helpen

Zonder egoïstisch over te komen, wil ik zeggen dat ik dit voor mij schrijf. Nog nooit heb ik mijn “hele” verhaal vertelt, laat staan op het internet geplaatst. Dus ik doe dit om ervan te mogen leren en mezelf misschien wel beter kan leren begrijpen. Misschien ook wel opzoek mensen die misschien ook het zo voelen, zo denken of het zelfde mee hebben gemaakt.

helpen
Mensen helpen , maar weet niet hoe

Ik zal beginnen bij het begin: Vanaf baby af aan huilde ik verschrikkelijk veel, mijn moeder werd er gek van! Altijd druk en een aantal voedsel allergieën, geen melk, suiker en nog wat meer weet niet meer zo goed wat…Na een test hier en een test daar, besloten de geleerden dat ik ADHD had.Dit heeft me zo’n stempel gegeven. vanaf 12 jaar begonnen met medicatie geloof ik, heb misschien wel 6 soorten geprobeerd.

slik nu 1,5 mg risperdal(don), maar heb besloten hier ook zeer binnekort mee te stoppen, wat zijn jullie ervaringen hiermee?

Na een test hier en een test daar, besloten de geleerden dat ik ADHD had.Dit heeft me zo’n stempel gegeven. vanaf 12 jaar begonnen met medicatie geloof ik,heb misschien wel 6 soorten geprobeerd.slik nu 1,5 mg risperdal(don), maar heb besloten hier ook zeer binnekort mee te stoppen, wat zijn jullie ervaringen hiermee?

Op school werd ik vaak gepest en had maar weinig echte vriendjes. Mijn vader had amper tijd voor zijn kinderen. Moeder hetzelfde, dus wat gebeurde er met mij? ik zat elke dag na school bij de oppas tot ze me toen ik daar al op bed lag kwamen ophalen om half 12 en me dan thuis weer in bed legde en zo herhaalde dat zich. ik bekritiseer mijn ouders niet voor dat, maar het is zo jammer, het kan ook anders =).

Op mijn achtste jaar besloot mijn moeder mijn vader te verlaten, het ging simpelweg niet meer. Hier heb ik nog steeds begrip voor. Mijn vader en ik hebben nooit zon hechte band gehad, dat druk ik zacht uit. hij heeft nog 6 kinderen waarvan 1 is overleden in een auto ongeluk. slechts 1 maand na zijn overlijden ben ik op de wereld gekomen. misschien is het voor hem moeilijk (of nog steeds) geweest om op zo’n korte tijd het verlies van het een te dragen en dan het geluk van iets anders te krijgen. Om het weekend ging ik naar mijn vader, als ik dan weer thuis was had ik hoge koorts en was ik soms wel een week ziek. Ik kan me dit niet meer herinneren, maar mijn moeder nog al tegoed.

Mijn vader had namelijk een nieuwe vriendin, die niets anders dan haat uit zich voortbracht. noemde mijn moeder een hoer waar mijn vader bij zat, die er om lachte. was 9 of 10 geloof ik. Ze heeft wel meer gedaan wat vele malen erger en in en in triest is, maar ik heb het gevoel dat dit niet de juiste plaats is voor dat.. Ben heel veel vergeten, misschien weggestopt.  Op mijn 12e had ik de keuze of ik nog naar mijn vader wou of niet. Het contact verliep daarna nog moeizamer en zagen elkaar hooguit 1 á 3 keer per jaar. om het niet te langdradig te maken zal ik wat aantal jaartjes skippen =)

Heb een onwijze drang voor de natuur, eenheid, spiritualiteit en het liefst zou ik de hele wereld rondvaren, alles zien, doen, meemaken, wat IK wil

Op mijn 15e werd ik van school gestuurd, mijn gedrag kon niet. werd naar een soort “opvang school” gestuurd waar ik vervolgens na 9 maanden daar het advies kreeg naar een internaat te gaan. Het leek voor iedereen het beste en heb dit toen ook gedaan. Geen spijt van gehad, veel geleerd, maar ben er zo door veranderd, ben al zeg ik het zelf emotioneel scheef gegroeid daar. Heel veel negativiteit ook daar, de jeugd die daar zat was over het algemeen wat minder sociaal, intelligentie was ver te zoeken en de strafbladen puilden uit. Maar desondanks heeft dat me wel gemaakt tot wat ik nu ben, tenminste zover ik nu ben.

Ik ben aan het “wakker worden”! Sinds kort ben ik er achter gekomen dat ik dus een Indigo ben. Althans heb altijd geweten dat ik anders was, ik weet, hoor , zie en voel dingen al vanaf kleins af aan. altijd het gevoel gehad dat ik  “speciaal” was, in de goeie zin=), dat ik mooi was. weet niet zo goed  hoe het anders te beschrijven op het moment. Ben op het moment, alleen, noem het eenzaam. Maar misschien was dat wel nodig om te komen waar ik nu ben.

Heb een onwijze drang voor de natuur, eenheid, spirualiteit en het liefst zou ik de hele wereld rondvaren, alles zien, doen, meemaken, wat IK wil!Mensen helpen , maar weet niet hoe.?. maar helaas is de realiteit anders en moet ik werken, meedoen aan die verschrikkelijke maatschappij, waar ik helemaal niets voor voel, en misschien wel veracht.

Ben zo blij, zo dankbaar dat ik niet de enige ben, dat er een doel is in dit leven hier voor mij, voor ons. zolang eenzaam dan geeft dit zo’n mooi gevoel. Ik heb ook dat ik moeilijker in de sociale omgang ben geworden. een gesprek kan ik niet meer “normaal” voeren, omdat ik zoooo ben veranderd en dat maakt het nog meer alleen zijn groter, omdat (bijna) niemand je écht begrijpt. Ik hoop dat ik uit reacties dingen kan terug lezen die jullie herkennen bij jezelf, ik hoop dat ik niemand een verkeerde indruk heb gegeven, ik bedoel het zo goed.

Liefs.

8 REACTIES

  1. Hey,

    Ik herken jou verhaal heel erg. Ik huilde ook ontzettend veel als baby, ben erg gepest, mijn ouders zijn tig keer uitelkaar gegaan nieuwe vriendin van vader maakte mijn moeder ook uit voor h**r en ga zo maar door. Ikzelf heb niet op een internaat gezeten maar bureau jeugdbeschadeging (sorry jeugdzorg) kon mij geen stempel geven. Onmogelijk gedrag had ik. Nergens voelde ik mij op mijn plaats. Nog steeds niet nu ik 2 kinderen heb. Heb het idee dat ik moet kiezen tussen hier en nu of naja je snapt wel wat ik bedoel.

    Ik wist ook vaak dingen ver van te voren, zag dingen die in de toekomst ook gebeurde, keek dwars door mensen heen en voelde mensen feilloos aan.

    Helaas bega ik dezelfde fout als mijn moeder ik blijf hangen bij personen waarvan ik weet dat het niet goed is. Die personen zorgen voor negatieve energie en niet alleen voor mij maar ook voor mijn kinderen. Ik wil dat niet.

    Ik wens jou heel veel liefde en kracht toe…

    liefs Cher

  2. heey,
    ik herken me zelf heel erg goed in je verhaal.
    ik was ook altijd aant huilen als baby en was ook alergies voor melk, chocola en tropische vruchten…
    mijn ouders haden ook beide een eigen zaak en waren altijd werken ik en mijn zusjes zijn opgevoed door een meisje die bij ons in huis woonden, men ouders gingen scheiden toen ik net 7 jaar was het ging niet meer ze waren uitelkaar gegroeit ik en men zusjes zijn bij men moeder moeten gaan woonen ik zag men vader een x op de 2 weeken in het weekend ik was altijd al een papa kindtje geweest en voelde me daarom ook meer aangetrokken om bij hem tegaan woonen, maar dat ging niet want mijn vader had een 15 jaar jongeren vriendin. en zij was der nog al op tegen ze vond het al teveel als ik een dag meer kwam dan 2 dagen in 2 weeken, uit eindelijk werd ik een tog wel genoemd probleem kind het ging minder op school ik ze hadden ontdenkt dat ik dislexy had en dat talen me totaal niet lagen maar het was niet aleen de taalen het was elk vak school boeide me niets. het was saai en totaal niet uitdagend ik kreeg steeds meer ruzie thuis met men moeder en haar vriend men moeder hield het niet meer uit met mij. en ik moest in terapie, daar hebben ze een aantal domme regels opgestelt waar ik en men moeder zig aan moeste houden we hebbe het mischien 2 weeken vol gehouden. en toen was het weer raak we hadde een heele heftige ruzie om niks en toen was men moeder het zat ze stuurde me naar men vader men vader is me komen ophalen en toen ben ik bij hem moeten gaan woonen ik zag men zusjes nog meer heel soms. en men vader was er nooit en zijn vriendin zij geen woord tegen me ze was heel goed in zaken verdraaien ze deed er alles voor om mij weg tekrijgen. men vader wist dat ik heel erg gehecht was aan het huis waar hij in woonden des tijds het was een groote afgelegen boerderij met een grooten tuin en veel natuur waar ik heel graag was.en veel kamertjes echt een gezelig huis. hij wist als hij zou gaan verhuizen ik het heel erg zou vinden.
    toen kwam de vriendin van men vader met smoesjes dat er geesten in het huis zouden zitte. en dat het er niet spoorden maar in elk huis zitten geesten. ze deed er alles aan om ook dit kapot temaken en het is haar gelukt ze nam me een goeie thuis basis ook weg. ik was zeer gehecht aan het huis en de natuur erom heen de vrij heid. het was haar gelukt om tegaan verhuizen nog geen half jaar was het huis verkocht. en gingen we vlak over de grens in duitsland in een nieuw bouw huis woonen de band met men moeder werd steeds slechter eers zag ik haar nog een keer per week en het werd steeds minder en minder opbegen moment mocht ik blij zijn als ik haar 1x permaand sprak het heeft me nooit echt veel gedaan dat ik zo weinig contact had met men moeder maar diep van binnen mis je het tog wel heel erg een moeder. maar we waren dus verhuist naar de grens ik zat in belgie op school en ik voelde me heel goed op die school ik kon der van uit het vorge huis gewoon heen fietsen maar nu moest men vader me met veel tegen zin brengen en halen, soms moest ik 2 uur na school wachten tot hij me eidelijk kon komen halen om dat hij het altijd veel te druk had, hij beloofde me dat als het niewe huis af was dat hij wat meer tijd zou maken maar nee hoor het werd aleen maar minder tijd hij ging altijd leuke dingen doen met zijn vriendin weekendjes weg vakantjes en met de moter rijden ,…. en ik was altijd aleen thuis tot in de laten uurtjes, op begeven moment is het goed fout gegaan ik kwam in aanraking met de verkeerde vrienden en ging tot in de laten uurtjes buiten hangen, men vader maakte het tog niet uit, toen kreeg de vriendin van men vader een baan aangeboden en daar voor zou ze een studie moeten volgen van 3 jaar het was een top baan dus ze deed het zij was nu altijd thuis aant leeren 3 jaar lang, ze groeide uit elkaar gelukig en naa een relatie van 7 jaar gingen ze uit elkaar men vader was er kapot van maar pakte gelukig snel de draad weer , ik had een vriendin naomi zij was mijn beste vriendin sins ik op de middel baren school ben gekomen, ze stuunde me altijd en overal mee, ik merkte ook dat sins ik naomi kende dat mijn woeden naar de vriendin van men vader toe een stuk minder waren om dat ik bij haar men hard kon luchten wat bij de meeste mensen niet kon omdat niemand het kwaad van haar in zach maar ik voelde het heel erg goed aan, ik ging heel veel met naomi om men vader kreeg een ralatie met de moeder van naomi ik en naomi vonden dit geweldig we werde zusjes het ging heel goed met me op school thuis, ik had het gevoel dat ik gelukig was een gezins sfeer, maar het bleef niet lang goed gaan ze haden tevaak ruzie , naderand waren het gewoon 2 heele verschilende mensen, een half jaar daarna heeft men vader een vrouw leren kenen met een kind van 7 dit is nog steeds zijn vriendin en ze gaan binnen kort trouwen met haar en haar zoontje kan ik het heel erg goed vinden en heb nu naa een langen tijd ook eindelijk rust gevonden, ik ben ook naar een andere school moete gaan wat ik heel erg vond en nog steeds niet men weg kan vinden maar ik heb men ouden vrienden nog van vroeger gelukig,

    gr.

  3. Heey Chris!

    Ik vind het knap dat je ondanks alles toch je verhaal durft te delen!! Je hoeft je niet egoistisch te vinden hoor! Mijn verhaal heb ik ook voor mezelf geschreven. Maar het voelde goed om het op te schrijven en te delen. Soms heb ik nog me twijfels, maar dat komt door t denken! Knap hoor! Wees trots op jezelf!!

    Wat een heftig leventje!! Ben blij dat je ook op jonge leeftijd ” wakker” aan het worden bent!!

    De veranderingen merk ik ook wel. En het stukje over niet meer “normaal” een gesprek kunnen voeren herken ik ook. Behalve als ik met iemand in contact ben die ook heel sensitief of een nt-kind is die dus op dezelfde trillingsniveau zit. Maar daar kom je zelf wel achter!!!

    Twijfel niet aan jezelf! Je bent wie je bent.. en dat is super mooi!!

    Liefs,

    L.A.

  4. chris ik sluit me bij de vorige spreekster aan ik heb respecct voor jou… ik ben een moeder van een indigokind hij is 15 gelukkig ontdek ik het nu al ( of pas )
    ik herken heel veel in jouw verhaal. laat me je zeggen dat jij heel speciaal en inderdaad hel mooi en heel dapper bent om te komen doen waarvoorjij gekozen hebt is moedig. het komt allemaal goed daar vertrouw ik op. !!!!!!!!!!!!!het ga je steeds beter chris!111

  5. Hey lieve Chris,
    Het is een ding om zelf met je verleden te leven, maar om het ook met ons te willen en durven delen dank ik je.
    ”Heb een onwijze drang voor de natuur, eenheid, spiritualiteit en het liefst zou ik de hele wereld rondvaren, alles zien, doen, meemaken, wat IK wil” een diepe zucht ontvlucht me…ik lees het en denk POTDOMME het is toch gewoon ons geboorterecht – nee, onze GEBOORTE REDEN !!! om de wereld in te trekken, of dat fysiek, emotioneel, creatief of geestelijk is. Je verwoordt hiermee mijn diepste droom Chris!en in voorbereiding op die droom waarmaken ben ik een blog begonnen: http://www.cosmicpilgrim.wordpress.com ,en ik nodig je graag uit 🙂
    knuffel, niek

  6. Een harde leerschool, ik heb het ook zo leren kennen,
    maar toch brengt al deze ellende, ook heel veel inzichten, in hoe het ook kan.
    Eenzaamheid, doet je laten zoeken naar wie je werkelijk bent,en alle wegen leiden naar Rome, dus blijf voortgaan, je wordt weer heel. Ik wens je heel veel wijsheid toe, in het prachtige leven die je tegemoet gaat.

  7. @NieuwetijdCoach Wat een verhaal zeg. Heel indruk wekkend. Deels ook heel herkenbaar.
    (Via Twitter@Mentions2WP)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in