DELEN
De energie van je kind gronden en in balans brengen- 10 technieken

door Elaine Aron

hspEen paar van jullie vroegen me te schrijven over waarom sommige artsen, onderzoekspsychologen en psychotherapeuten zeggen dat het hele thema van de eigenschap hooggevoeligheid een “hype” is – ze zeggen of impliceren namelijk dat het een niet erg wetenschappelijk idee is of dat het alleen maar bedacht is om er een zelfhulpboek over te kunnen schrijven waarmee de schrijver heel veel geld zou kunnen verdienen. Natuurlijk weet je niet goed hoe je moet reageren op iemand die zo overtuigd is van zichzelf; dus blijven zij zelfvoldaan achter en zit jij met twijfels over wat voor jouw zo van belang is en daardoor met twijfels over jezelf. Grrr.

Dit artikel is bedoeld om je te helpen voet bij stuk te houden.

De eerste stap is te bepalen wie je tegenover je hebt en wat zijn werkelijke bezwaren zijn. Vraag ze waar ze zich op beroepen en probeer iets als: “Wat is het precies in dit idee dat je er niet aan wilt?”

We nemen het stukje voor stukje onder de loep. Stel dat het volgende ze dwars zit: “Dit idee wordt naar voren gebracht als zijnde iets nieuws en ingrijpend, terwijl we allemaal weten dat er niets nieuws onder de zon is, vooral als het om mensen gaat. Het gaat hier gewoon om introvert zijn (of verlegenheid, of een neurose, of met welke term ze ook komen).” 

Het is niets nieuws

Een kort antwoord: “Ze pretendeert niet dat het nieuw is. Maar ze heeft meer dan wie ook onderzoek gedaan naar wat deze eigenschap inhoudt, en ze kwam er achter dat de nauwkeurigste omschrijving ervoor ‘gevoeligheid’ was.” En voeg hier dan de meest toepasselijke zin aan toe:

  • Je kunt het niet introvert zijn noemen omdat dertig procent van de HSP’s extravert is.
  • Je kunt het geen verlegenheid noemen omdat hooggevoeligheid een aangeboren eigenschap is, en niemand wordt verlegen geboren als in bang zijn om op sociaal vlak beoordeeld te worden. Iedereen is daar soms bang voor en alleen door bepaalde ervaringen wordt deze angst chronisch.
  • Het is niet bangelijk of neurotisch omdat HSP’s die een redelijk goede jeugd hebben niet angstiger of depressiever zijn dan andere mensen.
  • Ja, Jerome Kagan van Harvard noemt het geremdheid. Maar HSP’s zijn niet altijd geremd, en daarnaast is dat een onnodig negatieve manier van uitdrukken
  • En inderdaad, degenen die onderzoek doen naar temperament bij kinderen, hebben deze eigenschap al erkend, maar hun beschrijvingen zijn vooral van toepassing op kinderen.

 

Veel wetenschappers hebben het gevoel dat het bewezen is dat introvert zijn en verlegenheid aangeboren zijn, omdat je deels kunt voorspellen wie vanwege hun genen introvert of verlegen zullen zijn. Maar je kunt ook deels aan de hand van genen voorspellen wie rokken zal dragen, alhoewel er geen gen is voor het dragen van rokken. Een andere genetische eigenschap, je geslacht, is in werkelijkheid bepalend voor het dragen van rokken, maar alleen onder bepalende omstandigheden. Iedereen kan een rok dragen en Schotse mannen dragen ze vaak. Op dezelfde manier kun je deels sociaal gedrag zoals introvert zijn en verlegenheid voorspellen aan de hand van een of ander gen, maar dat betekent niet dat er een gen zou zijn voor introvert zijn of voor verlegenheid. Het is veel voor de hand liggender om het gen een gen voor gevoeligheid te noemen.

Dus waarom zou je het gevoeligheid te noemen? Ongeveer 20 procent van de bevolking (en dit is bij dieren ook zo) is gevoeliger voor zintuiglijke indrukken, voor medicijnen, voor prikkels, voor allergenen, voor emotioneel uitdagende situaties, enzovoort. En het is niet zo dat hun zintuigen gevoeliger zijn (er zijn inderdaad veel HSP’s die een bril dragen), maar het beste wat je er in het algemeen van zou kunnen zeggen is dat ze gevoelig zijn of gevoeliger zijn als het gaat om het verwerken van zintuiglijke waarnemingen, in die zin dat hun hersenen en lichamen deze dingen intensiever verwerken.

Het schaduwzijde van alles zo intensief verwerken is dat HSP’s makkelijker dan anderen overprikkeld raken. Daarom maken we soms een gestreste of nerveuze indruk. Maar er zijn ook veel niet te ontkennen voordelen aan deze eigenschap. Dr. Aron heeft ontdekt dat HSP’s over het algemeen zorgvuldiger en creatiever zijn, en zich bewust van wat er in mensen omgaat of waar het in situaties om gaat. En als ze niet onder extreme druk staan, zo blijkt uit onderzoek, zijn ze in feite gezonder en gelukkiger dan niet-HSP’s. Ze kunnen gelukkiger zijn omdat ze geneigd zijn om iedere emotie intenser te ervaren, dus ook de plezierige.

Het is gewoon weer een zelfhulpboek (ofwel: geschreven om aan te verdienen)       

Stel dat de deskundige waar je mee spreekt  het volgende suggereert: “Als het zo wetenschappelijk is, waarom heeft ze er dan niet over gepubliceerd in de gangbare wetenschappelijke tijdschriften?”

Het kort antwoord: “Dat heeft ze!” Zie hier onder.

Elaine N. Aron
Elaine N. Aron

Het lange antwoord: Deskundigen hebben een goede reden om een hekel te hebben aan zelfhulpboeken, want sommige zijn echt geschreven door mensen die niet schrijven op basis van wetenschappelijk onderzoek en misschien echt alleen maar proberen boeken te verkopen en daarvan te leven. Soms zijn de adviezen die ze geven zinvol, maar als dat niet zo is, wordt het publiek verkeerd geïnformeerd en, als het lezen van een boek ze ervan weerhoudt om de juiste hulp te zoeken, misschien zelfs schade toegebracht.

Mijn boeken zijn echter beslist anders – ze zijn helemaal gebaseerd op gedegen onderzoek. Ik schrijf niet heel veel wetenschappelijke artikelen, dus ik ben niet heel bekend, maar wat ik heb geschreven is gepubliceerd in de beste tijdschriften, die wat ze aangedragen krijgen zorgvuldig beoordelen. Mijn werk zou niet gepubliceerd zijn als het niet wetenschappelijk was onderbouwd. Ik ben ook op m’n hoede om te zeggen wanneer lezers hulp zouden moeten zoeken – ik kan niet elk probleem eenvoudigweg terug te voeren is op gevoeligheid.

Uiteindelijk was ik nooit van plan om een zelfhulpboek te schrijven. Ik had het gevoel dat ik het moest doen toen ik er achter kwam hoeveel mensen er baat bij konden hebben om iets over deze eigenschap te horen en ik voelde dat het nodig was dat die informatie rechtstreeks van mij afkomstig zou zijn, in plaats van gefilterd door anderen.

In gesprek met medische deskundigen

Deze groep is, natuurlijk, geneigd te denken in termen van ziekte en van behandeling, vooral met medicijnen. Ze hebben geleerd dat dokters in het recente verleden patiënten ernstig schade berokkenden door niet snel genoeg te onderkennen wanneer een patiënt met lichamelijke symptomen in werkelijkheid depressief of angstig was. Nu zijn ze te ver gegaan met de neiging te denken dat elk probleem of ongebruikelijk gedrag zal verbeteren door antidepressiva. Soms hebben HSP’s baat bij antidepressiva, maar daar moet je voorzichtig mee zijn. Je moet weten waarom iemand niet sociaal is of niet op z’n gemak met andere mensen. De meeste doktoren willen daar niet zoveel mee te maken hebben.

Verder merken doktoren dat sommige mensen heel gevoelig zijn – gevoeliger voor pijn, voor geneesmiddelen, voor de bij-effecten. Deze mensen lijken meer geneigd ieder symptoom op te merken, meer vragen te stellen en vaker terug te komen. Met andere woorden: ze zijn lastiger voor dokters. En als een HSP een moeilijke jeugd heeft gehad, dan zal hij of zij als patiënt eerder depressief, of angstig, of verlegen of ga maar door zijn, dus in het hoofd van de dokter zal deze eigenschap geassocieerd worden met emotionele problemen. De HSP’s die meer zelfvertrouwen hebben, aangepaster en rustiger zijn worden door de dokter niet opgemerkt. Maar daar zijn er wel heel veel van.

Samengevat wordt hooggevoeligheid door doktoren vaak gezien als iets dat genezen kan worden. Toen ik Hoog Sensitieve Personen schreef en dit aan mijn arts vertelde, was hij opgetogen. Hij zei: “vertel ze dat het net zo is als met diabetes – dat we weten hoe je er van af komt met dagelijks de juiste medicijnen.” Ja hoor!

Dezelfde houding kun je aantreffen bij bezigheidstherapeuten en anderen die zeggen kinderen en volwassenen te genezen van hun “over”gevoeligheid. Het kan zijn dat er een bepaald probleem is waar ze wat mee kunnen, maar dat is niet de eigenschap waar ik het over heb.

Dan zijn er nog die zeggen dat deze eigenschap gewoon het gezonde uiteinde is van het “autistisch spectrum”. Deze verwarring is gelegen in het feit dat degenen met autistische aandoeningen (inclusief de nieuwe aandoening die nu veel aandacht krijgt: het syndroom van Asperger), beslist heel gevoelig zijn voor prikkels en makkelijk overprikkeld raken. Maar bij autistische aandoeningen is er altijd een aspect van moeite met het goed ontcijferen van sociale en emotionele hints. HSP’s zijn ook zeer gevoelig en schatten sociale hints en wat anderen voelen juist goed in.

Kortom, de eigenschap die ik hooggevoeligheid noem, heeft niets te maken met welke aandoening dan ook. Het is onzin dat een aandoening bij twintig procent van de bevolking zou voorkomen. Daarnaast zijn HSP’s met een voldoende goede opvoeding vaak buitengewoon goed aangepast en sociaal of professioneel (of beide) succesvol. En er is inderdaad een studie over apen waaruit blijkt dat zij die met deze eigenschap zijn geboren wel verlegen en angstig zijn als ze grootgebracht worden door onbekwame ouders, maar zij die grootgebracht worden door bekwame ouders groeien op tot de leiders van de groep.

En wat betreft psychologen en psychotherapeuten?

headDeze deskundigen zijn in het bijzonder geneigd te gaan steigeren bij het idee dat een aangeboren eigenschap veel van iemands gedrag zou kunnen verklaren. Om te beginnen heeft het wegredeneren van dit gedrag omdat het iets zou zijn dat aangeboren is, in het verleden wel tot de conclusie geleid dat er dus niets aan te doen is of zelfs dat het iemands eigen schuld is. Dat is net zoiets als het idee van: “ er zullen altijd arme mensen zijn”, dus waarom zou je ze helpen? Mensen die emotioneel ten einde raad zijn zullen er altijd zijn, dus waarom zou je ze meer dan een pil geven? Natuurlijk willen deze deskundigen niet dat het publiek er weer een argument bij krijgt om behandeling af te wijzen voor hen die dit nodig hebben.

Verder zal dit begrip (hooggevoeligheid), nu patiënten hun verlegenheid, hun angsten en wat dan ook als een gevolg van hun hooggevoeligheid kunnen begrijpen en therapeuten denken dat er andere of meer verklaringen voor zijn, zoals een jeugdtrauma, het werk van een therapeut nog moeilijker maken. De meeste mensen willen zulke pijnlijke inzichten niet horen. Als therapeuten komen met verklaringen vanuit de jeugd, dan vinden ze het niet leuk om te horen te krijgen dat ze niet op de hoogte zijn van de nieuwste, werkelijke verklaring van problemen van patiënten. Althans, dit is waar therapeuten waarschijnlijk bang voor zijn. In de 27ste, papieren, uitgave van Comfort Zone (mei 2003, Vol. III, issue II) besprak ik hoe iemand het idee van hooggevoeligheid kan introduceren bij zijn eigen psychotherapeut, en wat ik toen zei is ook van toepassing in gesprekken met welke psychotherapeut of psycholoog dan ook.

En als het gaat om hard-core wetenschappers?

In zulke gevallen verwijs je ze naar de artikelen die hieronder vermeld staan.

Elaine N. Aron and Arthur Aron (1997). “Sensory-Processing Sensitivity and Its Relation to Introversion and Emotionality,” Journal of Personality and Social Psychology, Vol. 73, No. 2, 345-368.

Aron, E.N., Aron, A., & Davies, K. (2005). “Adult Shyness: The Interaction of Temperamental Sensitivity and a Negative Childhood Environment.” Personality and Social Psychology Bulletin, 31, 181-197.

Aron, E.N. (2004). “Revisiting Jung’s Concept of Innate Sensitiviness.” Journal of Analytical Psychology, 49, 337-367.

Link naar de studie van “the highly sensitive brain: an MRI study of sensory processing sensitivity an response to others’ emotions”:

website Elaine Aron: www.hsperson.com, © Nederlandse vertaling, door Jitske,  www.nieuwetijdskind.com ©

Lees ook:  Nieuw onderzoek toont empathie aan in de hersenen van Hoog Sensitieve Personen (HSP)

Ken je mensen die ook baat zouden kunnen hebben bij dit artikel? Deel het dan via Social Media aub. De buttons vind je onder dit artikel.

30 REACTIES

  1. Ha Robert,

    Maar naar mijn ervaring is er altijd een oorzaak, dat heeft zich keer op keer voor mij wel bewezen

    Wat mij betreft is er maar één werkelijke oorzaak, en dit is dat wij ooit uit de oorspronkelijke eenheid, heel-Zijn (eenheidsbewustzijn) zijn gevallen en terecht zijn gekomen in een wereld van ego en dualiteit. We moeten dus weer terug en dit kan volgens mij op verschillende manieren. Of je werkt aan jezelf in de marge en blijft hier in een kringetje ronddraaien (het wentelende rad). Of je duikt meteen te diepte in en raakt de kern (Kern te Zijn). Of je overziet en werkt aan allebei.

    Dag Lia

  2. Stien,

    Mja, enkel gadeslaan… geen verandering aanbrengen bedoel je?

    Ik bedoel: als alles met elkaar in verband staat (zeg maar zoals er bij een spinnenweb geen begin of einde aan de draadjes is, merk je vaak dat het een het ander oprakelt. Je komt op die manier wel van alles aan de weet over jezelf, maar of je ook de kern raakt en contact krijgt met je Wezen vraag ik mij af.

    Je kunt het ook vergelijken met de symboliek van het “levensrad”. Op het draaiende rad ben je altijd bezig, treden er veranderingen op, werk je aan de buitenkant, terwijl de pointe is om de kern te raken.
    Kern is stilstaand middelpunt.
    Dit is degene die gadeslaat, en dit gadeslaan Ben jij Zelf als bewust-Zijnde.

    Je kunt verandering aanbrengen op het niveau van het wentelend rad (sorry voor niveau :lol:).
    Je kunt inzien dat je de kern moet realiseren.
    Je kunt kiezen of aan allebei werken, die keuze heb je en is vrij.

    Dag Lia

    • @Lia, wat bedoel je met de kern realiseren? het ego laten oplossen, stilte en leegte zijn en vanaf die plek naar het wentelende rad kijken? Lijkt zo afgescheiden 🙂

      PS op deze manier over niveau praten, vind ik niet erg zulle. Iedereen heeft een wentelend rad en een kern.

      • Ha Stien,

        wat bedoel je met de kern realiseren? het ego laten oplossen, stilte en leegte zijn en vanaf die plek naar het wentelende rad kijken? Lijkt zo afgescheiden 🙂

        Ik kom terug op de vergelijking van het wentelend rad en de kern. De Kern (het Wezen) dat is wat jij in werkelijkheid BENT, namelijk bewust-Zijn. Dit bewust-Zijn kun je opvatten als Getuige of Waarnemer, want het merkt op wat er gaande is.

        Bewust-Zijn op zich is een transparant vormloos “niets”. Vandaar de vergelijking met Leegte, Niets.

        De spil van een wiel staat stil. D.w.z. in de kern ben je Onveranderlijk Dezelfde. Immers bewust-Zijn is onveranderlijk.

        Vanuit wat je werkelijk Bent (bewust-Zijn, kern) observeer je de buitenkant het wentelende rad (veranderlijke gedachten, gevoelens, handelingen).

        Het onderscheid tussen tussen spil en rad is hooguit ter verduidelijking. In feite zijn spil en rad natuurlijk niet te scheiden. Het is enkel dat mensen zich identificeren met het rad, de buitenkant van zichzelf en hun bestaan, en geen aandacht hebben voor de kern, waar uiteindelijk letterlijk en figuurlijk alles om draait.

        Groetjes Lia

  3. Goed artikel. Toch ben ik bang dat je niet iemand kan overtuigen die er echt niet aan wil. Zelf heb ik psychoses gehad en deze heb ik als zeer spiritueel ervaren. De psychiatrie kan/kon echt helemaal niks met mijn verhalen. Tijdens depressies sloeg soms de twijfel toe met betrekking tot mijn eigen ervaringen. Ik had de diagnose bipolair gekregen. Ik ben zelf op zoek gegaan naar gelijkgestemden en heb me verdiept in spiritualiteit en me bezig gehouden met bewustwording. Ik kwam steeds meer mensen tegen die me hierin ondersteunden. Ook kreeg ik bij de hulpinstanties veel wisselende behandelaren. Naarmate ik zelf zekerder werd van mijn ervaringen en ik ze beter kon verwoorden voor een ander kreeg ik ook mensen tegenover me die zich konden vinden in mijn verhaal. Ik was van mening dat de psychiatrie moet veranderen maar zover is het nog lang niet. Je zal zelf op zoek moeten naar alternatieve methodes als dat wat voor je is. Ik geloof in wat je uitstraalt krijg je in de vorm van mensen en situaties terug gespiegeld. Je staat zelf aan het roer als het gaat om je behandeling. Jij bent de spil je hulpverlener dient als spiegel van jouw eigen bewustzijn erover. Inmiddels staan dingen als mindfulness bij de psychiatrie vollop in de belangstelling dus het gaat de goede kant op. Met mij gaat het erg goed en ik zal een van de weinigen zijn die durft te roepen dat een manisch depressieve stoornis wèl te genezen is.

    • Emilie,
      In één woord geweldig als je er zo naar kunt kijken en mee om kunt gaan!
      Het blijkt wel dat willen heel erg belangrijk is, evenals doorzettingsvermogen.

      Dag Lia

  4. ik denk dat veel hsp ers die naar een wetenschappelijk opgeleide dokter gaan daar met een veel grotere bagage aan empathie zit als de dokter zelf, die meestal door te weinig empathie en inleving heeft door zijn wetenschappelijke visie

    in het leven geld temeer empathie je voor jezelf kan hebben te duidelijker kan je het met de ander hebben en sta je daar voor open

    hopend dat het iemand helpen kan het probleem te zien waar het ook echt ligt bart

    • Mmmm, ik zou mij ook voor kunnen stellen, dat artsen en anderen die gestudeerd hebben juist veel empathie bezitten, en veel voor hun studie over hebben.
      Anders is zo’n lange studie niet vol te houden.
      🙂

      • @Lia,Ben ik met je eens. Ik denk dat als je voor die studie kiest, je sowieso geïnteresseerd bent in mensen en al hun schakeringen en als ik dan toch iemand in m’n ziel laat kijken, liefst iemand met een stevige basis.
        Toevallig had ik gisteren een discussie met iemand die ‘van geen psychologen moest weten’. Ik denk dat veel mensen gewoon op zoek zijn naar een luisterend oor en knuffel. En eigenlijk geen zin hebben om aan zichzelf te werken, de confrontatie met zichzelf aan te gaan, de angst aan te gaan… (wat je eventueel ook op je eentje kan overigens, maar waarbij soms hulp ook wel handig is).
        Hij werd een beetje kwaad toen ik hem wees op dat ‘aangaan van je problemen’. Ik wist ook niet goed op dat moment wat het beste was om te doen. Opkomen voor mijn visie of toch gewoon zwijgen en hem dat luisterende oor bieden. Dat vind ik moeilijk.

        • Ha Stien,

          Ja, en ik denk dat je voor een luisterend oor beter af bent bij alternatieve circuit, omdat men daar meer tijd en aandacht voor je uittrekt dan bij de reguliere geneeskunde.
          Mijn opvatting is dat allebei voor -en nadelen hebben, hoor.

          Ik heb zelf nooit een psycholoog nodig gehad en ben ook nooit bij een of andere therapeut geweest. Altijd alles zelf getracht op te lossen en als je echt wilt lukt het ook. Je weet zelf toch het beste wat je voelt en wat er met je aan de hand is? Ik vind het een vreemd idee dat iemand anders je dat zou moeten vertellen. En als er iets valt uit te leggen kan een goeie vriend of buurvrouw dat ook. Maar goed zo denk ik erover.

          E.e.a. hangt natuurlijk ook af van de ernst der zaak. Sommige mensen hebben echt hulp nodig.
          Ik heb het altijd (en nog steeds) erg prettig gevonden om mijzelf zo te onderzoeken. Het opent allerlei onverwachte en interessante ontwikkelingen. Bovendien, je hebt altijd tijd voor jezelf en bij zo’n hulpverlener is het toch 1 x uurtje per week.
          🙂
          Fijn weekend verder Lia

          • @Lia, Ja, ik vind het ook fijn, dat zelfonderzoek. Soms kan je wel vastlopen of begint het op navelstaarderij te lijken… een frisse blik van buitenaf kan dan wel een steuntje of duwtje in de rug zijn. En sommige zaken zijn inderdaad zo complex dat de modale buurvrouw en vriend ook met de mond vol tanden staat of maar wat lult 🙂

            Ik vind het alleen lastig als bv vrienden hun hart luchten (klagen), maar dan wel niet willen weten van zelfonderzoek. Enfin, nobody’s perfect. Zelfonderzoek kan op zichzelf ook wel weer een druk/stress worden als je de lat hoog legt en werkelijk elke steen omgedraaid wordt. Maar ja, eens je ermee begint 🙂

            • Ha Stien,

              Die complexiteit ontstaat volgens mij omdat dieper in jezelf van alles met elkaar in verband blijkt te staan, en het steeds moeilijker wordt waar te beginnen. Je kunt dan enkel nog gadeslaan. Is althans mijn ervaring.

              Als mensen niets willen weten van zelfonderzoek, zijn ze kennelijk op ander terrein bezig ervaring op te doen. Da’s toch ook prima? Die ander bepaalt toch zelf wat-ie nodig heeft en in welk tempo. In ieder geval blijft er altijd wel wat hangen van wat iemand vertelt. Zaadjes hebben tijd nodig om te groeien en niet alles valt in goede aarde.

              Ook klagers hebben van hun klaaggedrag iets te leren. En als het je te veel wordt om het gepruttel aan te horen, kun je dit toch rustig aangeven? Of je doet de voordeur op slot en trekt de stekker eruit. 😆

              Dag Lia

            • @lia,
              Mja, enkel gadeslaan… geen verandering aanbrengen bedoel je?

              yeps en m’n stijl om iets over te brengen is ook niet altijd even zacht. Het hangt er een beetje vanaf bij wie 🙂

            • Dag Stien, Lia,

              Ik helemaal voor zelfonderzoek en het nemen van verantwoordelijkheid voor jezelf in dat opzicht, maar je eigen blikveld is soms te beperkt is mijn ervaring.

              Ik heb diverse soorten therapeuten bezocht en die hebben allemaal wel in een bepaalde mate bijgedragen. Maar waar het mij toen om ging was een permanente oplossing van mijn problemen, even simpel gezegd. En dat konden ze me niet bieden eigenlijk, totdat ik dus het transformatieproces inging. Dat verhaal van levenslessen enzo 😉

              Ik kan begrijpen dat je denkt dat het te complex is als je dieper naar binnen gaat. Dat is in zekere zin ook, immers de oorzaak van je gevoelens en gedrag is niet aanwijsbaar naar 1 enkele oorzaak. Maar naar mijn ervaring is er altijd een oorzaak, dat heeft zich keer op keer voor mij wel bewezen. Het is alleen wel heel erg handig als je weet hoe die oorzaak in elkaar steekt en hoe je dat kunt aanpakken. Als ik dat niet wist/had, zat ik nog steeds aan te rommelen. Ik geloof dan ook in structurele oplossingen en in niet manieren om er beter mee om te gaan.

              Ik ben zelf een type van er helemaal voor gaan en naar elk ding kijken, en dat was een motivator voor mij om een eind te komen.
              Ik zie ook mensen in mijn omgeving die niet willen of kunnen kijken naar hun eigen problemen. Ieder zijn eigen keuze, maar let wel : het is een keuze!

              Groetjes Robert

  5. Ik heb een kind van vijf jaar bij mij thuis gehad en zij tekende griezelig echt vliegtuigongelukken, treinongeluken en oorlogstaferelen. Zij zag ook thuis elke keer een meisje.
    Tijdens het gesprek met dit kind verscheen het meisje dat zij telkens zag in mijn werkkamer. Dit was ook het ‘onzichtbare’ meisje waar zij telkens (bij haar thuis) mee speelde. Het meisje dat verscheen had een blauw jurkje aan, donkere haren en had een soort schortje voor. Naast mij lagen blokken. Het meisje bukte, pakte een blokje en gooide deze naar het kind (in de werkkamer)Har moeder was daarbij aanwezig. Het kind riep: Auw, niet met blokken gooien hoor!’Toen wist ik ook dat zij het ‘onzichtbare’ meisje zag. En om zeker van alles te zijn zei ik: ‘Dat meisje wat je ziet heeft blonde haren en een tuinbroek aan!’
    ‘Nee’, riep ze heeft een blauwe jurk aan en donkere haren en een wit dingetje voor haar jurk’ Toen wist ik zeker dat zij wérkelijk het kind zag. Het meisje zag ook allerlei geesten op straat lopen. Ze vertelde dat ze er raar uitzagen,je kon er bijna doorheen kijken. Thuis en op school moeilijk hanteerbaar. Ik heb toen dat ‘luikje’ half gesloten. Nu gaat het goed met dit kind. En het ‘onzichtbare’ meisje heette Eva, een Joods kind dat omgekomen is via de gaskamer. Eva was op zoek naar haar vader en moeder en broertje (eveneens allen omgekomen). Maar omdat ze alleen was wilde ze wel met het Kind spelen. Momenteel komt Eva sporadisch spelen. Nu heb ik een klein beetje verteld wat er is gebeurt. Het zijn zulke wonderlijke gebeurtenissen. Mooie momenten om te koesteren als er weer een blij kind weggaat.

    • @Huub Fest,

      Hallo huup.

      Wat een bijzonder verhaal. Heel bijzonder.
      Gelukkig voor het kind dat je haar heb kunnen helpen.
      Onze oudste dochter zat vroeger in haar zandbak ook
      Te praten tegen kinderen die wij niet konden waarnemen.
      Er speelden toen een meisje op een dag met haar.
      Die wilden niet meer komen. Omdat onze dochter zo
      Vreemd deed vondt ze .en tegen kinderen praten die zij
      Niet kon waarnemen.
      Die moeder van dat kind. Vond ons kind ook maar raar.
      Ik begreep wel wat er aan de hand was.ik zag en voelde ze vroeger ook.
      Veel kinderen schijnen dit te hebben las ik ergens.
      Als ze ouder worden dan verdwijnt dat.
      Zo ook bij ons kind.

      H. Groet Jannie.

      • <a href="#comment-220569" rel="nofollow">@Jannie</a>,
        Het is inderdaad waar dat zéér veel kinderen een 'onzichtbaar' vriendje/vriendinnetje hebben en daar is helemaal niets mis mee. Maar sommige kinderen kunnen soms ontzéttend veel emoties van anderen voelen en in zich opnemen. Hetzelfde geldt voor het zien van geesten. En soms kan dat voor een kind héél erg vervelend zijn omdat het kind dit alles (nog) moeilijk kan handelen of kunnen daar zelfs angstig van worden. Het is niet zo dat als ze ouder worden dat dit altijd verdwijnt. Zelfs op oudere leeftijd kunnen kinderen voelen en zien, maar dan kan het ook zijn dat ze wél mee om kunnen gaan. En als ze dat kunnen dan is er meestal niets aan de hand. Heeft het kind daar wél problemen mee dan kan men (misschien) wel helpen.

  6. Huup & Gordon.

    Rescue remedie van bach – bloesem
    Had soms wel resutaat. Niks mis mee.
    Maar dit gebeurden al weer 20 jaar terug.
    Toen was men nog niet zo met kinderen bezig
    Die dit hadden.
    Ons kind had ondersteuning van de universiteit
    Die toen onderzoeken deden naar stemmen bij kinderen.
    Waarna ze via hun. Reïncarnatie therapie heeft gehad.
    En werd geleid door professor Maesen.
    Die open stond voor dit soort dingen.
    En niet gelijk met pillen begon bij het kind.
    Er is getracht haar aura te sluiten. Maar omdat de
    Stem haar beïnvloeden ging dat niet makkelijk.
    Ze is bij velen mensen voor therapie geweest
    Maar ze had daar zelf weerstand tegen.door de dominante stem.
    We waren in Italië op vakantie. Ze was met geen tien paarden een
    Kerkje in te krijgen. Weer die stem. Die wou niet dat ze de kerk in ging.
    Ik heb een Jezus kruis in haar kamer gehangen. Ter bescherming
    Daar houden die kwade krachten niet van. En diverse kruiden die ze verdrijven.
    Het is eigelijk niet zo makkelijk uit te leggen.
    Je moet het zelf mee gemaakt hebben.
    Nu zijn ze veel verder. En wordt een kind Serius genomen met deze klachten.
    Gelukkig dat ons kind nu goed gaat.
    Ik hoop dat de vele kinderen die dit hebben. Beter geholpen worden in ieder geval
    Dat wou ik even kwijt.
    Ik heb niks tegen essence en dat soort dingen om het kind rustig te laten worden.
    En Huup succes . Ik denk dat je het prima doe.

    Hartelijke groeten Jannie

  7. Gordon, je hebt gelijk. Ik had me wat genuanceerder moeten uitdrukken. Natuurlijk kunnen druppeltjes (bloesem, of essences/essenties) een prima ondersteuning zijn, maar er zijn soms ‘hulpverleners’ die zo maar wat voorschrijven. Het bezoek aan deze hulpverlener(uit eigen ervaring) was érg duur en daarna druppels en/of pilletjes (aardige prijs). En als het niet hielp was er altijd wel een ander druppeltje of iets dergelijks te vinden. Ik heb dit ook van meerdere mensen gehoord. Maar er zijn ook gelukkig hulpverleners die hun werk wél goed doen.

    • @Huub Fest, Ben het met je eens Huub. Een alternatieve therapeut heeft mij ook bachremedies aangeraden maar het had geen merkbaareffect. Op een ander misschien wel. Er is zo ontzettend veel op alternatief gebied, raak er af en toe de kluts van kwijt, dat je best mag zeggen hier kies ik niet voor ik voel me beter bij iets anders.

    • @Huub Fest, ja, waar ligt je focus? Persoonlijk heb ik nooit slechte ervaringen gehad met bloesems en essenties en de mensen die ze maakten of samenstelden. Misschien ook omdat ik prima weet wat ik redelijk vind om te betalen. Tuurlijk zijn er mensen die anderen het vel over de neus trekken, maar het is aan jou om hier niet in mee te gaan en goed naar jezelf te luisteren. Maar dat is in alles zo, en heeft niet zoveel met hulpverleners specifiek te maken.

    • Huub,

      Maar er zijn ook gelukkig hulpverleners die hun werk wél goed doen.

      En één van hen heet zeker Huub Fest?
      😆

  8. Hallo Jannie,
    Ik moet altijd lachen als ze soms zeggen dat ik magische handen heb. Natuurlijk onzin. En bij mij geen druppeltjes of zakjes met het een of ‘t ander. Ik ga altijd eerst een gesprek met de ouders aan met wat zij bij hun kind waarnemen. Daarna praat ik met het kind en dan voel ik vanzelf wat het kind voelt, waarneemt. Meestal zie ik ook wat het kind ziet en dan weet ik wel wat ik wel of niet kan doen. Bij mij geen zweverig gedoe en allerlei toeters en bellen. Belangrijk is het kind te kunnen en mogen helpen. En ik mag zeggen dat het nog steeds gelukt is. En als je dan later van de ouders en/of van het kind hoort dat het allemaal weer goed gaat, dan ben ik meer dan tevreden én zelfs gelukkig.

    • @Huub Fest, druppeltjes (bloesem, of essences/essenties) kunnen een prima ondersteuning zijn, en kinderen en volwassenen met hun processen helpen. Het is niet het één of het ander. Het gaat prima samen wat mij betreft

  9. Regelmatig wordt gezegd dat hooggevoeligheid een hype is.
    Hoe vaak wordt er gezegd als een kind hooggevoelig is dat hij/zij ADHD heeft. Ze krijgen dan weer een stempel erop gedrukt. Maar ik kom in mijn praktijk als paranormaal hulpverlener veel kinderen tegen met stempel ADHD. Maar als ik bepaalde energieën voel blijkt vaak dat het kind téveel indrukken in zich opneemt, vaak geesten ziet. Dan merk ik dat boven op hun hoofd (zo leg ik dat meestal uit) een luikje zit dat té ver openstaat. Door dat luikje voor de helft te sluiten, merk ik én de ouders een groot verschil. Hun kind wordt rustiger, niet alleen thuis maar ook op school. Doordat het luikje voor de helft gesloten is krijgt het kind minder indrukken binnen en kan dan alles beter verwerken.

    • @Huub Fest,

      Hallo Huub.

      Ons kind heeft hier vroeger ook meegezeten.
      Ze heeft ontzettend veel hulp gehad. Van z g n medium’s.
      Iedereen wist wel weer een remedie. Of druppeltjes of een zakje
      Met steentjes bij haar dragen.
      Ze had een zeer kwaadaardige stem bij zich.
      Die heeft veel kwaad aangericht.
      Ze kan het nu afsluiten. Maar heeft een zware jeugd gehad.
      Maar geweldig dat jij die kinderen zo kan helpen.
      Het scheeld een hoop angst en verdriet.

      Met harte groet Jannie.

    • @Huub Fest, Hoi Huub. Ik lees niet alle reacties hier maar toevallig een paar van jou. Kun jij me uitleggen hoe je het ‘luikje’ kunt sluiten? Of bij wat voor een therapeut ik dan langs moet gaan? Dit is namelijk ook mijn probleem. Heb moeite met aarden en in het verleden werd ik er psychotisch van.

      • <a href="#comment-220513" rel="nofollow">@Emilie Smit</a>,
        Hoe ik dat luikje ga sluiten? Als ik mijn hand boven het hoofd hou dan voel ik energie en voel tevens of er inderdaad héél informatie/indrukken binnenkomen.
        Dan kan ik ook voelen of iemand deze informatie kan handelen. Dat 'luikje' sluiten doe ik met mijn handen en ik vraag hulp aan mijn overleden vader en overleden broer (die beiden paranormaal begaafd waren/zijn) mij te helpen. Door dat luikje een stukje te sluiten of soms helemaal, merk men al snel dat je met beide benen stevig op de grond staat. Men zal ook merken dat degene die het ondergaat véle malen rustiger wordt en dat men de informatie/indrukken die binnenkomen beter kunnen handelen. (even voor de goede orde. Ik ben géén paranormaal therapeut, maar ik ben een paranormaal hulpverlener.)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in