DELEN
wie-redde-mijn-dochters-leven

Het telefoontje

Een dinsdagochtend in april 2009, 09.00 uur. Alle deelnemers aan de aerobicsles hebben zojuist het fitnesscentrum verlaten en ik sta nog een beetje uit te zweten. De overige doordeweekse dagen gaat het centrum pas om 11.30 uur open, echter op dinsdag kunnen de mensen al tussen 07.30-09.00 uur van sportieve activiteiten genieten. Het is bedrijfsfitness, daarom alleen van maandag tot en met vrijdag open en veel activiteiten in lunch-, en na werktijd. Deze vrije uren, tussen 09.00 en 11.30 uur elke dinsdagmorgen, kan ik goed gebruiken om lessen voor te bereiden of administratieve werkzaamheden te verrichten. Ik kies voor de administratieve taken, hoewel dat zeker niet mijn favoriete bezigheden zijn. Ik maak de inschatting dat meerdere sportinstructeurs daar ‘last’ van hebben, anders waren ze wel boekhouder geworden.

Juist op het moment dat ik in het kantoortje aan mijn pc wil gaan zitten, gaat mijn telefoon. Het is niet de vaste lijn van het fitnesscentrum maar mijn eigen mobieltje. Hij geeft aan: ‘onbekend nummer’ en dat zorgt er normaal gesproken voor dat ik mijn telefoon niet opneem. Deze keer echter wel en heel even heb ik daar spijt van want het is de directeur van de school waar mijn dochter naartoe gaat. Hij en ik hebben elkaar de laatste tijd al vaker gesproken en daar werd ik nooit vrolijk van. Helaas belt hij ook nu niet om een plezierige reden want mijn dochter is vandaag niet in school te vinden. Hij vraagt of ik daar vanaf weet en of er misschien een geldige absentiereden is? Ik weet jammer genoeg nergens van, wat inhoudt dat hij graag een gesprek wil aangaan, met mij en de moeder van de absente jongedame.

Met de belofte dat ik daar snel op terug zal komen hang ik de telefoon op en bemerk mezelf in een behoorlijk negatieve gemoedstoestand. Mijn dochter is al van een andere school weggestuurd en dat zit er bij deze school ook aan te komen. Een kind wordt natuurlijk niet zomaar van een school weggestuurd, daar gaat een hele hoop ‘problematisch’ gedrag aan vooraf. Ik geloof dat alle ouders die dit met hun kinderen beleven zullen beamen wat een strijd dat oplevert thuis. In die tijd zag ik nog niet dat haar problematisch gedrag door de jaren heen was gevormd en een gebrek aan oprechte liefde eraan ten grondslag lag. Wij ouders kunnen meer van onze kinderen leren dan andersom, dit even terzijde. Zoals gezegd had ik deze wijsheid toen nog niet in mijn bezit, vandaar mijn negatieve gemoedstoestand. Ik had het even helemaal gehad met mijn dochter, al zoveel strijd met haar ervaren.

Maar wacht eens even, misschien is ze wel reglementair absent, heeft alleen haar moeder vergeten te bellen? Moeder en ik leven op deze bewuste dag al negen jaar niet meer samen en we hebben de week van onze dochter in tweeën gedeeld. De eerste helft van de week verbleef ze bij haar moeder en de tweede helft van de week bij mij, haar vader. Ik besloot haar moeder te bellen omdat de dinsdag tot ‘haar’ dagen behoorde en zij hopelijk voor opheldering kon zorgen? Erg fijn dat mijn ex en ik altijd heel goed met elkaar om zijn blijven gaan, nu nog steeds eigenlijk en dus is het nooit een probleem om haar te bellen. Ze hoorde mijn nieuws met veel verbazing aan en vertelde dat onze dochter vanochtend juist zo vrolijk was weggegaan. Al zwaaiend was ze weggefietst. Nog lang roepend, ‘dag mam, hou van jou, tot vanmiddag’. Ik vertelde haar nog dat we samen moesten afstemmen wanneer we bij de directeur op gesprek konden komen maar daar had ze nu geen tijd meer voor aangezien ze op het punt stond om naar haar werk te vertrekken. En dus hingen we op.

De boodschap van? 

En terwijl ik daar stond, nog steeds een beetje aan het zweten, kwam er zo’n ‘AHA’ ingeving binnen. Dinsdagochtend was, zoals eerder vermeld, de enige ochtend dat ik al om 7 uur van huis wegging. De rest van de dagen trok ik immers pas om 11 uur de voordeur achter me dicht. Ik zag mijn dochter, lekker vrolijk, bij haar moeder wegfietsen, allang wetend waar ze naartoe zou gaan. Beseffend dat ik op dinsdag al vroeg weg zou zijn zat ze in ons huis natuurlijk de koelkast leeg te eten en tv te kijken. En als ik dan eventueel toch thuis zou komen zou ze ongetwijfeld veinzen dat ze zich te ziek voelde om naar school te gaan. Ik had totaal geen zin om mij daar, op dit moment, mee te bemoeien en dus besloot ik achter de pc plaats te nemen om de achterstallige administratie weg te werken.

Mijn rug had de leuning van de stoel nog niet geraakt omdat ik, als door en wesp gestoken, meteen weer opstond. Ga nu meteen naar huis, was een zeer dringende boodschap die door heel mijn lichaam werd opgepikt. Deze boodschap voelde zo duidelijk dat kippenvel op mijn armen stond en ik geen tijd nam om de pc af te sluiten en zelfs niet om het sportcentrum op slot te doen. Ik sprong in de auto, aangezien ik altijd met de fiets naar werk ging was dit heel bijzonder en reed veel te hard naar huis. Gelukkig kon ik, op dit tijdstip van de dag, direct thuis voor de deur parkeren en had er maximaal 10 minuten gezeten tussen ‘de wespensteek’ en het openen van de voordeur. Eenmaal binnen trof ik, gebogen over de wc pot, een spugende dochter.

De schrik van mijn leven

De maag is de zwakke plek van mijn dochter en zodoende was dit beeld al haar hele leven niet vreemd. ‘Nog echt ziek ook’, waren mijn eerste gedachten waarbij ik haar over de rug wreef en zei dat ik in de huiskamer op haar zou wachten. Op teletekst las ik wat sportuitslagen totdat ik me besefte dat het wel erg lang duurde en dus begaf ik mij weer richting het toilet. Tot mijn grote verbazing lag daar mijn dochter totaal ‘out’ naast de wc-pot. Ik boog me voorover, schudde haar lichaam met mijn hand en vroeg, ‘wat is er met jou’?

Heel zachtjes was ‘pillen’ het enige dat ze uitbracht. Kan je mij voorstellen met een zeer fronsend gezicht, denkend, ‘pillen’? Mijn blik schoof naar het aanrecht in de keuken en wat ik daar zag bezorgde mij de grootste schrik uit mijn leven. In een kast boven het aanrecht bewaarde ik altijd mijn EHBO doos met daarin allerlei spullen. Deze doos stond op het aanrecht en daarnaast allemaal strips waar pillen in hadden gezeten. Een complete doos paracetamol van 50 stuks, ibuprofen, malaria-, en allerlei andere oude pillen van kuren uit het verleden. Elke strip was leeg, ze had alles wat ze kon vinden ingenomen en naast de wc-pot lag het resultaat.

Intensive Care

Ik blijk in zo’n geval nog helder van geest want ik herinnerde mij, vanuit EHBO-lessen, een zeer belangrijk feit. Ik heb alle strips in een plastic zak gedaan, zodat ik meteen kon aantonen wat ze had ingenomen. Gooide mijn dochter over mijn schouder en sprintte de voordeur uit naar de auto. In de auto legde ik haar op de achterbank en zo scheurde ik naar het ziekenhuis, wat gelukkig op 3 minuten rijden te vinden is.  Eén verkeerslicht maar onderweg alwaar ik om de wachtende auto’s heen stuurde en met goed uitkijken door het rode licht manoeuvreerde. Bij het ziekenhuis zo dicht mogelijk bij de eerste hulp de auto neergekwakt en met mijn dochter voor mij in mijn armen en de plastic tas in mijn hand naar binnen gerend.pillen

Twee verpleegsters hadden ons al aan zien komen en kwamen in onze richting gesneld. Nadat ik had uitgebracht dat ze een overdosis pillen had ingenomen gebood één mij haar te volgen naar een medische ruimte en de ander ging met de plastic zak naar de administratieruimte. Heel even bleven mijn dochter en ik alleen in de medische ruimte achter terwijl de verpleegster een arts erbij ging halen. Wanneer je kind zo hulpeloos in je armen ligt voel je heel goed wat het is om van iemand te houden. Op dat moment hield ik me nog niet bezig met een eventueel verlies van die liefde. Ik was wel erg opgelucht dat ons alleen-zijn van zeer korte duur was, alvorens de arts en verpleegster binnenkwamen. De arts stelde zich voor en vertelde dat hij al op de hoogte was van de medicijnen die mijn dochter had ingenomen aangezien hij de strips had gezien. Hij zou direct starten met het leegpompen van haar maag en ondertussen werd druk gebeld om meer informatie te verkrijgen wat betreft de ingenomen medicijnen en de te volgen strategie. Of ik wist hoelang de medicijnen al in haar lijf waren, of ik wist hoeveel ze al had uitgespuugd en andere vragen werden op mij afgevuurd.

Ik probeerde ze zo goed mogelijk te beantwoorden maar kan zeggen dat veel in een waas aan mij voorbij ging. Wat door mijn hoofd ging was de eenzaamheid en wanhoop die mijn dochter moet hebben gevoeld om tot zo’n daad te komen? Alle geloof in liefde verloren, dat moet echt de ultiem eenzaamste plek op aarde zijn, hoeveel mensen ook in je nabijheid! Haar leven trok aan mij voorbij en ik zag hoeveel wij tweeën altijd van elkaar gehouden hebben. Als Jut en Jul plakten we aan elkaar, zeker op jonge leeftijd deden we alles samen. Moeilijke jaren braken aan toen ons gezin uit elkaar viel en zij zes jaar oud was. Beide ouders waren zo met zichzelf en de uitdagingen van leven met nieuwe geliefden bezig, dat de echte emotionele aandacht voor die kleine meid wegviel. En nu kreeg ik overduidelijk op een presenteerblaadje waar een gebrek aan emotionele aandacht toe kan leiden. Het was vreselijk om haar zo te zien, kotsend, lijdend, huilend, wanhopig. Haar moeder, die ondertussen gebeld was, kwam binnen en barstte meteen in huilen uit. Zelf huil ik, nu ik dit opnieuw beleef, veel meer dan destijds. Kwetsbaarheid is moedig, dat moet je durven toelaten en destijds kon ik dat nog niet.

Na het leegpompen van haar maag werd ze naar de intensive care afdeling gebracht alwaar ze werd aangesloten op een infuus met tegengif. De arts vertelde dat het tegengif diende om de hoge dosis paracetamol te bestrijden, de rest van de ingenomen pillen waren niet van invloed. Zeer serieus vervolgde de arts dat onze dochter nog lang niet uit deze crisis was. Als ze dit zou overleven dan zou de kans op permanente leverschade heel groot zijn. ‘Als ze dit zou overleven’, dacht ik? En leverschade is ook een ‘fucking serieus’ geintje. Pas op dat moment drong de gehele ernst van de situatie tot me door. Vooral de woorden ‘als ze dit gaat overleven’ galmden door mijn hoofd. Het was nog niet eens zeker dat ze het zou overleven? En welke prijs zou ze betalen, zou ze hier niet aan sterven?

De natuur geeft inzicht 

Toen onze dochter sliep en er steun in de vorm van familie voor haar moeder aanwezig was, ben ik in mijn eentje op het strand gaan wandelen. Ik kon niet loskomen van de onmenselijke eenzaamheid die mijn dochter al lange tijd moet hebben gevoeld. Hoe kon ik zo met mezelf bezig zijn geweest dat ik zelfs het verdriet van de persoon zo dichtbij mij niet kon waarnemen?op-de-bodem-van-de-put

Even verschoof mijn aandacht naar de ochtend een paar minuten later dan 9 uur. Naar het moment dat ik op mijn stoel ging zitten en de administratie wilde gaan doen. Ik werd als het ware naar huis gedwongen door een ingeving die niet de mijne leek. Het leek een ingeving van buiten mezelf en toch van binnenuit? Ik zag dat het bijzonder was en ik nog nooit in mijn leven een soortgelijk voorval had ervaren. Lopend langs de waterkant voelde ik me een moment veel lichter, niet meer zwaarmoedig en schuldig over wat ik mijn dochter had aangedaan. Ik bemerkte dat ik op dat moment een connectie voelde met het grotere verdriet van deze wereld. Hoeveel noodkreten galmen er elke seconde in elke uithoek van de wereld? Noodkreten waar eerder op gereageerd wordt met hoon en veroordeling dan met de nodige liefde. Mijn dochter begon ook eerst met zichzelf tegen alles en iedereen af te zetten door middel van ‘vervelend’ gedrag en optrekken met de ‘verkeerde’ personen. Zullen niet alle mensen die dit soort acties vertonen, eigenlijk verdekt smeken om liefde?

Een uurtje ruiken aan de zilte zeelucht, voelen van een licht briesje, luisteren naar de golven en de meeuwen en zien van zoveel natuurschoon had me goed gedaan. Ik vond het tijd om terug te gaan naar het ziekenhuis.

Elke dag dat mijn dochter in het ziekenhuis verbleef, maakte ik een eenzame wandeling over het strand. En telkens kwam ook de uitwendige sturing van binnenuit weer even naar boven om het zwaarmoedige gevoel te doorbreken. Na drie dagen op de intensive care gelegen te hebben mocht ze naar de verpleegafdeling en kwam de arts ons zeer heugelijk nieuws vertellen. Misschien had ze thuis al genoeg uitgespuugd, misschien waren we er nog op tijd bij met het leegpompen, misschien toch het tegengif of misschien alle factoren bij elkaar?  In ieder geval bleken momenteel alle interne waarden van haar lichaam zo goed dat onze dochter er zonder lichamelijke schade vanaf zou komen. We hadden alle geluk aan onze zijde gehad!

Bedankt

Wat als ik mijn plan had gevolgd en de administratieve werkzaamheden was gaan doen? Ik voelde die ochtend totaal geen behoefte om mij met haar te bemoeien en weer in een strijd te belanden. In wat voor staat had ik haar gevonden als ik daadwerkelijk pas aan het eind van mijn werkdag naar huis was gegaan?

Geluk?

Tom Leidelmeijer

7 REACTIES

  1. Dag Tom,

    Wat moedig om dit aangrijpende verhaal te delen, zo eerlijk en openhartig, jezelf niet beter voordoend dan je bent. Dat respecteer ik , je stelt jezelf vragen en door het delen stel je ze ook aan de lezer, ook dat vind ik erg mooi.
    Je stelt vraag, Zullen niet alle mensen die dit soort acties vertonen, eigenlijk verdekt smeken om liefde? Goed dat je je dat nu afvraagt, dat is een deel van de winst van deze ervaring… je gaat je oordeel uitstellen en je vraagt je af….. ik kan je verzekeren dat het antwoord op je vraag Ja is, ik heb al mijn hele werkzame leven ( door ervaringen geleerd) een motto, 'Niemand is een klier voor zijn plezier'!
    Niemand doet vervelend omdat hij zich fijn of prettig voelt, maar altijd omdat er een behoefte of een tekort is, soms in wat hij verlangt of verwacht of hoort te krijgen van de ander of de buitenwereld. (In geval van een kind is dat terecht, in andere gevallen vaak niet) Soms in zichzelf… en dan is het moeilijker op te lossen voor een ander: Dan kun je alleen een voorbeeld zijn (dat werkt het krachtigst) of voorwaarden scheppen dat die ander het zelf gaat ontdekken en oplossen…Zelfs de meest verstokte criminelen zijn geen klier voor hun plezier.. (al is het bv in het geval van psychopathie wel zo dat ze het niet voelen zoals wij dat voelen, zij voelen zich anders en ervaren leegte). Maar ik denk dat jouw inzichten je een heel stuk verder hebben geholpen op je weg. Dank je wel voor het delen…..

  2. Erg heftig wat je hebt meegemaakt, maar erg bijzonder dat je toch ergens
    door naar je huis bent toegetrokken, zodat je je dochter op tijd hebt gevonden.
    Dat heeft zo moeten zijn.
    Ik hoop dat de band tussen jullie en haar vanaf nu alleen maar beter zal worden.
    Geen enkele ouder is perfect en ook geen enkel kind is dat.

    Ik kreeg wel waterige ogen van je artikel.

  3. Bedankt voor het delen van je verhaal, hoe goed het is om naar je intuitie te luisteren, het geeft veel om te overdenken, we zijn niet alleen en als het nodig is krijg je hulp daar ben ik van overtuigd. Nog veel liefde en geluk samen met je dochter.
    Tineke.

  4. Jou verhaal grijpt mij enorm aan Tom.
    Het had bij ons ook zomaar zo af kunnen lopen.

    Bedankt voor het delen van jou verhaal.

    ❤️Jannie

  5. Wow wat een mooi verhaal over luisteren naar je intuitie, liefde, afgescheiden voelen van liefde en de noodzaak tot verbinden. De ander kunnen zien en voelen in zijn behoeften om te kunnen geven met liefde.
    Liefs

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in