energieen van december

Het leven is hilarisch

Ziekte een zegen?

Jaren geleden was ik met mijn dochter op vakantie in Calpe, Spanje, waar we twee weken verbleven in een uiterst toeristisch, 15 hoog appartementencomplex nabij het strand. Het grootste gedeelte van de dag verwarmde de zon ons fijne balkonnetje en om daarvan te kunnen genieten dienden we alleen de grote glazen deuren open te schuiven en naar buiten te stappen. De deuren waren echter zo fraai en helder doorzichtig dat er zeer weinig verschil opgemerkt kon worden tussen open en dicht. Zodoende werd mijn dochter het eerste slachtoffer van helderziendheid en ontving ze van mij een buikschuddend lachsalvo nadat ze de deur een ferme kopstoot had gegeven, op weg naar, wat ze dacht, buiten. Er staat niet voor niks, eerste slachtoffer. Binnen het uur werd het lachsalvo dat ik ontving er één van over de grond rollen en huilen van het lachen. Terecht! Wanneer je zojuist iemand hebt uitgelachen en dan binnen één uur tijd dezelfde fout uithaalt, ben je pas echt zo gek als dat ding waar je tegenaan bent geknald.

Is het mogelijk dat ons allen geregeld iets getoond wordt dat zo prachtig doorzichtig is en we het daarom juist niet zien?

Eerst terug naar dinsdag 19 mei jongstleden. Mijn moeder is de laatste periode veel te moe om waar te zijn en met angst en beven denkt ze terug aan een soortgelijke situatie 2 jaar geleden. Er werd destijds darmkanker bij haar geconstateerd en men heeft toen een stuk dikke darm verwijderd. Haar gezondheid verliep daarna weer perfect en zo’n 4 maanden geleden werd ze bij een controle nog ‘schoon’ bevonden. De laatste twee maanden echter voelde ma zich zo onnatuurlijk vermoeid dat ze nu in het ziekenhuis word opgenomen voor uitgebreide onderzoeken. En wat blijkt, er wordt een zeer ernstige, acute vorm van leukemie gevonden die, zonder ingrijpen, binnen 2 dagen haar leven op aarde zal beëindigen.

Na die bewuste 19 mei volgde een periode waarin we meermalen met de familie aan het bed van ma hebben gestaan zodat we haar laatste ademhalingen konden aanschouwen. Om dan toch weer verrast te worden door haar taaiheid en we telkens weer als gehele familie van een nieuwe dag konden genieten. Andersom onze verassing toen we haar geweldig zagen opknappen om vervolgens te horen dat de chemotherapie niet was aangeslagen en ze spoedig zou sterven. Een tweede chemotherapie werd ingezet en zo golfden de gemoedstoestanden op en neer. Totdat de overlevingskansen erg klein geacht werden en ze zelfs naar huis mocht om meer ‘quality-time’ te beleven. Negen weken had ze ondertussen in het ziekenhuis gelegen en haar zelfredzaamheid, ondersteund door de hulp van pa, werd groot genoeg geacht om het ultieme vonnis thuis af te wachten. Het zou nog een maand duren voordat de uitkomst van de tweede chemotherapie duidelijk zou zijn. En het zou in ieder geval de allerlaatste behandeling zijn, aangezien er geen redden meer aan was wanneer deze, net als de eerste, ook niet was aangeslagen.

Het was een prachtige woensdag met meer dan genoeg aan zonneschijn en heerlijke temperaturen, de dag dat we ma mee naar huis mochten nemen. We beleefden in Nederland sowieso een periode met heerlijke weersomstandigheden en precies een week nadat ma was thuisgekomen vroeg ik haar of ze daar ook, net als ik, zo heerlijk van genoten had? Bleek dat ze nog helemaal niet buiten was geweest. Negen weken in die duffe ziekenhuislucht gelegen en nu de gelegenheid zich voordeed om de longen te verversen, de bloemen te ruiken en de wind te voelen maakte ze daar totaal geen gebruik van? Ik vroeg haar waarom ze niet in een rolstoel stapte en dan samen met pa van het heerlijke buitenzijn ging genieten? Haar antwoord was voor mij pijnlijk en ma kennende toch eigenlijk niet verassend, ‘dan val ik nog liever dood neer’. ‘Je denkt toch niet dat ik mezelf met een mutsje op, zo mager en in een rolstoel ga vertonen?’ Ma had zich vanaf het moment dat de chemotherapie werd ingezet meer druk gemaakt over het uitvallen van het haar en dat ze zo mager was geworden, wat een ziek uiterlijk impliceerde, dan dat ze daadwerkelijk dood kon gaan.

Ma was eigenlijk best een beetje boos. Geloof al wel de gehele tijd dat de ziekte was geconstateerd? Rust, ritme en regelmaat hadden bij haar altijd hoog in het vaandel gestaan. Op tijd naar bed, gezond eten, niet roken en drinken, door wandelen veel lichaamsbeweging en daarnaast haar hele leven in dienst van anderen. Haar totale loopbaan had ze gespendeerd in de thuiszorg en in die gehele 40 jaar vond zij zich geen enkele dag ziek genoeg om niet te gaan werken. En dan is het toch totaal oneerlijk dat juist zij deze vreselijke ziekte onder de leden kreeg? Toch?

Enigszins voorzichtig stelde ik haar de vraag of ze geïnteresseerd zou zijn in mijn visie op haar ziekte? Met een vriendelijk, ‘jazeker’, gaf ze aan dat ze dat was.

Ma, begon ik. Wat zei je toen ik je vroeg om met de rolstoel naar buiten te gaan? Was het, dan val ik nog liever dood neer? Dat is precies wat jij aan het bewerkstelligen bent en dat zal ik je uitleggen.

Je hele leven zijn je grootste zorgen, wat mensen van je denken en je kwetsbaarheid tonen. Neem alleen al het feit dat jij je in 40 jaar werk geen enkele dag ziek hebt gemeld. Want wat zouden mensen van je denken als je kwetsbaarheid zou tonen? Je gaat nooit naar een feestje want wat zullen mensen van je denken? In heel mijn leven heb ik je nooit zien huilen of heel hard lachen. Alles moet onder controle zijn want wat zullen mensen van je denken? Is het mogelijk dat deze ziekte het mooiste is wat jou kan overkomen? In het ziekenhuis was jij ultiem kwetsbaar en hulpbehoevend. Anderen moesten zelfs nog je kont afvegen. Al zou jij je bezig hebben gehouden met wat anderen van je denken, je had toch totaal geen macht om daar zelf iets aan te doen.

Ma, de ziekte toont aan welk gedeelte wij van onszelf hebben ingemetseld. Welk gedeelte wij niet van onszelf durven laten zien. Welk gedeelte wij ons niet mee vereenzelvigen en we juist moeten leren om liefde te geven.

Eigenlijk is het hilarisch, ma.

In ons brein houden we onszelf voor de gek, ons eigen brein kunnen we zeer zeker niet geloven. Al denken wij allen een gezond stel hersens te hebben, bijna iedereen rent net zo hard tegen die glazen deur aan als ik. Dank God dat zij ons een lichaam heeft gegeven! Ons lichaam liegt nooit!

Het lichaam is een prachtig kompas dat ons geregeld perfect de koers wijst naar meer liefde voor onszelf. En wij, gevangen in ons angstige brein, varen precies de andere kant op en negeren alle aanwijzingen die we krijgen. Sterker nog, we zien al die liefdevolle aanwijzingen als hinderlijk en gaan ze proberen weg te duwen met allerlei geneesmiddelen om vervolgens helemaal niks te leren. We brengen totaal niet de moed op om naar onszelf te kijken. In plaats daarvan beschuldigen we de ziekte als een kwalijk symptoom van buitenaf om het vervolgens aan de schandpaal te nagelen. Als we dan toch iemand aan de schandpaal moeten nagelen dan zijn wij het altijd zelf. We duwen de liefdevolle aanmoediging van ons lichaam tot zelfstudie weg en metselen het deel van onszelf dat gezien wil worden nog verder in. Het lichaam is ook nog zo lief dat het meestal met minder heftige symptomen begint. Symptomen waar wij niks van leren en zo moet het symptoom wel heftiger worden om onze aandacht te trekken. Net zolang totdat we in een stadium belanden zo erg als dat van jou of zelfs sterven.

De ziekte dwingt ons om eerlijk te worden. Eerlijk naar elk deel van ons mens-zijn. Alle delen van onszelf in het licht te zetten en onvoorwaardelijk met liefde te beschijnen. Delen van onszelf onderdrukken omdat ze maatschappelijk gezien of om wat voor reden dan ook niet gewenst zijn, zullen ons zeker ziek maken.

Ma had me volledig laten uitpraten en alles aandachtig in zich opgenomen en het voorheen ongelooflijk geachte geschiedde de volgende dag.

Mijn telefoon riep mij en in mijn beeldscherm zag ik; PA. Dus zoals gewoonlijk neem ik op met, ‘hey, ouwe!’ Hoor ik de stem van mijn moeder aan de andere kant van de lijn die zegt, ‘nee, ik ben het’. Dus ik meteen weer, zo heerlijk grappig als ik ben, ‘nou, jij bent toch ook een ouwe?’

‘Ik wil je wat vertellen Tom,’ nam zij weer het woord. Ik heb je vader gisteren mijn kale kop laten zien! Wat? Dat is ongelooflijk, antwoordde ik. Ik wist dat ma nog niet eens zelf naar haar kale kop durfde te kijken, zo erg vond ze dat. En dat zij zich dan zo kwetsbaar naar pa had opgesteld was niet minder dan een wonder. Op de achtergrond hoorde ik de stem van pa zeggen, ‘vertel eens waar we zitten’. Ja, zei ma, je vader en ik zitten in ons favoriete koffietentje. Ik heb het idee dat iedereen naar mij kijkt en soms kijk ik boos terug, maar ik ben wel buiten. Moet er nog wel erg aan wennen en dit wilde ik je even vertellen, sloot ma af voordat we ophingen. Hoewel het haar veel moeite kostte, verstopte ma zich daarna niet meer en trok er geregeld met pa op uit.

De ziekte in samenwerking met de juiste persoon op de juiste plaats, hebben mijn moeder eindelijk laten inzien dat ze vrede moest maken met haar kwetsbaarheid en loslaten wat andere mensen daarover denken. Wanneer ma zich hierin blijft bekwamen zal zij zichzelf meer en meer in een oprechte gemoedstoestand bevinden wat ontegenzeggelijk gezond voor haar zal zijn.

24 augustus was de datum die onze hele familie in de greep had gehouden, de dag van het ultieme vonnis.

Of de geleerde les van ma er voor heeft gezorgd dat de arts het wonder ‘u bent volledig vrij van leukemie’, kon uitspreken, kan niemand met zekerheid zeggen.

Is het mogelijk dat ziekte een prachtige, heldere en doorzichtige glazen deur is?

17 REACTIES

  1. Tom, ik vind het een geweldig verhaal. Ik ben al jaren Jin Shin Jyutsu beoefenaar, duurzaam onderhoud voor ziel, geest en lichaam. en vooral… JEZELF leren kennen, in je eign kracht staan! en ja… alles staat met elkaar in verbinding.
    ziekte is verlies van relatie met jezelf. en als je dan de oorzaak pakt.. gebeuren er wonderen
    en ja het is niet makkelijk maar het levert wel een geweldig resultaat op JE MOOIE ZELF!

    en voor wie er nu een hulpmiddel wil: houd iedere dag liefdevol je vingers een voor een vast en kijk wat er gebeurt.

  2. Er is geen twijfel dat je psychische gesteldheid invloed heeft oje lichamelijk gezondheid. Maar wat zoek jij in je leven als ik vragen mag? Aandacht? Erkenning? Liefde? Ik vind persoonlijk dat je al nogal leeg klinkt. Te doordacht, teveel je best op gedaan. Denk jij dat je zo bijzonder bent dat je je eigen moeder geneest dmv een gesprekje? Dat riekt naar grootheidswaanzin.

    • Sorry Ella maar jou reactie riekt behoorlijk naar negativiteit . erg onaardig .
      Ik heb het diverse malen gelezen . en kan niks
      terug vinden van grootheidswaanzin .
      Gewoon een liefdevolle familie die moeder steund.
      En een zoon die veel om zijn moeder geeft That 's it .

    • Ook ik vind het een onaardige reactie voor iemand die zelf het lef heeft durven nemen om kaal in een koffie tentje dat te doen wat ze zo graag wil en het aandurft dat iedereen staart ipv iemand te bewonderen om zijn moed.
      want (heel veel) moed is er voor nodig om opgelegde beperkingen af te leggen.

      • wat is er in godsnaam bijzonder aan kaal in een koffietent te gaan zitten. Door mensen zoals jij die al starende een big deal van maken gaan deze mensen zich een outcast voelen en ligt de drempel idd meteen hoog.Beetje ondoordachte comment.

  3. Ik heb het gevoel dat dit een deel van de waarheid kan zijn. Ik heb daarbij enkele vragen. Hoe zit het met kinderen die ziek geboren worden…. En vraag 2. Wat is de rol van het ego om het lichaam te kunnen beïnvloeden, wanneer je wel stappen tot loslaten ( inzichten) wilt maken?

  4. Je beschrijft een situatie met een lichamelijke ziekte, in hoeverre kun je het ook extrapoleren naar een psychische ziekte, zoals bv depressief zijn ?

  5. ik kan het alleen maar beamen uit eigen ervaring. Ik ben al 9 jaar chronisch ziek en mijn lichaam liet het steeds stukje bij beetje meer afweten. Tot ik vorig jaar gestopt ben met mijn lichaam als een vijand te zien, maar te luisteren wat ze me wilde vertellen. Sindsdien gaan mijn bloedwaardes de goede kant op en dokters snappen niet waarom…ik wel 🙂 ik ben terug vriendjes met mijn lichaam en sta nu veel dichter bij mezelf dan daarvoor.

  6. Voor sommige mensen zeker een zegen..toen ik kanker kreeg lag er een een stroom van inzichten klaar…het was tijd voor de wake-up call! Helaas ervaren anderen het als een straf zoals mijn moeder destijds..totaal vast in haar eigen lijf en later ook in geest met nog een dementie diagnose er overheen. Uiteindelijk zelf voor een einde gekozen. Vooral niet makkelijk voor zichzelf.

  7. Dank je wel voor je heldere verhaal. Dit stuk wordt zo vergeten en/of genegeerd in de reguliere zorg terwijl het zo'n belangrijk onderdeel is voor de genezing op welk vlak dan ook.
    Mag ik jouw stukje delen op de fbpagina "kanker anders benaderd"?
    Warme groet Yolanda

  8. Ter aanvulling, het boek van Christiane Beerlandt: De sleutel tot zelf-bevrijding

    Ze beschrijft in dit boek de psychische, emotionele oorsprong van ongeveer 1300 ziekten. Christiane Beerlandt toont ons hoe het ontstaan, de oorsprong van ziekte zich niet afspeelt op het louter stoffelijk-lichamelijke niveau: de kiem, de werkelijke oorzaak waarom men een bepaalde ziekte ontwikkelt, waarom de ene mens wel en de andere niet vatbaar is voor dit of dat virus, bevindt zich op het psycho-emotionele vlak. Begrijpen we dit goed, dan kunnen we de oorzaak opheffen zodat genezing kan plaatsgrijpen.
    De auteur zegt niet: "Mens, neem geen geneesmiddelen, neem geen kruiden, enz.", maar wel: "Of je nu geneest met of zonder hulpmiddelen van buitenaf, het is belangrijk dat je TEGELIJKERTIJD aan jezelf werkt om het onderliggende psycho-emotionele probleem op te lossen". Pas dan kan fundamentele genezing plaatsvinden. Op deze manier kan dit boek bovendien helpen bij de totstandkoming van een soort preventieve geneeskunde op indivueel vlak.

  9. Ik was onder de indruk van dit verhaal . en hoe kwetsbaar iemand
    kan zijn als hij ziek is.
    Ik heb iets soortgelijks meegemaakt in mijn fam . dus kan mij geheel inleven.
    Ook was ik getroffen door de manier waar jou familie er mee omging .
    Het kale hoofd wat je moeder toonden . bijzonder hoor . Sterke top vrouw.
    Je kwetsbaar opstellen dat vereist moed . en kracht.
    We hebben allemaal als mens weleens situaties waar wij kwetsbaar zijn en
    ons open moeten stellen.

    Dank u wel voor dit prachtige artikel ❤️

    Harte groet . Jannie.

  10. Wat een mooie les heb jij je moeder kunnen laten inzien (het was immers de ziekte die het haar leerde) en wat fijn voor jullie dat dit wonder zich heeft mogen voltrekken! Veel geluk!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in