begrijp je pas als je de les letterlijk geleerd hebt. Dan ben je er zelfs dankbaar voor, dat je die ‘nare’ les hebt mogen leren. Voor je eigen ontwikkeling, maar ook om er anderen mee te helpen. Want er wordt wat afgeworsteld in deze ‘egogerichte’ maatschappij. Ik hoor zoveel mensen die ’s nachts wakker liggen, hartkloppingen hebben en doodongelukkig zijn, omdat ze in een bepaald keurslijf zitten. Ik herken dat keurslijf maar al te goed, maar je hebt altijd een keuze wat je ermee doet. Instandhouden – om zo ook je zekerheden te behouden – of de sprong naar het onbekende maken? Maar er komt een moment, als de twijfel en ontreddering zo groot zijn, dat je niet anders meer kunt dan ‘de sprong’ maken.

“ Een les zal zichzelf blijven herhalen totdat ie is geleerd. Het leven zal je eerst een les sturen in de vorm van een kiezelsteen; als je het kiezelsteen negeert, dan zal het leven je een baksteen sturen; als je de baksteen negeert, dan zal het leven je een stenen muur sturen; als je de stenen muur negeert, dan zal het leven je een sloopwagen sturen.” -Oprah
“ Een les zal zichzelf blijven herhalen totdat ie is geleerd. Het leven zal je eerst een les sturen in de vorm van een kiezelsteen; als je het kiezelsteen negeert, dan zal het leven je een baksteen sturen; als je de baksteen negeert, dan zal het leven je een stenen muur sturen; als je de stenen muur negeert, dan zal het leven je een sloopwagen sturen.”
-Oprah

Tijdens de laatste dag stapte ik al met tranen achter het stuur. Nu al tranen en ik ben er nog niet eens…., pfff… Maar waar – uit welk onverwerkt stukje van mij – komen die tranen vandaan? Waarom voel ik me zo…?? Is het dan toch dat ego wat opspeelt? Voel ik me dan toch ergens met mijn Hbo-diploma ‘te goed’ voor schoonmaakwerk? Of ben ik gewoon moe? Ik kreeg het voor mezelf op dat moment nog niet helder… Eenmaal aangekomen op het vakantiepark heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt en vermand om aan de slag te gaan. Uitgeput en misselijk van alle emoties ben ik naar de bungalow gereden die als eerste schoongemaakt moest worden. Maar al snel vloeiden de tranen over mijn wangen, happend naar adem ben ik gaan zitten… Boos, verdrietig en wanhopig… Ik kon en wilde het niet meer… Maar WAT precies kon en wilde ik dan niet meer?

En eindelijk kwam daar de noodkreet vanuit het diepste van mijn ziel: “Wanneer ga jij jezelf eens een baan gunnen die bij je past (waar je energie van krijgt in plaats van kost), niet omdat het MOET, maar omdat je dat VERDIENT! En jij jezelf dat waard vindt!”.

Wanneer ik terug kijk op mijn leven, zie ik pijn, fouten en gebroken harten. Wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik kracht, geleerde lessen en trots in mezelf!
Wanneer ik terug kijk op mijn leven, zie ik pijn, fouten en gebroken harten. Wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik kracht, geleerde lessen en trots in mezelf

Totaal overrompeld door deze waardevolle ingeving, waarvan je meteen voelt dat het zo is, ben ik opgestaan. En gaan staan voor mezelf. Pas toen… kwam het keiharde besef dat ik mezelf de afgelopen jaren het inderdaad niet waard vond om een baan te hebben die bij mij past. Ik heb steeds maar ‘vanuit mijn hoofd/ego’ genoegen met iets genomen, omdat een baan nu eenmaal nodig is om geld te kunnen verdienen. Als je je steeds maar enkel focust op het verdienen van genoeg geld en je jezelf het niet waard vindt om ook een baan te hebben die goed voor jou is, dan trek je – via de wet van aantrekking – enkel banen aan die inderdaad niet goed voor jou zijn. Vervolgens zit je weer in een baan met een leuk salaris waar je doodongelukkig en ziek van wordt?!? Dit patroon blijft zich herhalen, totdat jij begrijpt waarom je dit steeds overkomt. En goddank door de confrontatie vol aan te gaan, is het me – door alle schade en schande – gelukt in te zien dat ik mijn eigen ongeluk op werkgebied over mezelf afriep. Door dat inzicht heb ik mijn levensles op werkgebied geleerd en kan ik het eindelijk afsluiten. Joehoe (met grote vreugdesprong)!!

De afgelopen jaren waren zeer bewogen en hebben op alle fronten veel van mij gevraagd. Maar ze hebben mij ook gebracht waar ik nu ben. De komende periode ga ik benutten om lichamelijk en geestelijk tot rust te komen en weer in mijn kracht te komen. Ik ga me ‘op het gemakje’ richten op mijn passies en zielenmissie: anderen inspireren en verbinden en mijn zielenmissie ‘kinderdagopvang en ook onderwijs vanuit het hart’ verder ingevuld te krijgen. Inmiddels zijn daarvoor de eerste contacten gelegd. Ik probeer het zoveel mogelijk los te laten. Loslaten geeft ruimte voor nieuwe dingen en creativiteit. Verder vertrouw ik onvoorwaardelijk op de kosmos, dat hetgeen dat op mijn pad moet komen, er komt als de tijd daarvoor rijp is. Ik vind het een hele fijne en geruststellende gedachte dat je er nooit alleen voor staat – ook al lijkt de situatie hopeloos – en je altijd geholpen wordt door een leger van engelen, gidsen en lichtwezens. Het enige dat je hoeft te doen, is je ervoor openstellen en jezelf (komt hij weer…) de moeite waard vinden om deze goddelijke hulp te kunnen ontvangen.

Ik wil graag afsluiten met een fragment uit, het voor dit artikel toepasselijke, “Fix you” van Coldplay. Het is het favoriete nummer van mijn vader en het heeft mij ook veel wijsheid en berusting gebracht. Er is altijd een oplossing, hoe zwaar en onmogelijk iets soms ook lijkt…

When you try your best but you don’t succeed
When you get what you want but not what you need
When you feel so tired but you can’t sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can’t replace
When you love someone but it goes to waste
Could it be worse?

Lights will guide you home…

Hartegroet,
Maartje

 

 

 

 

 

 

 

 

23 REACTIES

  1. Lieve Maartje,
    Wat vertel je dat beeldend. You took the words right out of my mouth. Nu bijna die jaar in een burn-out. Solliciteren, niet mijn ding, toch doen omdat het moet. Ja veel herkenning,ook in de verhalen van anderen.
    Loslaten, hoe doe je dat en wat is dat lastig. Vooral als je niet weet wat je moet loslaten en hoe je dat moet doen.
    Ik ben bewandel ook mijn pad, welk nog niet helemaal duidelijk is, maar ik kom er wel.
    Herkenbaar is jouw verhaal. Je komt er. Tot ziens in oktober.

  2. Lieve Allemaal,

    Nooit gedacht zoveel herkenning te vinden bij zoveel mensen. Vooral de combinatie je zielepad vinden en de dwingende maatschappij(geld verdienen)en daarvan loskomen.Nu een jaar werkeloos met wel veel sollicitatie gesprekken maar geen baan. Na veel vallen en opstaan ben ik nu zo ver dat ik weet wat mijn missie mijn hartenwens is gelukkig!Soms mis ik het vertrouwen en val ik weer terug naar een baan zoeken, dan zeg ik tegen mijzelf dat ik een combinatie maak tussen mijn missie en werken.De financiële druk word me dan te groot,tja de rekeningen moeten worden betaald en ook mijn opleiding die ik start in september.Ik blijf bij mijn missie en het kan zijn dat een contract voor 6 mnd bij een werkgever en mijn missie dus past bij mijn weg naar volledig kunnen gaan voor mijn hart.

  3. Oeff zo herkenbaar dit.. Alleen heb ik nog niet het lef gehad om mijn baan op te zeggen. Na inmiddels een jaar solliciteren ben ik nog steeds in de hoop dat ik iets anders vind voor enige financiële zekerheid, nu ik naast het werk met een opleiding psychosociale basiskennis wil beginnen om van daar uit eindelijk iets te kunnen gaan doen waar mijn hart ligt. Het voelt als overleven en iedere dag maar naar het weekend toe leven, maar door die stomme financiële verplichtingen kan ik voor mijn gevoel niet anders…

    Hopelijk vind ik snel de kracht om ook daadwerkelijk stappen te zetten. Ik bewonder je moed!

    • @Angéla,

      Inderdaad Angéla, voor die financiële zekerheid! Ik sta er net zo voor, ben nu sinds begin juni werkloos en merk dat alleen al het solliciteren me zo ontzettend veel energie kost! En dan telkens weer de afwijzing of het gewoon NIETS horen. Ik weet dat ik goed ben in mijn werk, maar doordat ik door anderen telkens weer zo onderuit gehaald ben, is mijn zelfvertrouwen op een dieptepunt wat ook het solliciteren heel moeilijk maakt. Door persoonlijke omstandigheden ben ik verhuisd naar de andere kant van het land. Voor mijn verhuizing had ik een vaste baan die ik 12 jaar al met heel veel plezier deed, die heb ik moeten opgeven en sindsdien lijkt het wel alsof ik nergens meer pas!

  4. Hallo Maartje,

    Jouw verhaal inspireert mij en daardoor herken ik mijn eigen wens om ervaringen uit te wisselen.
    Ik ben ook geïnteresseerd in een bijeenkomst.

    Hartelijke groet,
    Camilla

  5. Lieve mensen,

    Dankjewel voor jullie warme reacties. Fijn te lezen dat het bij jullie resoneert, mooi compliment, wauw! Ik hoop door het delen van mijn verhaal dat het anderen helpt en ze dit hobbelige pad of in ieder geval een heel stuk korter af hoeven te leggen. Heel fijn om te lezen dat een aantal van jullie al een stap verder zijn en van hun passie hun werk hebben gemaakt. Ontzettend knap! Dat zou ik ook heel graag willen! Maar dat komt wel als dat ook de bedoeling is!

    Warme groet,
    Maartje

  6. Hallo Maartje,

    Je hebt zeker een schrijftalent, is dat ook wat voor je ?
    Mooi inderdaad hoe je het verwoord en heel dapper ook.
    Hoop na de vakantie meer te horen over de contacten.

    Heel veel rust en kracht gewenst,blijf luisteren naar je gevoel.

    Harte groet,

    Corinne

    • @corinne,

      Hoi Corinne,
      Leuk weer iets van je te horen! Dankjewel voor je compliment. Schrijven is inderdaad iets wat ik fijn vind om te doen, werkt helend en therapeutisch voor mij!

      Na de vakantie rond september wil ik graag iets organiseren. Dat laat ik je per mail nog weten.

      • @Maartje,

        Helemaal goed Maartje ik hoor het wel.

        En lekker blijven schrijven hoor, ik ga kleuren en loomen in mijn vakantie, werkt ook therapeutisch, fijne vakantie en tot horens.

        Harte groet, Corinne

  7. Hi Maartje,

    Leuk om jouw verhaal te lezen. Erg herkenbaar. Ook ik ben met vele banen gestopt om uiteindelijk mijn hart te volgen. Wat nog af en toe een uitdaging is. Maar ik leer er steeds meer op te vertrouwen.

    Ik lees nu dat je ook iets met onderwijs vanuit het hart wil gaan doen. Dat resoneert helemaal met mijn missie. Zou het dan ook leuk vinden om keer verder te praten hierover.

    En Femke, dat geldt ook voor jou 😉

    Weet niet hoe we via deze website in contact (emails) kunnen komen. Een van jullie een idee?

    Warme groet,
    Anouk

  8. misschien is het ook wel daarom dat ik me inderdaad “waardeloos” voel, alsof ik inderdaad NOOIT mijn werk goed doe. Inderdaad, ook de zoveelste baan, een baan die ik nota bene met volle overgave deed en met heel veel plezier. Een baan ook waar ik goed in was. Wat heb ik gejankt de laatste dag (contract werd na 1 1/2 jaar niet meer verlengd, 6x 3mnd), ik wou NIET weg, had het zo goed naar mijn zin, de klanten waren zo blij met me en ik had zo graag willen blijven!
    Zo herkenbaar dit verhaal, alleen ben ik er nog niet uit wat ik dan WEL moet.
    Wat ik wel weet is dat ik niet geschikt ben voor de verzorging, ik neem alles mee naar huis, alles blijft in mijn hoofd malen en omdat ik zelf niets kan veranderen aan bepaalde dingen legt het een gigantische druk op me, hoe graag ik zou willen, ik ben geen hulpverlener, kan het niet meer aan om voor iedereen een luisterend oor te hebben, daar ga ik zelf aan onderdoor!

    • @Bella,

      Lieve Bella,

      Jouw reactie raakt me, omdat ik jouw gevoel zo herken. Het gevoel je waardeloos te voelen, compleet teleurgesteld in je eigen kunnen en je zelfvertrouwen en eigenwaarde totaal te hebben verloren… En dan nog die rusteloze, dolende zoektocht naar een baan die dan wel passend is…. Je maakt jezelf er knettergek mee, ik kan het weten… Je weet nu ieder geval wat je op dit moment (misschien verandert het nog) even NIET meer moet doen.

      Waar gaat je hart van zingen? Waar gaat jouw energie van stromen? Misschien voel je het nog niet meteen, maar dat komt echt. Probeer de situatie en de negativiteit er omheen (en dat is zo moeilijk…) los te laten en richt je energie zo positief mogelijk op hetgeen je graag zou willen. Waar je energie in steekt, dat groeit (dat geldt voor zowel positieve als negatieve gedachten).

      Als het los kan laten, dan ontstaat er vanzelf ruimte voor jouw passies en talenten! Want die heb je zeker en dan kijk je met opgeheven hoofd en dankbaarheid (voor het leren van je levensles) terug op deze vervelende periode.

      Veel licht, liefde en wijsheid voor jou!

      Hartegroet,
      Maartje

  9. Wow Maartje, te gek! Stoere stappen heb je gezet. Mij is hetzelfde overkomen. Voor jezelf kiezen en je hart volgen is het meest gezonde wat je kunt doen. Luister naar je ziel. Als je je goed en gelukkig voelt, weet je dat je op het juiste pad zit. Ik weet dit, want dit gebeurt mij nu. Voelt heerlijk. Vergt kracht en moed, maar dat heeft ieder mens in zich. Je moet er alleen even bij kunnen komen. Dat is bij jou al gelukt. Super!

  10. Hoi Maartje,

    Prachtig hoe jij je ervaringen verwoord! En het resoneert bij mij ook 😉 Je woorden geen ondersteuning / herkenning van het gevoel wat ik ook van binnen heb.

    En mooi als je je wilt inzetten voor kinderen! 😉 Onze grote leermeesters op deze wereld! Al jaren zet ik mij in voor bezielde mensen in de kinderopvang en onderwijs.

    Leuk om in contact met je te komen en gedachten, passies uit te wisselen 😉 als dit voor jou ook resoneert!

    Lieve groet, Femke

  11. Hoi Maartje,

    Dank je wel dat je dit wilde delen en wat een herkenning!

    Ik werk nu ook steeds meer vanuit mijn hart <3 en ben recentelijk een eenmanszaak gestart waar ik bedrijven help en verbind op het gebied van social media, PR & Marketing. Ik ben dit juist gestart door mijn levenservaring (ja, ik heb de afgelopen jaren ook behoorlijk wat klappen gekregen) en door werkervaring bij al die banen waar ik op een gegeven moment gestopt ben om een, toen nog, voor mij onbekende reden. Nu weet ik wel beter 😉

    Ik wens je heel veel succes met je missie en blijf je droom volgen met je hart en alles valt op z'n plek let maar op!

    'Let it go and let it flow' en het juiste komt op je pad.

    Jij komt er wel!

  12. prachtig alsof je mijn verhaal vertelt.
    Vanmorgen ben ik opgestaan met mezelf voor mezelf. Ook ik heb die missie/bezieling in het werken met kinderen…
    ik vertrouw op het moment wat ik nog niet zie maar wel komen gaat.
    Succes Maartje!

  13. Bedankt voor dit prachtige artikel, het is zo herkenbaar!
    Inmiddels heb ik geleerd om te luisteren naar de signalen van mijn hart, mijn lichaam en de kosmos.
    Mijn lichaam gaf en geeft heftige signalen: het is mijn eigen verantwoordelijkheid hoe ik hiermee omga en welke gedachten en keuzes ik toe laat. Ik heb ervoor gekozen om te Genieten!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in