dood

“Wie ligt hier van jou?”

Was de vraag die mij vriendelijk gesteld werd op de begraafplaats, waar mijn moeder, of iig haar stoffelijk lichaam, momenteel huist. Een heerschap van midden 40 met Indonesisch uiterlijk stelde mij deze vraag nadat hij me eerder had begroet met een knikje en me passeerde, terwijl ik de bloemtjes verzorgde op mijn moeders plekje.

Geschreven door Jossie

“Mijn moeder”, antwoord ik. Nog onwennig worstelend met de kern van deze vraag waarop ik niet wíl antwoorden, omdat ik het dan bevestig voor mijn gevoel.

“Mijn vrouw ligt daar” zegt hij, knikkend met z’n hoofd in de richting recht tegenover mijn moeder. “Ohjee” is het enige wat ik clichématig kan uitbrengen. “Jong dus nog? “Ja, van 1971”. Ik schrik, dat is mijn bouwjaar. Bizar. Onhandig vraag ik verder: “Ziek of plotseling?” Alsof er ooit meer opties hebben bestaan…

“Kanker” zegt hij. Ik vul míjn verhaal aan met: “69, plotseling, op vakantie, hartinfarct, nooit ziek”. Hij weer: “8 dagen later mijn schoonvader, was dement, we hebben zijn dochters overlijden niet aan ‘m verteld, hij onthield het niet, heeft het nooit geweten, want wat heeft hij eraan om iedere week opnieuw te horen dat zijn dochter is overleden? Iedere week weer immens verdriet?”

Gedeelde smart.

Weinig woorden maar we begrijpen elkaar. Delen dezelfde smart, verdriet genaamd.
Hij vervolgt: “het ligt vol blad, heb nog geen steen, valt het nog meer op” “Oh, wij ook nog niet” doelend op mijn vader en mij. “Maar we werken wel aan een ontwerp van mozaïek”. Hij opent een mapje, laat een ontwerp zien van een vriendin. Ook mozaïek.

“Het is prachtig” stamel ik. “Hoewel we híer en híerover liever niet bezig willen zijn toch”?

Daarover haalt hij zijn schouders op, “oh neehoor, daar ligt een vriend van ons, daar díe en daar nog iemand”. Alsof leven en dood ineens normaal blijken. Is het ook. Eigenlijk. Tot ik hem vraag: “hoe is het nu met je?” “Compleet verloren?” Knikt. “Compleet verloren”. Ik schiet zelf vol van mijn vraag aan hem. Hij ziet het.
Het is herfst. Hij wenst me sterkte én een mooi weekend. Wandelt rustig weg. Ik hem ook…

Verbondenheid.

Verbondenheid met vreemden; het overkomt je. Ineens deel je iets intiems. In alle vluchtigheid. Een blik, een gevoel, enkele woorden. Zoveel waard. Soms zijn zaken te zwaar om alleen te dragen en is daar die ene vraag. Die ene onbekende. Bij wie het ook héél erg herfst is.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in