Gegroet medereizigers, Met de passage van de september equinox, gevolgd door een verduisterde volle maan, een zonsverduistering en een ongekende krachtige uitbarsting van verschillende grote zonnevlammen op rij, zijn wij in een nieuwe fase van ons ontwakingsproces terecht gekomen.

door  Jan Willekens

In deze tijdspanne rondom de equinox en de volle maan, uitlopend tot nu, hebben velen onder ons een definitief kantelpunt bereikt. We werden in situaties geplaatst waardoor wij ons ten diepste van onze resterende onvrijheden bewust werden. Of het nu over geld, werk, huis, gezin, partner, relaties in welke vorm dan ook ging… de confrontatie en de gepaard gaande inzichten hierbij, brachten ons tot een duidelijke innerlijke bereidheid van overgave en loslaten.

©martinaphotography
©martinaphotography

De equinox van september was het markeringspunt op de aardse tijdslijn waarin wij uiteindelijk de kanteling in het Christusbewustzijn konden maken. In de daarop volgende maanden… tot de ontknoping van eind maart 2015 zijn wij bezig om onze innerlijke overgave, aan het Christusbewustzijn, in de materie… en ons dagdagelijks leven te integreren en te gaan leven. De laatste helft van oktober werd gekenmerkt door een ongekende zonneactiviteit. Al deze zonnevlammen gericht op de Aarde… zorgden ervoor dat wij volledig ondergedompeld werden in een tsunami van fotonen… of partikeltjes van eenheidslicht. Het zorgt ervoor dat wij in totale bereidheid van loslaten gaan en stoppen met voorwaarden te stellen aan het leven.

Onze lichamen zijn in staat om steeds meer licht op te nemen. De sluier wordt daardoor momenteel voelbaar dunner… de sluier tussen de schijnwerkelijkheid van ons grofstoffelijk lichaam en ons etherische lichtlichaam als eenheidswezen wat wij in wezen zijn. Onze focus wordt daardoor helder en krachtiger. Emotioneel gaan wij niet meer zo sterk op en neer… en als het gebeurt zullen wij veel sneller terug ons middelpunt hervinden. Afgelopen tijd en nog steeds konden we, zeer moe zijn, geradbraakt wakker worden en sterke lichamelijke signalen hebben gekregen… die ons hielpen om diepere inzichten over onszelf te verkrijgen. De diepe vermoeidheid heeft te maken met het aanpassen van het lichaam aan de hogere trillinglevels zodoende dat het ons hervonden ontwakende bewustzijn volledig kan gaan dragen in de tijdspanne die voor ons ligt. Het verkleurde ego is bereid om opzij te stappen en zich volledig over te geven aan de innerlijke leiding van het hart… aangestuurd door ons hoger zelf. Met andere woorden… het lichaam past zich aan om het Christusbewustzijn volledig te gaan integreren.

Na het grootse kantelpunt in tijd en ruimte van eind 2012 werden we in toenemende mate bewuster van onszelf en wat onze taak hier is. De afgelopen twee jaar zijn we steeds minder emotioneel geworden… zijn we minder in verkleuring gegaan… zijn we meer gefocust en in innerlijke overgave gegaan. Emotioneel zal het nu rustiger worden… onze innerlijke helderheid en afstemming zal steeds toenemen en ons leven zal daardoor gemakkelijker verlopen. Wij laten weerstand los en zijn in staat om niet langer voorwaarden aan het leven te stellen… om onze angsten en onzekerheden niet te hoeven voelen. Diep vermoeid van deze afbraak van het ego, zijn we op een punt aangekomen waarin niets meer werkt in het oude 3D speelveld. We zijn verworden tot waarnemers… niet langer deelnemers.

We bevinden ons momenteel tussen 3D en 5D in, we bevinden ons in de overgangszone. Of zoals op een vliegveld in de neutrale transitzone. We zijn net geland van een lange vlucht door zwaarbewolkt gebied met veel turbulentie en weinig helderheid en zicht… en staan nu klaar om in te checken voor een nieuwe vlucht door heldere en open hemelen. Die nieuwe reis die kan enkel geboekt worden vanuit totale overgave aan het hart… aan het innerlijke weten dat waar de vlucht ook heen gaat… ze je steeds zal brengen waar je diepste vervulling is. Je reist zonder bagage, zonder voorbereiding… je ware bewustzijn ‘rijst’ in je op… en je zult “ZIJN WAT JE BENT”. Je hoger zelf… je Christuszelf smelt samen met je lichaamsbewustzijn. Dat wat je nu nog je hoger zelf noemt zul je dan zelf belichamen… je bent terug opgenomen in het hoger weten. Maar we bevinden ons nu nog in de transitzone… die aanvoelt als een leegte waarin onze oude ik niet langer werkzaam is/kan zijn. We hebben deze tussenzone nodig om ons aan te passen… te acclimatiseren vooraleer wij kunnen inchecken voor het nieuwe speelveld van onvoorwaardelijk delen en leven.LiefdeHet innerlijke vertrouwen groeit nu. We dienen dit in alles te gaan leven en toe te passen in elk facet van ons leven.

Angst bestaat niet… het is een aanname… net zoals werk…huis…relatie…geld, onzekerheid een aanname is… een illusie is. Er bestaan geen verkeerde keuzes, er bestaan geen oordelen, goed, slecht en tekorten bestaan niet. Als je er voor kiest kun je ze ervaren… maar het is niet wat je echt bent. Dit is allemaal wat je dacht te zijn. Je weet intussen dat je dit allemaal niet bent. De moeilijkheid hierin voor jou is dat je niet door je omgeving gesteund wordt… eerder wordt in afgewezen… niet begrepen. Begrijp dat je dit voor jezelf geschapen hebt… je hebt het nodig om te kunnen ontwaken.

Wij hebben een kritisch punt bereikt in tijd en ruimte. Wat wij dachten dat eind 2012 zou gebeuren… is nu aan het gebeuren. Toen dachten wij dat de veranderingen ook duidelijk buiten ons waarneembaar zouden zijn. We dienden nog eerst ons eigen transformatieproces aan te gaan. Steeds meer mensen leven in verschillende stadia van ontwaken naast elkaar in dezelfde ruimte. Maar iedereen onder ons die een waarlijk verlangen heeft naar wakker worden… of nog zal ontdekken in zichzelf… zal volledig kunnen ontwaken aan de illusie van deze planeet. Op het level van de ziel heb je echter je eigen tempo hierin bepaald. Daarom ben je nu precies waar je bent. Alles loopt precies zoals bedoeld is om te zijn. Wees nederig… heb geduld en aanvaarding in de weg die je hebt gekozen. Niets is meer- of minderwaardig… alles is onvoorwaardelijk gelijkwaardig. Enkel je eigen innerlijke verkleuring kan je een gevoel van afgescheidenheid laten voelen. Waar je ook staat in je proces… wees trots op jezelf wat je al getransformeerd hebt. Ga niet vergelijken… vergelijken doe je vanuit onzekerheid en zorgt voor afgescheidenheid. Iedereen dient te onthechten aan zijn conditioneringen en onvrijheden… daarin zijn wij allen gelijkwaardig. Diegenen die voor jou lopen zijn daar doorheen gereisd waarmee jij nu aan het worstelen bent. Zij die achter jou lopen zijn aan het worstelen met zaken die jij al getransformeerd hebt. Elke uitdaging die jij voor jezelf meestert zorgt ervoor dat het voor diegenen die achter jou lopen, gemakkelijker zal zijn om te transformeren. Iedereen ontwaakt op zijn eigen tempo… en dit tempo is een les op zich :o).altijd liefde

Voor diegenen die helemaal vooraan in het ontwakingsproces lopen… zij die door ervaring, weten en/of herinneren hoe het nieuwe veld van onvoorwaardelijkheid is… en zal zijn. Beseffen hoe dramatisch het nieuwe speelveld met het oude 3D veld verschilt. Zij weten dat er geen afgescheidenheid zal bestaan. Alles zal als eenheid ervaren worden. Zij beseffen ook dat dit in de eerste plaats een innerlijke staat van ‘zijn’ is, levend in een uiterlijke 3D wereld in een chaotisch veranderingsproces. Zij worden momenteel geactiveerd in dit Christusbewustzijn. Het maakt dat zij momenteel deze innerlijke verschuiving in zichzelf voelen. Zij laten los en laten zich, zonder nog langer voorwaarden te stellen aan het leven, meevoeren… naar daar waar zij bedoeld zijn om te zijn. En worden daardoor nog meer tot waarnemers. Zij hebben rust gevonden in zichzelf. De diepe wond van eenzaamheid en afgescheidenheid kan nog gevoeld worden… maar verkleurd hen niet langer in een dwangmatig reiken naar de anderen om hen heen. Het maakt dat zij nog meer lijken te vervreemden voor de anderen om hen heen die dit innerlijk proces niet begrijpen. Zij zijn niet in staat het oude spel nog langer mee te spelen.

Sinds ik eind 2009… begin 2010 de sprong uit ons maatschappelijk systeem diende te maken, realiseer ik mij in toenemende mate dat mijn innerlijke en uiterlijke wereld hand in hand lopen met de tsunamigolf van ontwaken in eenheid als mensheid.    Als ik hierop terug kijk heb ik geen keuze gehad in deze ontwikkelingen… zou ik ook geen andere keuzes gemaakt kunnen hebben. Ik heb onvoorwaardelijk leren leven vanuit de sturing van mijn hart… bewust mijn angsten aangegaan. Wat de gevolgen ook zouden zijn van die beslissing die ik vanuit het hart voelde… ik wist dat ik steeds weer zou worden opgevangen door het leven… door mijzelf… omdat ik dit als nieuwe waarheid over mijzelf aannam… en het leven, AL DAT IS, dit met mijzelf bevestigde.

Eenheid leven, is leven zonder voorwaarden, zonder controle… is leven vanuit overgave en bereidheid van loslaten.

Het is vertrouwen dat tot een weten verwordt… dat tot ‘zijn’ verwordt.

Ik vind mij momenteel terug in totale vrijheid met mijzelf. Er is niets buiten mijzelf dat in welke zin dan ook controle of macht kan uitoefenen op mij. Ik heb daarvoor alles wat ik dacht te zijn in de buitenwereld losgelaten. Geen vast huis, geen vast inkomen of uitkering, geen relatiepartner… geen enkele uiterlijke zekerheid meer waar ik mij kan aan vast klampen. Ik ben als een zaadpluis die zich door de stromingen van het leven laat meevoeren naar die plek waar ik bedoeld ben om te zijn.

Enkele jaren heb ik gratis in een huisje in het groen mogen wonen. Echter… op de dag van de maart equinox, van 2014, diende ik het huisje te verlaten en kwam ik in een caravan terecht. Het was een kleine caravan en er was geen privacy. Ik ervoer weerstand maar wist dat ik geen keuze had. Ik heb er tot begin december in gewoond met een buitentoilet en douche die ik dagelijks gebruikte. Ik ervoer het douchen telkens weer als verkwikkend… het lichaam went aan buitenlucht :o). Ik leerde om meer nederig te zijn en verder los te komen van hoe de buitenwereld naar mij keek. Ik ben in deze periode steeds in mijn kracht gebleven. Ik wist dat het klopte… ging daardoor niet in slachtofferschap… en ging elke uitdaging bewust aan… waardoor er innerlijke groei plaatsvond. Ik ervoer geen tekorten en heb geen kou geleden. De buitenwereld reageerde met extra voedselpakketten, angsten… om ook het zelfde pad te gaan als ik loop, en met enkele aanbiedingen om de winter door te brengen… maar die ik niet kon aannemen omdat de verbinding niet klopte naar mijn gevoel.

Heel deze ervaring heeft mij op een punt gebracht waar ik enkel nog een keuze maak vanuit echte verbinding. Ook al betekende dit voor mij… de bereidheid om de winter in te gaan met de caravan. Terwijl ik wist dat dit een niet zo fijne ervaring zou gaan worden.

Mijn uiterlijke wereld werd samen afgebroken met mijn innerlijke wereld. Het ‘ik’, het verkleurde ego, diende vrij te komen van uiterlijke zekerheden en gehechtheden. In de buitenwereld was ik ook verstorven aan zekerheden en gehechtheden.          Ik realiseerde mij dat ik vrij ben… echt vrij… en niets of niemand nog zeggenschap over mij heeft. En dit enkel omdat ik enkel en alleen nog onvoorwaardelijk handel vanuit dat waar ik verbinding in voel… echte verbinding vanuit het hart. Op dat uiterste punt van samentrekken zowel innerlijk als uiterlijk… besefte ik dat het zich daarna weer zou openen… maar dan enkel vanuit onvoorwaardelijke liefde voor mijzelf.

Als het ego met zijn angsten en voorwaarden voldoende is afgebroken… dan ligt de weg klaar voor de volgende stap. De weg van onvoorwaardelijke verbinding… gemaakt vanuit het innerlijke weten dat het leven je steeds daar zal brengen voor het hoogste goed van jezelf en het leven om je heen. Het leven gaat over verbinden… het leven kan en wil in feite enkel maar verbinden. Maar onze angsten en voorwaarden staan dit in de weg.

Na deze periode van intens samentrekken in mijn leven ben ik nu in een vorm van CO-housing gestapt. Ik ben voldoende afgebroken om deze stap te kunnen zetten in mijn leven. Mijn omgeving is niet langer bedreigend… en ik kan in elke situatie mijzelf zijn met respect en liefde voor de ander.

Je kunt enkel Liefde voor de ander voelen als je uit hun drama’s blijft. Dus dien je je eigen drama’s of verkleuringen helemaal aan te gaan. Je bent van deelnemer verworden tot waarnemer. Maar wanneer je volledige waarnemer bent geworden… dan is de volgende stap verbinden en wordt je een verbinder.

Omdat wij massaal gaan ontwaken zul je je met diegenen gaan samentrekken die hun eigen verbinding ook terug gemeesterd hebben. Met hen zal je een nieuwe werkelijkheid gaan leven vanuit eenheid. In het 3D veld zul je een waarnemer blijven vanuit verbinding met jezelf. Om met andere ontwaakten een leven te gaan delen vanuit een 5D veld geënt op een steeds sneller veranderend 3D veld.

Dit is waarvoor je hier bent in dit leven…’te ZIJN wat je BENT’!

2015 zal voor velen een bijzonder jaar worden van thuiskomen in jezelf. De energie veranderd momenteel merkbaar naar terug openen en verbinden. De winterzomerwende van 21 december was een krachtig energetisch moment van loslaten van oude patronen. De nieuwe maan die hier mee samenviel luidde een voelbaar nieuw begin in.

Menige onder ons zijn net door een zware karmische les heengereisd… anderen beseffen hoe een ontknoping van een belangrijke levensles in dit jaar 2015 zich gaat ontvouwen. Ga deze laatste beproevingen aan vanuit een innerlijk vertrouwen… dat je steeds zult worden opgevangen. Volledig dient te versterven aan uiterlijke afhankelijkheid/veiligheid. Angst zorgt voor verwarring en leidt naar afgescheidenheid en een dwangmatig verlangen van controle in je uiterlijke wereld.

Jij bent niet je lichaam, je bent niet je huis/geld, je bent niet je partner, kind, ouder of wat dan ook waar je je tracht aan vast te klampen. Je bent een wezen van eenheidslicht in een menselijk ervarings-voertuig. Je speelt verstoppertje met jezelf. Jij bent echt… het grofstoffelijke lichaam en de materie is ook echt. Maar door de grofstoffelijke trilling ben je in verwarring geraakt en ben je gaan geloven dat je je innerlijke vervulling buiten je dient te zoeken om je heel en één te voelen. Hoe kan dit nu buiten jezelf zijn als je het altijd al geweest bent?

Het spel kan nu worden uitgespeeld lieverds… de illusie van het buiten jezelf zoeken kan worden beëindigd. Dit is de enige illusie die er is… buiten jezelf naar zekerheden zoeken. Stop er mee. Stop met vastklampen aan spulletjes en medereizigers. Je houdt jezelf en de anderen om je heen gevangen in het web van illusie. De weg terug naar eenheid met jezelf is de weg van onvoorwaardelijk handelen van leven uit het hart… wat het je ook kost. Stop met voorwaarden en controle te handhaven in je leven. Geef grenzen aan, vanuit respect voor jezelf en de anderen om je heen. Besef dat alles in je leven jouw schepping is… of je dit nu fijn vind of niet… alles is jouw creatie. Niemand kan jou pijn doen, niets kan jou tot armoede dwingen. Je bent het steeds zelf. Verander hoe je kijkt naar jezelf en je verandert je buitenwereld.

Dat wat ons geschapen heeft… ‘AL DAT IS’ kijkt met onvoorwaardelijke liefde naar zijn schepping… en schenkt ons steeds onvoorwaardelijk wat wij als waarheid over onszelf aannemen. Elke keuze wordt gerespecteerd zonder voorbehoud… zonder ingrijpen om ons tegen onszelf te beschermen. ‘AL DAT IS’ is enkel en alleen onvoorwaardelijk waarnemend bewustzijn. Indien wij onze angsten/illusies loslaten worden wij ook weer dit waarnemend bewustzijn… zonder in te grijpen in de levens van de anderen om ons heen… zonder angsten om onze eigen bestaanszekerheid. Want op dat punt beseffen wij dat alles perfect is zoals het is. Iedere ziel volgt zijn eigen pad en dit op eigen kracht… net zoals jij dit voor jezelf doet.beautiful-mooi

Weet dat ieder zijn eigen unieke pad gaat. Weet dat je dit pad voor jezelf hebt gekozen. Het enige dat je dient te doen is de illusie…de onwaarheid die je over jezelf hebt aangenomen af te leggen en te vertrouwen op dat wat je werkelijk bent. Enkel je angsten houden je van je eenheidslicht-herkenning verwijderd.

Eer jezelf… eer je broeder en zuster. Wees je bewust van je intenties, afhankelijkheden, irritaties, onzekerheden, manipulaties. Let op lichaamstaal. Spreek je mentaal of vanuit het hart? Ben jij steeds aan het woord of is er een echt luisteren en delen met elkaar? Van waaruit zoek je anderen op… eenzaamheid, verplichting, verbinding…

Hoe ga je met geld en goederen om… krampachtig of open en gemakkelijk? Kun je ontvangen… of ben je steeds aan het geven? Kun je de dingen laten zoals ze zijn… of voel je een drang om ze naar je hand te zetten? Vind je de wereld bedreigend of is het een veilige plaats? Durf je jezelf te zijn of cijfer je jezelf weg?

Durf je onvoorwaardelijk jezelf te zijn?

Herinner je afkomst sterrenzaad… herinner je ware aard… en straal.

Een heerlijk thuiskomend 2015!

44 REACTIES

  1. Wat een prachtig artikel Jan! <3
    We herkennen daar veel van als zijnde ook onze ervaring. We hebben het dan ook op onze blog geplaatst (uiteraard met bronvermelding maar dat spreekt voor zichzelf).
    We raakten onderling in gesprek naar aanleiding van jouw verhaal. We zouden heel graag rechtstreeks contact met je willen hebben Jan. Omdat jouw verhaal zo aansluit bij het onze, hoewel onze verhalen ook weer onderling verschillen. Omdat het fijn is om uit te wisselen en we met velen aan het zoeken zijn hoe we praktisch handen en voeten kunnen geven aan nieuwe manieren van leven. We hebben Gordon gevraagd of hij ons verzoek aan je zou willen overbrengen maar hij antwoordde dat hij geen contactgegevens van jou heeft. Daarom deze reactie onder jouw artikel. We hopen dat je dit leest en we horen graag of jij open staat voor contact met ons. warme hartegroet, Janneke Iris en Lilian

  2. “Zijn wat je bent”.

    Mijn inziens behoef je daar niets voor te doen.

    Zijn wat je bent is niet bezig met zichzelf, sterker nog er is geen jezelf in zijn wat je bent.

    Zoals bv in het hart geen jezelf hoeft te zitten om het bloed door het lichaam te pompen.

    Zo zit er in zijn wat je bent ook niet iets wat hoeft te regelen/controleren/streven naar zijn wat je bent.

    M.a.w. je behoeft daar geen moeite voor te doen.

    Als kind deed je ook geen moeite om te zijn wat je bent.

    Zijn wat je bent heeft niets met ego-energie van doen.

    Ego-energie is enkel bezig met zichzelf, het wil zich prettig, gewenst, voldaan, blij, ontspannen, veilig voelen.

    Niets mis mee maar dat heeft niets met ‘zijn wat je bent’ van doen.

    Je kunt pas zijn wat je bent als je dat verschil duidelijk ziet/herkent.

    99,99% der mensheid is bezig de verlangens van de ego-energie (ikke-ikke/verdedigingsmechanismes/comfortzone) te stillen en gaan voorbij aan wat ze werkelijk zijn.

    Die verlangens zijn van het kleine kind en de daardoor ontstane beschermingsmechanismes in ons en die weerhouden ons om de werkelijkheid waar te nemen en zodoende te zijn wat je bent.

  3. “Voor diegenen die helemaal vooraan in het ontwakingsproces lopen… zij die door ervaring, weten en/of herinneren hoe het nieuwe veld van onvoorwaardelijkheid is… en zal zijn. Beseffen hoe dramatisch het nieuwe speelveld met het oude 3D veld verschilt”.

    dit is een quote uit het verhaal hierboven. Ik herken veel in dit verhaal en als ik de reacties lees, ben ik zeker niet de enige. Maar ik vraag me af, hoe weet je nu of je helemaal vooraan loopt in het ontwakingsproces.

    • Erica,
      Dat “vooraan lopen” is maar betrekkelijk. Er lopen altijd mensen/zielen achter je, en mensen/zielen voor je in het proces.

      🙂

      Groet van Lia

  4. @Lenny,

    Hallo Lenny

    Het is misschien een schrale troost voor je
    Maar ik ben ook altijd ontzettend gepest op school.
    Ik had altijd pijn in mijn buik tijdens mijn jeugd.
    En voelden een diep verdriet al die jaren.
    Nu begrijp ik dat kinderen elkaar vaak copieren, en
    Ik weet nu ook dat er een aantal bij zaten die het thuis
    Ontzettend moeilijk hadden.
    Al met al heeft het mij toen ontzettend onzeker gemaakt
    En ik deed erg mijn best om maar aardig te worden gevonden.
    Opeens begon ik toch te beseffen dat men mij maar moest nemen
    Zoals ik was . Ik was wel wat ouder toen hoor.
    Het ging stukken beter en ik kreeg fijne vriendschappen.
    Ik denk er gerust nog wel eens aan , maar denk dan ze wisten niet beter
    Het lag niet aan mij.
    Ik denk Lenny dat het bij jou ook zo is geweest, kinderen zijn hard
    en apen elkaar na om bij de groep te horen.
    Ze zijn meestal zelf ook reuze onzeker . echt geloof me.

    ❤ fijne dag Jannie. ❤

    • @Jannie, over dat pestverleden heb ik al heel wat geheeld en inzichten over gekregen hoor. Mijn omslag in slachtoffer voelen kwam voor mij in 2002 toen ik het boek Niet morgen maar nu las, van Wayne Deyer. Dat je zelf je leven creeert, hoe onbewust ook. Ik gaf altijd de pesters de schuld maar omdat ik onzekerheid uitstraalde was ik juist het mikpunt. Het begint altijd bij jezelf. Zodra je in jezelf gelooft trek je ook andere mensen aan. Ik heb gelukkig ook veel goede vriendinnen nu 🙂 Alleen het is best hardnekkig in mijn systeem blijkbaar, het automatisme wat ik toen opgebouwd heb.. I

      • Ha Lenny,
        Tja, die hardnekkigheid van gedachtekracht. Negatieve gedachten steeds weer omzetten in positieve gedachten.
        Dan krijgt het negatieve op den duur geen voeding meer.

        Goed boek trouwens van Wayne Dyer.

        Je bent een mooi mens, Lenny! 🙂

        • @Lia, er zijn niet altijd gedachten die eraan vooraf gaan. Emoties ploppen ineens op als reactie zonder dat ik erover nadenk van tevoren. Zit opgeslagen in mijn systeem als ik getriggerd word door iets wat op een oude situatie lijkt. En inderdaad zijn dan andere, positieve of realistische, gedachten goed om dit patroon om te zetten. Daarom reageerde ik in mijn voorbeeld ‘het doet me niks, het is zoals het is’ om ook mezelf toe te spreken. Maar dit werkt dus niet op deze manier want dan ontken je je eigen gevoel 😉

  5. Heel goed Lenny , dat je zo gereageerd heb.
    De mensen die jou niet uitgenodigd hebben
    Zijn jou niet waard, je bent waarschijnlijk
    Veel te aardig.
    Laat ze maar lekker feesten, en maak je er
    Niet te druk om.
    Nu weet je in ieder geval hoe je er voor sta.
    natuurlijk ben je teleurgesteld maar ach
    feestjes genoeg met mensen die je graag uitnodigen
    Zeker weten. komt goed.
    Groetjes Jannie.

    • @Jannie, ja da’s misschien ook wel zo, dan zullen ze wel iets aan mij voelen wat niet aansluit bij hun energie. Maar waar het mij meer om ging, is de emotie die ik voelde toen ik de teleurstelling voelde. Misschien ken je dat ook wel, als je in een gezelschap bent en je voelt je emotioneel terwijl de rest normaal aan het praten is of vrolijk is. Als je teleurstelling of verdriet voelt als reactie op een vraag of mededeling, dus je voelt dit, maar je weet niet hoe je dit naar buiten moet brengen. De sfeer is er niet naar dus je wilt erover heen stappen. Maar dan doe je je dus anders voor dan je je voelt. En dat voelt niet okay! Dus wat dan te doen. Als je reageert vanuit die emotie, kan het zijn dat ’t er kinderachtig uitkomt of ongecontroleerd, niet volwassen. Snap je wat ik bedoel?

      • heey lieve Lenny,

        Ik snap wat je bedoelt!

        Ik ben iemand die het eruit gooit…zonder over na te denken…..

        Stom? Impulsief?…..ach, lekker belangrijk!
        En ja je krijgt verschillende reacties en dat is prima.
        Het gaat om jou en niet om hun.

        Ik heb dit ook wel eens mee gemaakt in een groep, op een verjaardag om precies te zijn 🙂 🙂

        In eerste instantie reageerde ik idd ook uit het gewonde kind in mij. Even later kon ik ook zeggen dat het mijn verdriet was en dat het meer over mij zei dan over diegene die mij op dat moment raakte. ik was wel opgelucht achteraf en voelde me een soort van bevrijd 🙂

        Wat ik ook merk b.v. bij mijn kinderen als er een emotie bij mij loskomt dat ik het er gewoon laat zijn en benoem het dan ook aan mijn kinderen dat ik verdrietig of boos ben en weet je ik zie aan hun reacties dat ze het waarderen….omdat ik laat zien wat er in mij omgaat en dat het er ook mag zijn. Dat laatste vertel ik hun ook en zeg hun ook dat emoties er mogen zijn…..dat het alles zegt over jezelf..nooit wat over de ander die laat het je op dat moment dan alleen zien dat die pijn in je speelt….mooi toch 🙂

        M.A.W. als je laat zien wat je voelt en in deze het wel bij jezelf houd( dat het wel jou gevoel is, niet bij de ander neerlegt) dan is het n.m.i. altijd prima om je emoties gewoon te uiten.

        Maar goed dat vind ik dan he……wie ben ik 🙂
        Uiteindelijk gaat het natuurlijk om wat voor jou goed voelt!

        veel succes in ieder geval!!!

        dikke knuffel sabine

        • @sabine, dank voor je mooie reactie. Het is ook zo’n automatisme om gewoon maar door te gaan met sterk overkomen. Komt ook omdat ik mijn hele schooltijd gepest ben en toen ook vaak deed alsof het me niet raakte, zelfs glimlachen terwijl ik vanbinnen huilde.. Nu ik 41 ben wordt het toch eens tijd dat ik ga experimenteren met zeggrn wat ik werkelijk voel..

      • @Lenny,

        Goeden avond Lenny

        Ik heb er nog eens over na gedacht en Lenny
        En ik denk dat ik het er toch uit zou gooien .
        Wie bepaald of het kinderachtig gedrag is .
        En / of je wolwassen overkom.
        Ik weet best dat emoties soms moeilijk zijn
        Maar het zijn jou emotie ’s , en jij bepaal wat je er mee doet.
        Ik zou gewoon bij mijzelf blijven
        Misschien makkelijk gezegd Lenny.
        We zijn allemaal andere mensen met verschillende
        Manieren van omgang.
        Daarom is het vaak moeilijk dat soort situatie’s .
        Ik hoop dat een van de mensen wat voor jou heeft kunnen
        Betekenen.
        Het is best moeilijk je in een ander te moeten verplaatsen.

        Fijne avond Lenny .
        Groeten Jannie.

  6. Wat een mooi en waar verhaal… Ik merk ook dat veel ‘oude’ gewoontes en overtuigingen mij willen verlaten.. Waar ik nog wel mee worstel is mijn innerlijke gekwetste kind. Ik heb er al zoveel mee geoefend en losgelaten maar ineens voel ik dan toch weer die emoties, hoezeer ik ook wil denken/voelen dat ik vanuit deze emotie niet hoef te reageren. Een recent voorbeeld: hier in de buurt wordt een feest georganiseerd door mensen die ik vaak tegenkom met uitgaan. Ik hoorde dit via andere vrienden van mij. En ik ben niet uitgenodigd. Een hevig gevoel van teleurstelling en verdriet kwam in me op. Omdat ik weet dat ik mijn emoties niet ben en niet meer vanuit die emotie hoef te reageren, zei ik heel stoer dat het me niks doet, dat het is zoals het is. Maar ik kreeg van een vriendin terug dat ze mijn verdriet zag. Dus verbergen gaat niet. Maar wat moet ik dan in zo’n situatie? Je kunt toch niet als een klein kind staan pruilen dat je er ook graag bij had willen zijn? Ik was op dat moment namelijk in een groep volwassen vrienden. Kan iemand hier op reageren? Wat doen jullie als dit soort emoties opkomen temidden van anderen?

    • Ha Lenny,

      Als ik je zo lees, ben je heel goed in staat om naar je emoties te kijken.
      Je voelde je afgewezen? Of achtergesteld bij de rest?
      Heb je wel gevraagd waarom jij niet werd uitgenodigd?
      Je mag toch best vertellen dat je het jammer/verdrietig vond. Dat is niet hetzelfde als pruilen, hoor.

      Misschien krijg je een heel ander antwoord terug dan wanneer je stoer doet? Misschien ook heb je het idee stoer te moeten doen, omdat de groep dit gedrag van jou verwacht?

      En ach, naast een innerlijk kind zit er in ieder mens een hoger Zelf (als meester, vader/ moeder en volwassen deel).
      Op hem/haar kun je afstemmen voor wijze raad. Volgens mij wil dat hoger Zelf best graag tegen het kindje spreken.
      🙂

      Groet van Lia

      • @Lia, dank voor je reactie. Ja, ik voelde me inderdaad achtergesteld, niet erbij horend. Ik heb het later nog gevraagd aan de organisator, hij zei dat ze maar een beperkte ruimte hebben en een beperkt aantal uitgenodigd hebben. Maar daar gaat het mij nu niet om, het gaat erom wat te doen als je zo’n emotie voelt temidden van anderen. Dus misschien mag ik eens oefenen met uitspreken wat ik voel. Maar goed, als je dus middenin dit gevoel zit, kan uitspreken wel kinderachtig overkomen omdat je vanuit die emotie spreekt. Als je wat meer afstand kunt houden, komt het er volwassener uit denk ik..

        • Hoi Lenny,
          Dat het om beperkte ruimte ging geeft in ieder geval aan dat je niet achtergesteld werd.

          Verder denk ik dat je inderdaad mag uitspreken wat je voelt. Dat je dat niet op het emotionele moment zelf wil doen, vind ik te prijzen, hoor. Kies gewoon een ander moment, als je het rustiger kan vertellen en meer afstand hebt genomen.

          Misschien zit je er mee hoe je op de omgeving overkomt. En dan zeg ik: wees gewoon je zelf. Als je een keer ontploft, is’t ook geen ramp.

          Probeer wel uit te zoeken waar dat gevoel achtergesteld te worden vandaan komt (voor zover je het niet weet). Blijkbaar is dat gevoel lang niet altijd terecht. Doe je jezelf meer verdriet dan nodig is.

          • @Lia, ben al zo’n 12 jaar bezig met spirituele ontwikkeling dus ik weet wel waar die gevoelens vandaan komen. Maar hoe het te uiten blijft een punt van aandacht bij mij..

            • Lenny,

              Ja, je komt vrij bewust en serieus op mij over.

              Maar waarom is het uiten een punt? Is er angst om je te uiten? Misschien zoek je bevestiging, Is het moeilijk om je eigen aard te laten zien of je kwetsbaarheid? Ben je bang voor kritiek? Ik noem maar een paar dingen.

              Punt is dat je er zelf achter moet komen, maar dat begrijp je zelf ook wel.

              Ik denk ook dat het in feite weinig zin heeft om te weten hoe een ander er mee om gaat. Je moet daarin je eigen “manier” vinden.

              Maar OK, als ik het mag zeggen dan zou het toch zijn: vergelijk je niet met de ander. Wees gewoon je zelf. Wees spontaan, zonder tussenkomst van een beredenerend denken die oordeelt of je reacties goed of kwaad zijn.

    • @Lenny,
      Hoi Lenny,

      Voor mij is het belangrijk om me ervan bewust zijn dat het niet nodig is om bevestiging te zoeken bij anderen. In plaats daarvan probeer ik naar binnen te keren en te kijken waar de pijn vandaan komt, zonder daar een oordeel over te vellen en zonder te willen dat het anders is.

      Geen instant oplossing, maar heel langzaam begint oude pijn plaats te maken voor een gevoel van zuiverheid en eigen kracht. En dat wens ik jou ook toe.

      Groetjes,
      Marjolein.

      • @Marjolein, dank voor je reactie. En wat zeg of doe je dan in zo’n situatie als je dat voelt temidden van een groep mensen? Terugtrekken, zwijgen of toch iets uitspreken?

        • @Lenny,
          Hoi Lenny,

          Daarop heb ik geen antwoord, ik heb me al lang geleden teruggetrokken uit de meeste situaties waarin ik met groepen mensen te maken had. Dat past niet meer bij me.

          Uitspreken lijkt me niet handig, als je je zo kwetsbaar voelt. Ik acht de kans heel klein dat er gereageerd wordt op een manier waar jij je beter door gaat voelen. Dat is ook wat ik bedoel met niet langer bevestiging zoeken bij anderen.

          Groetjes,
          Marjolein.

    • @Lenny, nou ik zou beginnen door eerst gewoon je eigen emoties en gevoel zo te ervaren zoals het is. Dus als je teleurgesteld bent of gepaseerd voelt (nou ja vul maar in) dan is dat wat er is en dan is dat wat je voelt of ervaart. En waarom zou dat niet mogen? Ik zie niet in wat daar mis mee is en waarom zou je dat ook niet gewoon mogen uiten, in de zin van gewoon benoemen. Ik bedoel niet er een drama van maken, maar gewoon in jezelf ervaren, en ja als dat zo uitkomt ook benoemen.

      Hoe harder je je best doet dat het anders zou moeten zijn, hoe meer het zich op zal dringen. Mijn ervaring is dat wij ons gevoel helemaal niet regelen, en dat we daar helemaal geen controle over hebben en ook de zgn. negatieve gevoelens vertellen ons ook iets. Ga het contact ermee aan, ervaar het, ben ermee en ja meer is er niet. Je best doen in loslaten etc is totaal verspilde moeite, je best doen in loslaten ervaar ik weer als een vorm van vasthouden een vorm van controle, dat het anders zou moeten zijn dan het is.

      • @harma, als aanvulling nog, ik bedoel niet perse je emoties er maar te pas en te onpas uitgooien en je gevoel laten zien aan een ander, als iemand dat bij mij doet gooi ik het net zo hard weer terug. Ik bedoel meer in jezelf ervaren, in jezelf de verbinding ermee aangaan, wat raakt je zo diep, en soms er op een andere manier uiting aangeven, de een schrijft, de ander tekent, weer een ander schildert. Als je dit soort dingen overkomt zegt dat vaak ook iets over wat in jezelf speelt, buiten is een spiegel van binnen. En soms kan woede eruit gooien wel opluchten, maar ja zelf merk ik, het lost niks op, het laadt soms alleen maar meer op.

    • @Lenny, in jouw voorbeeld heb je gedaan wat je gedaan hebt, is er gebeurd wat er gebeurd is.

      Heb je daar problemen mee?

      M.a.w. wat is het probleem.

      • @Aart, tuurlijk is het wat het is en is dit gebeurd zoals het moest gaan. Maar ik kom dit zo vaak tegen dat ik benieuwd was hoe anderen dit doen. Maar ‘gewoon’ je echtheid laten zien in gezelschap is wel het beste. Als iets me kwetst dus niet stoer zeggen dat het me niks doet of zgn lachen. Heel diep raakt het iets uit mijn kindertijd toen ik zo’n 15 jaar gepest was op school en ook zo reageerde. Ik ben namelijk ook bang dat de emotie een eigen leven gaat leiden als ik die uit vanuit ‘mijn kind’. Sta je helemaal voor lul in een groep.

        • @Lenny, in mijn beleving word jij als volwassene niet gekwetst.

          Oude nog aanwezige energie van een ervaring als kind voelt zich gekwetst, toch.

          Als je dat duidelijk ziet/voelt en jij als volwassene blijft kijken naar wat er zich in je plaats vindt, wat kan je als volwassene dan gebeuren.

          Als je een emotie kunt wegdrukken dan lijkt het me sterk dat die emotie een eigen leven gaat leiden.

          Die vastzittende emotie/ervaring van toen wil er gewoon uit en ook al zal dat heftig (als dat al zo is) gebeuren jij als volwassene (dat ben je NU) komt altijd weer aan het roer van je leven te staan.

          Voor plasser staan doe je nooit.

          Dat kan wel zo voelen maar dat gevoel komt ook vanuit de kindertijd.

          Ook al zegt bv een hele groep; jij staat voor mannelijke urine afvoerbuis dan zegt dat enkel iets over hun, over hun bewustzijnsnivo.

          En stel dat zo`n groep al zo zou reageren dan zit er in hun veel meer oud zeer/kinderpoep dan bij jou.

          Je zou je dan bv ook af kunnen vragen hoor ik dan nog wel bij zo`n groep.

          Maar ik wijd nu veel te veel uit.

          Lijkt me alleen maar goed dat maskers (stoer doen, etc) verdwijnen, Jan zou zeggen; dan pas kun je zijn wat je bent.

          • @Aart, ja da’s waar, het bewustzijn dat het pijn uit de kindertijd is, is er. Dus als volwassene heb ik dat wel op een rijtje. En er zijn genoeg mensen die vanuit een kindemotie reageren en dit niet bewust hebben. Denken dat zij dat NU zijn. Zo gaan veel relaties ook kapot overigens. En ik vind het lastig, ook al weet mijn volwassen ik dat het een oude pijn is, om in de situatie dan toch die emotie te uiten. Want als je helemaal in dat moment zit en je reageert als een kind, dan ga ik voor mijn gevoel een stap terug, met al mijn ‘wijsheid’ over hoe het zit bij mij. En het zegt iets over de anderen om het kinderachtig te vinden, maar ook voor mezelf, want ‘hoever’ ben ik dan helemaal als ik er niet als volwassene mee kan dealen? Maar goed, het is wel iets om mee te experimenteren 😉

            • @Lenny, mijn inziens ben je juist een stap verder als je als volwassene er kan laten zijn wat er aan pijn uit de kindertijd nog zit.

              Het zit er nu eenmaal en dat is bij 99,9999% der mensheid, enkel 99,99% is zich daar nog niet van bewust en beheerst hun leven.

              Wat FIJN dat jij je er wel van bewust bent en op de 1 of andere manier die pijn uit de kindertijd onder ogen kan komen en zo uit je systeem kunt laten verdwijnen.

              Waarschijnlijk hoort bij dat dealen als volwassene ook dat op een bepaalde manier uiten van pijn uit de kindertijd.

              Ach, wat aanvoelt als een stap terug is een stap vooruit als je je omdraait.

              Nou als dat geen wijsheid is, van die van mij moeten we het in ieder geval niet hebben.

              Veel plezier met experimenteren Lenny, laat de boel maar zachtjes knallen/aanwezig zijn.

        • OK Lenny,
          Je schrijft hoe meer verzet tegen emotie, hoe langer het in stand wordt gehouden.
          Uit je andere reacties maak ik op, dat jouw verzet te maken heeft met:
          1.
          angst dat emotie een eigen leven gaat leiden.
          2.
          dat je voor lul komt te staan (angst, schaamte, afgaan??).
          3.
          Is er natuurlijk het nare gevoel van gekwetst worden of de angst ervoor.

          Misschien zou je dan deze 3 specifieke emoties los moeten laten, er geen verzet tegen plegen en eens kijken wat er met jou gebeurt als je het volledig toelaat/accepteert. Zo van het is helemaal OK wat er boven komt, er is niets om angstig voor te zijn.
          🙂

          Sterkte ermee, Lenny

          • @Lia, dank je wel voor deze uiteenzetting 🙂 Hoe meer ik het erover heb hier, hoe meer ik eigenlijk ga denken wat heb ik eigenlijk te verliezen 😉 Dus ik ga ermee aan de slag!

  7. Beste Jan, veel van wat je schrijft is precies dat wat ik doorleef. Al heb ik nog wel het verlangen in eenheid samen te leven met haar die mijn hart beroerd, maar de tweestrijd in mij is tot eenvoudig manoevreren geworden en ik laat wat komt mij toevallen. Helemaal nadat ik in één ruk je mooie verhaal heb mogen lezen voel ik dat mijn pad dat geeft wat mij toekomt. Bedankt!

  8. Met een grote verwondering heb ik je woorden gelezen Jan en kon ik je voelen. Ik ben op weg en vraag me af of je met me mee wilt lopen als steuntje in de rug? Als ik het mag ontvangen komt het.

    Van hart tot hart, Joke.

  9. Beste Jan, ook ik heb ademloos het artikel gelezen…..ik herken mezelf er zo in! Ook ik heb de transformatie ondergaan met vallen en opstaan en voel nu ook zo sterk dat het leven vanuit de Christusenergie dmv hartcommunicatie mijn pad is.
    Ik heb het volste vertrouwen in 2015!!

    Warme groet,

    Matty

    ps. mocht je ooit nog een plekje zoeken om er even tussenuit te willen? Je bent van harte welkom bij ons op Casa Boslimpré in de Vogezenbergen.

  10. Ps: ook ik ervaar een steeds sterker wordend verlangen naar een andere manier van wonen, samen leven in verbinding met elkaar en de natuur. Mag ik vragen of er ergens een groep of een website is voor dit soort initiatieven? Of misschien zou je hier eens een artikel aan kunnen wijden?

    Marjolein.

  11. Dank je wel Jan, voor je verhaal. Het is met een nieuw soort ‘ weten’ dat ik voel dat het klopt, maar ik schiet nog erg heen en weer. Erg fijn om hier die helderheid en herkenning te vinden.

  12. ❤❤Durf je onvoorwaardelijk jezelf te zijn ❤❤
    Ja dat durf ik, met alles erop en eraan.
    Ik heb ademloos dit artikel gelezen.
    Diep onder de indruk van je verhaal jan.
    Ja ik ga onvoorwaardelijk mijzelf zijn.
    Ik volg het pad wat voor mij ligt .
    Komt allemaal goed in 2015

  13. Jan,dank voor je bericht.ik ervaar ook dat in dit jaar Liefde nog meer gemanifesteerd zal worden en dat ik daar mijn steentje aan bij mag dragen. Dat de tijd nu rijp is om te handelen!
    Warme en hartelijke groet,
    Nannie

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in