DELEN
aphrodite

aphroditeLastig onderwerp, onvruchtbaarheid. Het is zo persoonlijk en kan diep raken. Toch wil ik mijn verhaal hier delen. Ik vind hem namelijk mooi en het vertelt me zoveel over mezelf. In mijn geval betreft het PCOS. In andere woorden: mijn eitjes willen maar niet springen. En ik ook niet… En daar zit de sleutel.

De diagnose

Ongeveer zes weken geleden kreeg ik de diagnose op het station in Utrecht te horen van de huisarts. De uitslag van het bloedonderzoek was zelfs zogezegd “zeer uitgesproken”. En dan zit je daar met de telefoon nog in je hand… Op het perron… Ik ben even blijven zitten. Adem in, adem uit. In eerste instantie was het een korte, ferme tik in mijn gezicht. Daarna zakte ik zo mijn lichaam in. Ik was opgelucht. Opgelucht door de bevestiging van wat ik zelf voelde en opgelucht omdat datgene wat al een tijdje zachtjes tegen de deur aan het schuren was, er nu ineens doorheen viel. Zichtbaar. Ploep…

Manifestatie van wat ik voel


En het klinkt wellicht gek, maar ik moest vervolgens van binnen glimlachen. Hoe wonderlijk wil je het hebben? Ik zie namelijk geen onvruchtbaarheid. Ik zie de lichamelijke manifestatie van wat ik van binnen voel! Op het moment dat de huisarts een week eerder met de mogelijkheid PCOS kwam, viel er bij mij al een eerste muntje. Precies dat proces waar ik middenin zit, werd aangeraakt. Het proces van: wel voelen dat je veel mogelijkheden in je hebt, maar dat het nog niet naar buiten komt. Ik zet niet door. Als eitjes die maar niet willen springen. Het is exact hetzelfde…

Ik hoef niet bang te zijn


Duval_La_Naissance_de_VenusDit wetende, en vooral voelende, heeft me wind onder mijn vleugels gegeven. Het is blijkbaar nu tijd om er wat mee te doen en ik hoef niet bang te zijn. Ik hoef de hoop op eventuele kindjes niet op te geven. En niet omdat er hormoonpreparaten zijn die je kunt nemen, er IVF behandelingen zijn die je kunt toepassen als je zover bent. Nee. Daar gaat het helemaal niet om en is eigenlijk bijzaak. Wat voor mij veel belangrijker is, is de snaar die geraakt wordt. Dáár zit de stem van mijn lichaam. En de wind onder mijn vleugels, dat ben ik. Als ik blijf doen wat ik doe, dan komen de stappen vanzelf. Er komt een moment dat ik ga. Misschien pas over vier jaar, misschien volgende week. Tijd is hierin niet belangrijk (hoewel ik volgende week leuker zou vinden, want ik hik er al een tijdje tegenaan). Als ik voorbij het gevoel ben, over de drempel ben, dan gaat mijn lichaam reageren. Eén op één.

Holistische benadering


En dat vind ik het mooie van een, noem het maar, holistische benadering. Zoiets fysieks als een ziekte werkt door in emotionele en spirituele lagen van je wezen, en andersom. Het kan lijntjes hebben met bijvoorbeeld oude overtuigingen die je niet meer dienen en remmend beginnen te werken of met emoties die niet geuit zijn. En door te zien waar dit lijntje mee verbonden is, ontstaat er een completer “ziekte beeld”. Een mooi begin voor eventuele hulp.

Mijn hulp


schilderij Frieda BakkerMet het complete beeld van mezelf en waar ik sta, ben ik samen met de huisarts een behandeling gestart. Voorbij de reguliere hormoonpreparaten en voorbij de term “PCOS”. Ik heb een middel gekregen, passend bij mij als mens. En ik reageer. Op dit moment nog niet fysiek, daar is het nog te vroeg voor. Nee. De potentie die er in me zit, is gaan borrelen. Stuwend komt het in mezelf omhoog. Puur een gevoel en dat voelt leuk! Remmende en beklemmende zaken in mezelf komen voorbij en mogen losgelaten worden. Met liefde. Eindelijk… En daarmee is dit proces een ontzettend mooie en welkome ontwikkeling aan het worden. Misschien zelfs wel één die ik niet zou willen missen… En dat met zo’n diagnose. Wonderlijk!

Frieda

 

Frieda Bakker:

Frieda Bakker
Vandaag een nieuwetijdskind, morgen een dom blondje en overmorgen een wijze heks. Het leven laat zich van vele kanten zien. En ik dus ook. Ik ervaar graag en veel, bewust en met open ogen, en dat gaat op de automatische piloot. Het lukt me om deze ervaringen en hoe ik de wereld zie, te verwoorden. En ik vind het nog leuk ook! Ik zeg: welkom! 

(http://friedabakker.wordpress.com)

10 REACTIES

  1. Wat gaaf! Jij brengt mij iets en ik breng jou iets; ik word er helemaal blij van!
    En wat mooi, je eigen huisje op wielen. Met een paard ervoor? De wijde wereld in?
    Ik ben ook moeder, maar dan van 4 kinderen:) Beetje veel voor n toch al zo volle wereld.. Maar ze zijn wel alle 4 even prachtig en ze hebben ook veel te brengen. Dat maakt t dan weer enigszins acceptabel;p

    Er gebeurt zeker veel nu, heftig! Hopelijk krijgen we n lange winter met veel sneeuw en ijs en warme chocolademelk met rum.

    Warme Groet

  2. Silvia, wat bijzonder dat je nu nog reageert. Op een artikel van bijna 4 jaar oud. Dank daarvoor! Nee, geen moeder. En dat is goed. Wacht, eigenlijk ben ik wel moeder. 🙂 Ik ben dit jaar namelijk begonnen met een project, het bouwen van mijn eigen kleine huisje op wielen, een Tiny House. Beweging. 🙂
    En ik ben blij met je reactie. Ik heb het artikel weer eens gelezen. Hoe voelde dat ook alweer? Oh ja! En laat ik precies NU op een wat stil punt zitten. Hoe ga ik verder? Neem ik wel de tijd om alle stappen van het afgelopen jaar tot me door te laten dringen? Wat blijkt, nee. En goed om te voelen, voor mezelf, dat het een andere stilte is dan die van bijna 4 jaar geleden (toch een beetje een pfieuwww). Er is meer vertrouwen.
    De bouw van mijn huisje staat op de drempel en dat is spannend. Het is pionieren. Ook springen, maar dan anders…
    Dank! En ik "adem" met je mee (beterschap!). Er gebeurt veel nu. 😉
    Liefs

  3. Prachtig! Wat je schrijft, zoals je het schrijft. Zit momenteel al meer dan drie weken met n heftige griep en voel me vooral hondsmoe. Heel veel huilen ook. Ik weet dat m'n fysieke toestand n weerspiegeling is van m'n emotionele en geestelijke en vise versa en dat t iets met loslaten en neerleggen van doen heeft. Een proces om tot de kern te komen. Hoop ik:)

    Ben benieuwd of je inmiddels al moeder geworden bent?

  4. Hoi Frieda,

    Wat mooi om jou verhaal te mogen lezen en te voelen hoe jij ermee omgaat, dit straalt voor mij licht uit.
    Ga zo door Frieda, je bent op de juiste weg 🙂

    Liefs Anne

    • @Annemarie, Leuke reactie. Dank!
      De juiste weg… ik heb er persoonlijk geen oordeel over. 🙂 Bovenstaand is wat ik nu voel en hoe ik nu handel. En ik verwonder me over het spel in mijn lichaam.
      Voor de één is mijn benadering fout, voor de ander de juiste weg. Goed, fout… Het is. 🙂

  5. Ik denk dat dat met elke ziekte zo wel is zoals jij beschrijft. Ik heb net een enorme discussie los laten barsten op een forum waar ik lid ben om de simpele vraag of er alternatieven zijn voor de reguliere medicatie. Ik heb namelijk een chronische darm aandoening maar het voelt voor mij erg fout pillen te slikken. Dit gaf een golf van verwijten, beledigingen en vooroordelen mijn richting uit.

    Ik wil graag ook proberen achterhalen waar het probleem zit die aanleiding gaf en geeft tot wat ik nu heb.

    Ik ben blij te lezen dat er nog mensen zijn die zo denken 🙂

    • @Eve, Dank voor je reactie! Ja, voor mij voelt het ook zo, dat het voor iedere ziekte geldt. Soms valt het muntje meteen, soms is het de start van een proces om tot de kern te komen. En soms komt er in je lichaam gewoon iets voorbij wat voorbij komt. Zo werkt het in ieder geval bij mij.
      Wat voor een ander werkt, werkt weer voor een ander.

      Succes in jouw zoektocht! En soms is het dichterbij dan je denkt… 😉

      Frieda

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in