Ziel onderweg naar de aarde
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Wat heb je nodig om naar de aarde te komen?

Meteen als ik deze vraag stel, sta ik in het voor mij zo bekende landschap. Hier ontmoette ik mijn eigen dochter, nog ver voor ze in mijn buik zat, en nog steeds kom ik er met regelmaat. Het landschap is heuvelachtig, groen en weids. Met beekjes en meertjes waarin helder water stroomt. Met bomen in bloei, knoppen aan de takken. Het gras ruikt heerlijk fris en de lucht hangt vol met… tja, hoe zal ik het noemen? Vol met hoop. Liefde. Verwachting. Het landschap noem ik ook wel de Tussenruimte, of… het Land van de Liefde. Het is de sfeer waar zielen zijn, voordat ze als mens incarneren in een lichaam op aarde.Ziel onderweg naar de aarde

Mijn aandacht wordt naar een beekje getrokken. Het is een wild stroompje, met veel stenen in het water die de stroming moeilijker maken. Het water spat alle kanten op. Aan de rand van de beek zie ik een ziel zitten. De ziel laat zich aan mij zien als een meisje van een jaar of zes. Ik loop naar haar toe en ga naast haar zitten. Ze kijkt me aan met grote bruingroene ogen en een blije glimlach. Dan verandert het meisje in een volwassen vrouw, met prachtig goudblond haar in krullen, en sproeten op haar wangen. Ze glimlacht naar me.

Ruimte

“Ik blijf nog heel even hier”, zegt ze, “voordat ik naar mijn ouders kan.”
Ik knik begripvol. “Je hebt mijn gedachten en mijn vraag al geraden!”, zeg ik. De vrouw knikt liefdevol. “Maar…”, ga ik nieuwsgierig verder, “vertel eens, bedoel je: voordat je naar je ouders wílt of voordat je kúnt?” De vrouw kijkt serieus. “Voordat ik kán”, zegt ze dan zacht. “Ik wil het heus heel graag…” ze kijkt me aan met haar mooie heldere ogen. Ik leg mijn hand op haar onderarm. “Hoe komt het dat het nog niet lukt dan?”, vraag ik zachtjes. De vrouw haalt haar schouders op. Ze verandert weer in het meisje.
“Dat komt omdat er nog niet genoeg ruimte is…”, zegt ze fluisterend. “Mijn moeder heeft nog wat dingen te doen voordat ik in haar lichaam kan landen.” Ze veegt een traan van haar wang, staat op en steekt één teen in de beek, om er dan voorzichtig met beide voeten in te stappen.

“Wat voor dingen dan?”, vraag ik vanaf de kant. Het meisje loopt door het water, voorzichtig balancerend tussen de stenen in het water en de stronken van de bomen naast het beekje. “Het heeft te maken met kinderen krijgen…!”, roept ze. Ik kijk haar vragend aan. “Wat bedoel je?, vraag ik. Ik ben gaan staan en leun tegen een boom. Het meisje staat stil en kijkt me serieus aan. “Papa en mama zijn op dit moment zó bezig met het maken van mij, dat ze vergeten dat het gaat om iets anders.”

Plezier maken

Ik haal mijn schouders op. “Om wat dan?”, vraag ik.
“Het gaat om líefde, Marieke!”. Het meisje zegt het vol vuur, met een serieuze blik in haar ogen. “Het maken van een kindje gaat niet alleen over spermacellen die hun weg zoeken en een eitje bevruchten. Het gaat over zoveel méér.” Ik knik. “Ja”, zeg ik, “dat weet ik wel”.
“Mama en papa zijn zo bezig om de dagen te tellen, de weken bij te houden, de eisprong en weet ik veel wat nog meer.” Ze begint te lachen. Ik lach met haar mee. “Maar eigenlijk is er niet veel meer nodig dan dat ze gewoon plezier maken samen! Want als ze plezier maken, komen ze dichterbij mij en ik dichterbij hen.”

“Je bedoelt dat plezier maken hun trilling verhoogt? Of eigenlijk, de ruimte om te landen breder maakt?”, vraag ik. “Ja”, zegt het meisje, “dat bedoel ik, ja. Mijn ouders zitten er zo bovenop, ze zetten de wekker om te vrijen. Dat is jammer, want ik kan alleen maar komen als er gewoon plezier is in het maken van mij.”
“Hebben ze geen plezier dan, als ze de wekker zetten om te vrijen?”, vraag ik. Het meisje schudt haar hoofd van nee. “Nee”, zegt ze. “Want ze weten waaróm de wekker gaat. Ze weten waaróm ze vrijen. Er zit een prestatiedrang achter, een moeten. En moeten, komt vaak voort uit angst. We moeten vrijen want anders missen we ons moment. Dat denken ze. En die gedachte komt voort uit angst.”

Brede rivier

Het meisje knikt naar het water. “Weet je Marieke, zo hoeft het niet te zijn. Juist als ze vrijen omdat ze van elkaar houden en er zin in hebben, is de ruimte om te landen voor mij groter. Breder.” “Dat snap ik”, zeg ik. “Maar wil je zelf eens uitleggen hoe dat zit met die ruimte?” Het meisje knikt. Ze gaat bovenop een steen staan en wijst met haar armen. “Kijk. Dáár, is dit stroompje breed”. Ik kijk, en zie een brede rivier in de verte.

“Hier voor ons, is het nog een beekje met stenen erin. We kunnen pas in een lichaam landen als de trilling van onze toekomstige ouders zó is, dat er genoeg ruimte is om te landen. Kijk, hier in dit beekje kun je niet varen in een boot, toch?” Ik kijk bedenkelijk om me heen en schud van nee. “Dat wordt moeilijk inderdaad”, zeg ik. “Maar dáár kan het wel”, zegt ze wijzend op de grote stroom. “Het is hier nog te vol met blokkades”, legt ze uit. Ze wijst op de stenen. “Daarmee bedoel ik dingen uit het verleden, overtuigingen die er nog zijn maar die ze mogen loslaten. Of emoties die er zijn, die nog niet aangekeken durven te worden. Dingen van vroeger, van dit leven van mijn ouders tot hun vorige levens, die ze niet meer nodig hebben maar er nog wel zijn. Die blokkades liggen nog in de weg.” Ik knik belangstellend. “Als die blokkades weg zijn, wordt dit beekje een rivier. En heeft een boot genoeg ruimte om te varen.”

Blokkades

“Dus als jouw toekomstige ouders nog wat werken aan hun eigen stukken, komt er voor jou ook genoeg ruimte?” “Zo is het”, zegt het meisje. “Maar ik help hen wel hoor!”, roept ze enthousiast. “Ik help hen om de stappen te zetten die ze nog nodig hebben. Ik snap ook wel dat dat heus niet altijd makkelijk is. Daarom ben ik er ook. Ik help mama bijvoorbeeld om haar moeder te vergeven. Ziel onderweg naar de aardeDie was voor haar niet altijd even aanwezig toen mama klein was. En ik help papa om zijn hart te gaan geloven, om te gaan geloven wat hij voelt. Papa is heel gevoelig, hij zal mij later als ik er ben echt héél erg kunnen helpen met de gevoeligheid die ik ook zal hebben.” Het meisje kijkt me blij en trots aan.

Tekens

“En hoe doe je dat dan?, vraag ik, je ouders helpen vanuit deze plek?” Het meisje glimlacht geheimzinnig. “Dat doe ik door naast hen te gaan staan in de energie, en dingen in hun oor te fluisteren. Dat doe ik door hen de radio aan te laten zetten als er een liedje is dat ze moeten horen, als teken. Dat doe ik als ik hen in hun dromen opzoek. Dat doe ik als ze huilen of als ze lachen, als ze praten over mij maar ook als ze hun verdriet proberen weg te stoppen.” Ze kijkt verlangend in de verte, naar de grote rivier voor haar.

“Je wilt graag komen, hé?”, vraag ik. “Ja”, zegt het meisje zacht, “dat wil ik. Heel erg graag. Maar het gebeurt ook hoor. Ik weet dat mama en papa er bijna klaar voor zijn.” “Dus jij hebt niks nodig, behalve dat je ouders plezier gaan maken?” “Ja”, zegt het meisje. “Dat is wat ik nodig heb. Dan komt de rest vanzelf.” Het meisje zakt door haar knieën, en graait met haar handjes in het water. Ze tilt een steen op, en gooit die aan de kant. “Zo”, zegt ze met een grijns. “Na het lezen van dit stukje heeft mama deze niet meer nodig. Zo gemakkelijk kan het soms gaan.” Ze klapt in haar handen en steekt haar armen dan blij in de lucht. “Ik heb er zin in”, roept ze. “Ik heb er écht zin in!”

Ik kijk naar haar en voel liefde en dankbaarheid. “Kom Marieke”, zegt ze, “kom je spelen?” Ik gooi mijn slippers aan de kant en stap het beekje in. “Pak me dan, als je kan!”, roept ze lachend. Ik ren door het water achter haar aan. Dan knuffelen we elkaar. En… kietelen we tot we beiden in het water vallen van het lachen.

vitaal water
vitaal water
vitaal water

14 REACTIES

  1. Echt heel mooi…
    Ik heb een gevoelige vraag… Na 2 prachtige kindjes die ik gezien heb voor conceptie diende zich 3 jaar geleden een 3e ziel aan tijdens een prachtige liefdebedrijving. Heel intens. Het zieltje kwam twijfelend, maar ik kan mij nog herinneren dat ik vol overtuiging heb gezegd dat het welkom was. Ik was zwanger. Zeer blij en 2 blije weken volgden….tot plotseling iets gebeurde….ik voelde zeer sterk dat er iets mis was….ik was een zombie…bleef spugen en was er heilig van overtuigd dat ik niet voor dit kindje zou kunnen zorgen en dood zou gaan Begrijpen doe ik het nog steeds niet, maar na 2,5 verschrikkelijke weken hebben we met zeer veel verdriet besloten om de zwangerschap te beëindigen omdat ik te ziek was zowel lichamelijk als geestelijk om voor mijn 1e 2 kindjes te kunnen zorgen… Terwijl ik echt anti was altijd…daarna voelde ik mij direct weer prima…echt heel bizar en eng. Ik zwoor nooit meer zwanger te willen worden..
    Toch in 2015 kwam er een zeer sterk gevoel in mij….er diende zich weer iemand aan…en ik heb deze zwangerschap met zoveel liefde mogen beleven. Ondanks ook weer zeer ernstige misselijkheid 9 mnd lang kon ik het gewoon aan. Het voelde goed….
    Dit is voor het eerst dat ik dit zo deel…ik hoop geen veroordelingen, alleen duidelijkheid over hoe is dit mogelijk in een gezonde geest….wat is er gebeurd? Waarom koos zij mij uit en koos ik voor haar en gebeurde dit toch? Herkent iemand dit? Is hier meer informatie over bekend? En kan het zijn dat mijn laatste kindje dezelfde is als het 3e kindje?
    Liefs, een spirituele moeder in groei…

  2. Het kan ook zo zijn dat het een spirituele overtuiging is dat we onze ouders uitkiezen. Ingebracht als misleiding. Om ons af te leiden van het ware verhaal. En wellicht ook om het reicarnatie model te ondersteunen, wat misschien ook wel op de schop mag en mag worden hetzien. Omdat het controlesysteem werkbaar hier in deze matrix ervoor zorgt waar je als wezen terechtkomt. En waar je bewustzijn zich aan koppelt.

  3. Prachtig stukje.
    Ook herkenbaar. Als medium beheers ik o.a. het automatisch schrijven.
    2 jaren vóór de verandering in het leven van mijn dochter, had ik voor haar geschreven. En heb ik haar kindje al mogen zien. Ze had toen nog geen partner.
    Het is exact zo gegaan als geschreven is en eind augustus wordt mijn kleinkindje geboren.
    Het zieltje heeft op haar als moeder gewacht én geholpen haar partner te vinden. Ze zijn echt een liefdesstel.

  4. Maar kan het soms ook niet zo zijn dat een ziel in de eerste instantie tot een bepaalde trilling wordt aangetrokken maar vervolgens van gedachte kan veranderen en eigenlijk niet meer wil?
    Wel een mooi en invoelbaar stuk, dank je wel!

  5. Dankjewel Marieke, mijn hart omarmd dit verhaal. En, inderdaad zo herkenbaar: de ruimte van Liefde, of net zoals Rowan zo mooi schrijft, ze wacht op juiste trilling van ‘haar’ toekomstige ouders om op te kunnen resoneren. En omdat je de trilling bent, blijft dit ook zo op de aarde resoneren. Prachtig omschreven!

  6. Ik vind het een prachtig artikel, maar het roept bij mij ook vragen op, zoals; hoe zit het dan met een kind dat ontstaat vanuit een verkrachting bijv.?

    • Wat ik hierin heb ervaren en mogen inzien (en dat is dan ‘mijn’ waarheid nu) is dat het kindje dat als gevolg van een verkrachting op de aarde komt, zich aangetrokken voelde tot een bepaalde trilling (zoals alles doet) en daar ‘in is gestapt’… Om vanuit daar verder te kunnen leren en groeien. Vanuit ons dualistisch oogpunt is dit echt heel moeilijk te verkroppen, het gaat waarschijnlijk te ver voor ons om een verkrachting te zien als net zo’n mooie ‘gateway’ als liefdevolle seks… maar blijkbaar om hoger te kunnen gaan trillen moet je soms even door poortjes van jouw trilling stappen… die maken dat je zelf en met z’n allen weer hoger kunt gaan vibreren.
      Nou ja, dit is dus hoe het momenteel met mij resoneert, misschien ook voor jou!

      • Lieve Rowan, ik had het niet beter kunnen verwoorden… dankjewel! En Saskia, wellicht volgt er hier ook nog eens een stuk dat komt van een ziel die inderdaad andere keuzes maakt… er is zo vreselijk veel over te schrijven dat ik soms niet weet waar te beginnen! Dank voor jullie reactie!

  7. dank je wel, erg herkenbaar dat meisje en de gevoelens die ik heb waarvoor ik naar aarde kwam en mijn ouders uitkoos. ONELOVE,OneHeart,OneSoul,OneMInd

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in